ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΜΑΚΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΜΑΚΩΝ ΠΟΜΑΚΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ ΞΑΝΘΗΣ ΒΙΝΤΕΟ ΓΛΑΥΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΜΑΚΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΜΙΝΘΗ ΘΡΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΔΗΜΑΡΙΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΥΚΗ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΜΑΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΧΙΝΟΣ ΠΟΙΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΩΡΑΙΟΝ ΚΙΜΜΕΡΙΑ ΜΑΝΤΑΙΝΑ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΠΟΜΑΚΟΙ ΠΡΟΣΗΛΙΟ ΘΕΡΜΕΣ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΣΑΤΡΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΧΑΡΤΕΣ ΚΟΤΥΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΕΜΕΝΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΦΥΣΗ ΑΣΚΥΡΑ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΜΟΥΦΤΕΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΠΑΧΝΗ ΛΙΒΑΔΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΑΛΜΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΡΟΔΟΠΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΛΟΤΥΧΟ ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΕΧΡΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΑΙΜΟΝΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΙΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΚΟΤΙΝΟ ΚΥΚΝΟΣ ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕΔΟΥΣΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ MYKH ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΡΘΡΑ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ ΕΘΙΜΑ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΕΡΑΝΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΙΣΛΑΜ ΚΑΡΔΑΜΟΣ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΜΑΚΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΟΤΑΝΗ ΛΙΒΑΣ ΜΕΛΙΒΟΙΑ ΜΠΕΚΤΑΣΙΣΜΟΣ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΠΟΡΤΑ ΡΕΥΜΑ ΡΟΜΑ ΡΟΥΣΣΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΓΛΑΥΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗ ΛΩΖΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΧΛΟΗ ΑΙΩΡΑ ΑΚΡΑΙΟΣ ΑΛΙΚΟΧΩΡΙ ΒΑΚΟΥΦΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΑΛΙΣΤΕΡΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΖΑΓΑΛΙΣΑ ΖΑΦΕΙΡΙΟ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΕΤΙΚΙΟ ΚΙΔΑΡΙΣ ΚΙΡΡΑ ΚΟΥΖΙΝΑ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΜΕΓΑΛΟΧΩΡΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΥΡΤΙΣΚΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΟΡΓΑΝΗ ΠΕΛΕΚΗΤΟ ΠΛΑΓΙΑ ΠΡΙΟΝΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ Πάχνη ΡΥΜΗ ΣΕΛΕΡΟ ΣΙΔΗΡΟΧΩΡΙ ΣΙΡΟΚΟ ΣΟΥΝΙΟ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΣΩΣΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΕΜΕΝΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ ΥΔΡΟΧΩΡΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ ΧΡΥΣΟ

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Συγκλονιστικό: Έλληνας Πομάκος παραδέχεται πως δεν ξέρει καλά ελληνικά εξαιτίας του μειονοτικού σχολείου

 Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το τεράστιο έγκλημα εις βάρος των μουσουλμάνων της Θράκης. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με το μέλλον τους αλλά όσο υπάρχουν μειονοτικά σχολεία αυτά τα παιδιά απλά δεν έχουν μέλλον. 


 Του Πομάκου δημοσιογράφου
 Σεμπαϊδήν Καραχότζα 

Συγκλονιστικό: Έλληνας Πομάκος παραδέχεται πως δεν ξέρει καλά ελληνικά εξαιτίας του μειονοτικού σχολείου

«Δε θέλησα να συνεχίσω τις σπουδές μου γιατί δεν ξέρω καλά ελληνικά, βλέπεις πήγα σε μειονοτικό σχολείο».

Είναι τα λόγια ενός νεαρού μουσουλμάνου από την Ξάνθη, ένα παιδί που υπό άλλες συνθήκες, αν δηλαδή είχε πάει σε ένα ελληνόφωνο και όχι μειονοτικό σχολείο θα μπορούσε να έχει ένα καλύτερο μέλλον αλλά τώρα ψάχνει για ένα μεροκάματο προκειμένου να βοηθήσει τους γονείς του οι οποίοι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. 

Μέσα σε αυτή τη φράση του 17 μόλις λέξεων απεικονίζεται το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει η ελληνική πολιτεία εις βάρος των ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης. Το έγκλημα αυτό έχει όνομα και λέγεται Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο. 

Πολλές φορές ως τώρα έχουν υπάρξει επίσημα αιτήματα κατοίκων της ορεινής Ξάνθης για ίδρυση ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων τα οποία θα λειτουργούν παράλληλα με τα υπάρχοντα μειονοτικά ώστε οι γονείς να έχουν το δικαίωμα της επιλογής αλλά καμία από τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις δεν έδωσε σημασία στα αιτήματα αυτά. 

Σαφώς και δε μιλάμε για κατάργηση των μειονοτικών σχολειών μιας και η λειτουργία τους ορίζεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης. Η συνθήκη αυτή όμως σε καμιά περίπτωση δεν απαγορεύει την παράλληλη λειτουργία και ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων αλλά ποιος να τα κάνει; Πότε κυβερνήθηκε αυτή η χώρα από πραγματικούς Έλληνες ώστε να νοιαστούν έστω λίγο για την τύχη των νέων μουσουλμάνων της Θράκης; 

Αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι γονείς στα ορεινά πομακοχώρια, μη έχοντας άλλη επιλογή στέλνουν τα παιδιά τους σε μειονοτικό σχολείο γιατί μόνο αυτό υπάρχει στο χωριό τους. Τα τελευταία χρόνια βέβαια έχουν αυξηθεί κατά πολύ εκείνοι που ακόμα και με τεράστιο οικονομικό κόστος παίρνουν το παιδί τους από το μειονοτικό σχολείο του χωριού και το στέλνουν στο ελληνόφωνο της πόλης κι αν δεν πιστεύετε εμένα μπορείτε να ζητήσετε επίσημα στοιχεία από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης. Δυστυχώς, όμως, μέσα σε τόσο δύσκολες οικονομικά συνθήκες, αυτό δε μπορούν να το κάνουν οι περισσότεροι, δε μπορούν δηλαδή να αναλάβουν το οικονομικό κόστος της μεταφοράς του παιδιού τους σε ελληνόφωνο σχολείο της πόλης. 

Βλέπετε στη χώρα που γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, το κάθε πομακόπουλο αντιμετωπίζεται ισότιμα με τους χριστιανούς συμπολίτες του ως προς τις υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος αλλά ως προς τα δικαιώματα του αντιμετωπίζεται σαν ένα ξένο κομμάτι. Ο κάθε Πομάκος δηλαδή, ενώ καλείται να πληρώσει κανονικά τους φόρους και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος όπως και οι χριστιανοί της περιοχής, δε δικαιούται να έχει το ίδιο σχολείο με τους χριστιανούς. Γιατί; Μα είναι απλή η απάντηση και ήδη την ανέφερα παραπάνω. Γιατί αυτή τη χώρα δεν την κυβέρνησαν ποτέ πραγματικοί Έλληνες. 

Επειδή όμως πάντα υπάρχουν δυνατότητες και περιθώρια να διορθωθούν τα όποια λάθη του παρελθόντος, ας ξυπνήσει έστω και τώρα η ελληνική κυβέρνηση, τόσο η νυν όσο και η επόμενη, όποια κι αν είναι αυτή κι ας ασχοληθεί λίγο με τη Θράκη και τους Έλληνες μουσουλμάνους της περιοχής. Αποκλείεται να είναι οικονομικοί οι λόγοι της μη ίδρυσης ελληνόφωνων δημοτικών σχολειών στα πομακοχώρια. Βούληση δεν υπάρχει, τα λεφτά εύκολα μπορούν να τα βρουν. Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το τεράστιο έγκλημα εις βάρος των μουσουλμάνων της Θράκης. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με το μέλλον τους αλλά όσο υπάρχουν μειονοτικά σχολεία αυτά τα παιδιά απλά δεν έχουν μέλλον. 

Όταν ζεις σε μια χώρα της οποία τη γλώσσα δεν ξέρεις είναι πολύ λογικό να μη μπορείς να προκόψεις. Που να μάθουν όμως σωστά ελληνικά τα πομακόπουλα; Στο μειονοτικό σχολείο όπου τα περισσότερα μαθήματα γίνονται στην τουρκική γλώσσα;    
  
ΞΥΠΝΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΘΗΝΑ
Βάλτε έστω μια φορά τις ζωές αυτών των ανθρώπων πάνω από τις καρέκλες σας και τα ψηφαλάκια του Τουρκικού Προξενείου.  

 Σεμπαϊδήν Καραχότζα 


ΠΗΓΗ:  xanthinet.gr

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Οδοιπορικό του Newsbomb στα πομακοχώρια

Αναδημοσίευση από το
05 Οκτωβρίου 2016

Το Newsbomb.gr στα Πομακοχώρια: «Μας απειλούν για να απαρνηθούμε την ελληνική μας ταυτότητα»

ΜΕΓΑΛΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ
NEWSBOMB.GR ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΓΙΑΧΝΑΚΗ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ - 
ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΒΡΩΜΙΚΟΥΣ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Υπό τους ήχους των
 ιμάμηδων από τα τζαμιά και των καμπαναριών των εκκλησιών σε πόλεις και χωριά της Θράκης, η ζωή των κατοίκων της περιοχής, χρόνια τώρα εκπέμπει μια ιδιαίτερη κουλτούρα, η οποία στιγματίζει την καθημερινότητα μιας ευαίσθητης περιοχής της Ελλάδας.

Αποστολή - Θράκη: Μαρία Γιαχνάκη

Η Θράκη ως μια πολυπολιτισμική περιοχή έχοντας σε πρώτο πλάνο, κατά κύριο λόγο τις δυο θρησκείες, βρίσκεται πάντα στο στόχαστρο πολιτικών συζητήσεων, εθνικών διεκδικήσεων και διαφωνιών, που καταλήγουν τελικά με τον τρόπο τους, να καταπιέζουν τις ζωές των κατοίκων και κυρίως των Πομάκων, που βρίσκονται ίσως στην πιο δεινή και αδύναμη θέση.
Η Ελλάδα φαίνεται ξεκάθαρα ότι λόγω πολιτικών του παρελθόντος, άφησε μετέωρους τους Έλληνες Πομάκους, τη στιγμή που η Τουρκία κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να τους εκτουρκίσει, κερδίζοντας παράλληλα μαζί με αυτούς και τα κομμάτια της ελληνικής γης που κατοικούν.

Έχουμε πολλές φορές επισκεφθεί την Θράκη καταγράφοντας την ανησυχία των κατοίκων για το μέλλον τους, συμπεριλαμβανομένων των Πομάκων, για την δράση της Τουρκίας στην περιοχή.


Αυτή τη φορά ταξιδεύοντας ακόμη πιο "ψηλά", στα Πομακοχώρια, συναντήσαμε μια άλλη καθημερινότητα ανάμεσα σε ανθρώπους που προσπαθούν να προστατεύσουν την ταυτότητά τους. Μιλούν κρυφά την γλώσσα τους ενώ στα σχολεία τους διδάσκονται τουρκικά και ελληνικά. Σε γιορτές και συνάξεις οι απεσταλμένοι της τουρκικής πλευράς τους απαγορεύουν να μιλούν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα εκτός από την τουρκική. Το αντάλλαγμα; Παχυλοί μισθοί, σπουδές των παιδιών τους στα καλύτερα τουρκικά πανεπιστήμια.


Η χριστιανική παρουσία μπορεί να έχει μειωθεί στα χωριά της Ροδόπης, στο δήμο Ιάσμου της Κομοτηνής που πλέον οι μουσουλμάνοι είναι περισσότεροι, όμως οι πνευματικοί ηγέτες των ορθοδόξων μητροπόλεων της περιοχής συνεχίζουν το έργο τους αλλά και την δραστηριότητά τους για την καλή συμβίωση των θρησκευτικών ομάδων. Όπως άλλωστε μαρτυρούν όλοι, η συμβίωση των δύο θρησκειών γίνεται ειρηνικά όταν δεν παρεμβαίνουν εξωτερικοί παράγοντες με πολιτικές βλέψεις.

Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ Παντελεήμων, γνώστης της κατάστασης στην περιοχή αφού όλα τα χρόνια υπηρέτησε την εκκλησία από διάφορες θέσεις εκεί, τονίζει ότι είναι ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί ως Έλληνες στους χειρισμούς μας αλλά και να αποπέμπουμε εθνικιστικά φαινόμενα που μπορεί να βάλουν σε κίνδυνο τη Θράκη και την ειρηνική συμβίωση των θρησκευτικών ομάδων.

«Η εκκλησία μας αγκαλιάζει πάντα τους κατοίκους από όπου και αν προέρχονται. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ζούμε συμφιλιωμένοι διότι δεν έχουμε και τίποτα να χωρίσουμε στην ουσία. Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα της σε όλον τον κόσμο. Έχουμε μάλιστα κάνει και κοινές προσπάθειες να αναδείξουμε τα μουσουλμανικά και χριστιανικά μνημεία της περιοχής μας μέσω ενός ιστορικού λευκώματος που παρουσιάσαμε στις Βρυξέλλες. Όταν δεν μπαίνουν στη μέση άλλου είδους συμφέροντα όλα κυλούν κανονικά. Η Θράκη θα μπορούσε να είναι ένα καλό σχολείο που να διδάσκει πως μπορούν να συμβιώσουν δυο κοινότητες με διαφορετικό πολιτισμό και πίστη σεβόμενοι ο ένας τον άλλον. Στην Θράκη δεν ανέχεται ο ένας τον άλλον αλλά ζει ο ένας με τον άλλον.»

Το ίδιο ισχυρίζεται και ο θρησκευτικός λειτουργός γραμματέας της Μουφτείας Κομοτηνής, Χαλίλ Τζιχάντ, τον οποίο συναντήσαμε στο Εσκί τζαμί, στην Κομοτηνή.

«Προσπαθούμε να συμβιώνουμε ειρηνικά. Οι σχέσεις μας με τους Χριστιανούς είναι καθαρές στα πλαίσια της κοινωνικής συμβίωσης. Έχουμε τα ίδια προβλήματα και ανάγκες. Σύμφωνα με το Κοράνι και την μουσουλμανική παράδοση οφείλουμε να συμβιώνουμε. Οι μουσουλμάνοι είναι εγγύηση ασφαλείας για τους γείτονές τους. Εγώ αυτή την παράδοση της καλής γειτονίας την κληρονόμησα από την οικογένειά μου, που είχε καλή σχέση με τους Χριστιανούς και αλληλοβοηθιόμασταν. Ανταλλάσσουμε ευχές, δώρα στις γιορτές και πάντα στις μεγάλες γιορτές είτε των Χριστιανών είτε των Μουσουλμάνων. Στέλνει ο Μουφτής εκπρόσωπό του στη Μητρόπολη και η Μητρόπολη στον Μουφτή με ευχετήριες επιστολές και γλυκά σε όλες τις γιορτές».

Οι κάτοικοι της περιοχής στις πόλεις της Θράκης, στην Ξάνθη και την Κομοτηνή, ζουν μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, προσπαθώντας αυτήν την καθημερινότητα να την κάνουν τέχνη, μουσική και καλλιτεχνικές συνάξεις, άλλωστε όπως μας λέει και ο Νίκος Κοσμίδης, κάτοικος Ξάνθης και επιχειρηματίας όλοι ζουν κάτω από τον ίδιο ουρανό και όλοι δουλεύουν με όλους, έχοντας τα ίδια σχέδια για την ζωή τους για την μόρφωση για το μέλλον των παιδιών τους.

«Ντυνόμαστε παραδοσιακά και τραγουδάμε Θρακιώτικα ακόμη και στις γιορτές των μουσουλμάνων όταν μας καλούν», λέει ο Μόσχος Μυλωνάς, κάτοικος Ροδόπης. «Η ζωή μας δεν είναι όπως ήταν, αφού όλοι οι Χριστιανοί πούλησαν τα σπίτια τους και εγκατέλειψαν τα χωριά τους. Πολλές φορές νιώθουμε ένα βάρος μέσα μας για τη μορφή που πήραν τα χωριά μας αλλά συμβιώνουμε ειρηνικά με τους μουσουλμάνους. Βεβαίως σε κανέναν δεν αρέσει που στα χωριά μας δεν βλέπουμε πια Χριστιανούς αλλά μας έδιωξε η πολιτεία με τον τρόπο της».


Ο μουσουλμάνος βουλευτής Ν. Ροδόπης, Αιχάν Καραγιουσούφ που διανύει την πρώτη του τετραετία στην ελληνική Βουλή, δίνει την δική του οπτική στα πράγματα λέγοντας ότι «η Θράκη ναι, είναι μια κρίσιμη περιοχή που πολλοί την θέλουν σε αναβρασμό αλλά αυτό είναι έγκλημα. Παραμεληθήκαμε από την ελληνική κυβέρνηση. Η Ελλάδα έχει πια χάσει το παιχνίδι στο θέμα των Πομάκων που θα μπορούσε να τους είχε φροντίσει και όχι εγκαταλείψει στο έλεος του Θεού, όπως έγινε από πολλές κυβερνήσεις του παρελθόντος. Πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι η μειονότητα δεν αποτελεί απειλή για την χώρα αλλά εγγύηση».

Αναφέρθηκε μάλιστα στο κλείσιμο μειονοτικών σχολείων που απασχόλησαν την επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες εξηγώντας ότι «δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού υπήρχε πρόβλημα το οποίο έπρεπε να σεβαστούμε. Όμως η μειονοτική εκπαίδευση χρειάζεται αναβάθμιση γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δε μιλούν καλά την γλώσσα. Δεν επιθυμούμε τις εθνικιστικές παρεμβάσεις ούτε υποστηρίζουμε την δράση όσων θέλουν να δημιουργήσουν πρόβλημα στην ζωή των κατοίκων προσπαθώντας να ξεσηκώνουν και να αγριεύουν τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι τα προβλήματα του παρελθόντος σιγά σιγά εξαλείφονται».


Στα Πομακοχώρια οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής, είναι σα να ζουν σε ένα δικό τους κόσμο, έχοντας όμως και αυτοί τα προβλήματα της καθημερινότητας που καλούνται να αντιμετωπίσουν με τις λίγες δυνάμεις που τους απομένουν από τις ελλείψεις και την μοναξιά.

Σήμερα στα Πομακοχώρια, από τα Μάνταινα, την Γλαύκη, τον Κένταυρο από τον Εχίνο ως και τις Θέρμες, οι Πομάκοι γράφουν τη δική τους ιστορία. Άλλοι υψώνουν το ανάστημά τους βροντοφωνάζοντας ότι είναι Έλληνες και δε μπορεί κανείς να τους αλλάξει την εθνικότητα και άλλοι σιωπούν σκύβοντας το κεφάλι, αφού προηγουμένως έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν τη γραμμή που επιβάλει το Τουρκικό προξενείο που έχει ως στόχο τους τον εκτουρκισμό των Πομάκων και των Ρομά, ώστε να θεωρείται τούρκικη ιδιοκτησία η περιοχή που κατοικούν.
Την ίδια ώρα, όταν τα χωριά αυτά βρίσκονται στο στόχαστρο της «λαίμαργης» εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας ενώ πετιούνται σαν... την τρίχα από το ζυμάρι από τις ελληνικές κυβερνήσεις, είναι κατανοητό ότι τα πράγματα είναι δύσκολα.

Υπάρχουν άνθρωποι φτωχοί, φοβισμένοι, αγράμματοι που γίνονται ο Δούρειος Ίππος για τις παρεμβάσεις αυτές. Ο χρηματισμός, ο εκβιασμός αλλά και ο προσηλυτισμός μέσω των ιμάμηδων είναι αρκετά για να δηλώνουν Τούρκοι. Οι Πομάκοι ζουν μόνο από τους καρπούς της γης τους και αυτό είναι ο καπνός που καλλιεργείται σε όλα τα χωριά με δυσκολία λόγω της έλλειψης του νερού.

Η Φατιμέ είναι μια από τις πολλές γυναίκες που από το ξημέρωμα πασχίζει στα χωράφια.

«Από το πρωί μέχρι το απόγευμα βρίσκομαι στα χωράφια. Δυστυχώς φέτος πάλι δεν είχαμε αποτέλεσμα γιατί δεν έβρεξε αρκετά. Κοιτάμε πολλές φορές τις σοδειές μας να χάνονται από την ξηρασία και η καλύτερη ποιότητα καπνού να μην μπορεί να έχει την τύχη που της αξίζει. Από αυτό ζούμε και τώρα φανταστείτε θα κληθούμε να πληρώσουμε φόρους και λεφτά δεν έχουμε πάρει από πουθενά. Είμαστε όλοι η οικογένεια στα χωράφια και τίποτα. Κανείς μας δεν βγήκε κερδισμένος».

Ο Μεχμέτ Αλί Ιρφάν, από τα Μάνταινα είναι ένας από τους Πομάκους που δεν έσκυψε το κεφάλι, όπως λέει ο ίδιος, στην καταπίεση που πολλοί Πομάκοι ζουν καθημερινά αλλά το γεγονός το έχει πληρώσει ακριβά στην καθημερινότητά του:

«Μέχρι πρόσφατα ζούσαμε την καταπίεση. Μέχρι και μπάρα είχαμε απαγορευτική. Τώρα ζούμε την εγκατάλειψη. Ξέρετε τι σημαίνει να έρχεται ο ψευτομουφτής στα τζαμιά, να παίρνει το μικρόφωνο και να διασπείρει το μίσος; Παίζονται πολιτικά παιχνίδια μέσα από τα τζαμιά και πρέπει να παρέμβει ο εισαγγελέας. Εμείς πάμε στο τζαμί για προσευχή και μας ενοχλούν οι πολιτικές παρεμβάσεις. Υπάρχουν Τούρκοι πράκτορες ανάμεσά μας, οι οποίοι πληρώνονται για να μας γονατίζουν και να μας απειλούν να απαρνηθούμε την ελληνική μας ταυτότητα. Εγώ έχω αντισταθεί και με έχουν απειλήσει με σημειώματα με τηλεφωνήματα, με κοινωνικό αποκλεισμό. Δε με νοιάζει για μένα προσωπικά, με νοιάζει όμως για τους συγγενείς μου, που εξαιτίας μου διώκονται και αυτοί. Πρέπει η ελληνική πολιτεία να μας προστατεύσει είμαστε Έλληνες, μην μας διώχνουν από κοντά τους».

Η Εμινέ Μπουρουτζή, Πομάκα από το Δημάριο, έκανε την επανάστασή της νωρίς. Μόλις παντρεύτηκε έβγαλε την Πομάκικη μαντίλα κι έφυγε από τα Πομακοχώρια αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχε θέση μέσα στην οικογένειά της, που ακόμη δεν της μιλούν λόγω του γεγονότος αφού πιστεύουν ότι τους προσέβαλε. Η Εμινέ σήμερα κάνει μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών στα Πομακοχώρια μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε διεθνή συνέδρια σε όλο τον κόσμο ενώ την παράδοση και τα ήθη κι έθιμα των Πομάκων τα έκανε τραγούδια, με τα οποία επίσης κάνει αγώνα.

«Ζούμε με πολλά προβλήματα στα χωριά μας. Η ανέχεια μας γονατίζει καθημερινά. Οι άνδρες ξενιτεύονται για να φέρουν χρήματα. Όπου κι αν πάνε τους εκμεταλλεύονται. Οι γυναίκες μένουν πίσω με χιλιάδες προβλήματα, με τα παιδιά και τους γονείς, τους οποίους πρέπει να προστατεύσουν και δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αδικίες. Οι περισσότερες παίρνουν ψυχοφάρμακα διότι δεν μπορούν να αντέξουν την καθημερινότητα. Αν δεν πάρουν ηρεμιστικά, δε μπορούν να κοιμηθούν. Αυτή τη στιγμή στα Πομακοχώρια έχουμε ανάγκη από γιατρούς, ψυχολόγους, ψυχιάτρους, γυναικολόγους. Οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ούτε τους γιατρούς. Εμπιστεύονται βέβαια περισσότερο τις γυναίκες και αναζητούμε εμείς από ιδιωτική πρωτοβουλία να βρούμε γιατρούς».

Ο Βαγγέλης Δωρόπουλος, δάσκαλος σε μειονοτικά σχολεία τα τελευταία 30 χρόνια έχει ζήσει την ιστορία να επαναλαμβάνεται στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία όπου τα παιδιά μαθαίνουν τα μισά μαθήματα στα τουρκικά και τα άλλα στα ελληνικά.

Τα προβλήματα διαδέχονται το ένα το άλλο όταν οι μαθητές από το μειονοτικό δημοτικό συνεχίζουν σε μεικτό σχολείο και σοκάρονται από την αλλαγή του συστήματος αφού τα ίδια δεν είναι προχωρημένα στη γλώσσα με αποτέλεσμα να δημιουργείται χάσμα. Όμως τα προβλήματα εξελίσσονται και σε πιο περίπλοκα όταν ανάμεσα στους μαθητές διαφορετικών θρησκευμάτων, δημιουργούνται φλέρτ κι έρωτες που φέρνουν τα πάνω κάτω στις μικρές κοινωνίες.

«Μετά από τόσα χρόνια έχω αποκτήσει φιλίες και συμπάθειες. Τα παιδιά έχουν διάθεση για μάθηση και το δείχνουν. Απλώς ο τρόπος που διδάσκονται και το σύστημα τους δημιουργεί προβλήματα. Κάποτε το 2000 υπήρχαν βιβλία που στήριζαν και την γλώσσα τους. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν και προσπαθούμε εμείς με διάφορους τρόπους να δημιουργήσουμε υλικό που να ταιριάζει στα παιδιά μειονοτικών σχολείων. Όσο για την διαφορετικότητα θέλω να πω ότι ένας κήπος είναι πιο όμορφος όταν έχει πολλά λουλούδια παρά όταν έχει μόνο τριαντάφυλλα.»

Η υπόθεση «Τουρκικό προξενείο» είναι το θέμα που απασχολεί τους πάντες στην Θράκη. Ζήτησα λοιπόν να συναντήσω τον Τούρκο πρόξενο Αλί Ριζά Ακιντζί ο οποίος με δέχτηκε στο προξενείο στην Κομοτηνή. Ήταν προετοιμασμένος για μια σειρά θεμάτων. Βεβαίως στην περίπτωση της συνάντησής μας με τον Τούρκο πρόξενο που η αλήθεια είναι ότι δεν ανοίγει εύκολα τις πόρτες του σε Έλληνα δημοσιογράφο, η θέση μας ήταν ξεκάθαρη διότι εμείς δεν μιλούσαμε για τουρκική μειονότητα αλλά για θρησκευτική μειονότητα ενώ η πλευρά της Τουρκίας μιλάει πάντα για τουρκική μειονότητα στη Θράκη. Το γεγονός προσδιόρισε μια συνάντηση εκ νέου ανάμεσά μας ώστε να απαντήσει αποκλειστικά σε ερωτήσεις μας για τα όσα πρεσβεύει το προξενείο στη Θράκη.
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την αποστολή στη Θράκη στη gallery του Newsbomb.gr...








 ΠΗΓΗ: Newsbomb.gr





Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ


Οι Έλληνες Πομάκοι στο Συνέδριο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη στη Βαρσοβία

O Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης εκπροσώπησε τους Έλληνες Πομάκους στο Συνέδριο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Organisation for Security and Co-operation in Europe) που έγινε στη Βαρσοβία πριν από λίγες μέρες. 

Η πρόεδρος του συλλόγου κ. Εμινέ Μπουρουτζή μίλησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2016 για τα γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων της Θράκης και τις προσπάθειες φανατικών Τούρκων εθνικιστών να ομογενοποιήσουν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης παρουσιάζοντάς την ως εθνική τουρκική μειονότητα. 

Η κ. Μπουρουτζή πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να ταυτίζεται η μουσουλμανική θρησκεία με την τουρκική ταυτότητα και πως οι Πομάκοι της Ελλάδας αγαπούν τη χώρα τους και την Ευρώπη, τιμούν τις παραδόσεις τους και πιστεύουν σε ένα ειρηνικό μέλλον για όλους τους κατοίκους της Θράκης, Χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας
 της προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης
στη Βαρσοβία


video


Παραθέτουμε παρακάτω, στα ελληνικά και στα αγγλικά, τον χαιρετισμό της κ. Μπουρουτζή στο συνέδριο.



ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΜΙΝΕ ΜΠΟΥΡΟΥΤΖΗ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ 
TOY ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Κυρίες και κύριοι,

Αποτελεί για μένα σημαντική τιμή να συμμετέχω σε αυτό το συνέδριο.  Βρίσκομαι εδώ μαζί σας ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης, για να μιλήσω για την ιστορία, τη γλώσσα και την παράδοση των Πομάκων της Θράκης. Οι Πομάκοι της Θράκης αγωνίζονται για την προστασία της μητρικής τους γλώσσας.  Δυστυχώς σήμερα στη Θράκη γίνονται διακρίσεις εντός της μουσουλμανικής μειονότητας. Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελείται από Πομάκους, Ρομά και μουσουλμάνους Τουρκικής καταγωγής. Εμείς είμαστε Έλληνες Πομάκοι.
Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Σήμερα, στα πομακοχώρια της Θράκης λειτουργούν μόνο μειονοτικά σχολεία, τα οποία έχουν δίγλωσσο πρόγραμμα στα ελληνικά και στα τουρκικά, όχι πομακικά. Οι Πομάκοι της Ελλάδας έχουν εκφράσει την προτίμησή τους για τη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά τους. Θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν στα ίδια σχολεία με αυτά που πηγαίνουν όλοι οι άλλοι πολίτες της Ελλάδας αλλά θα πρέπει να έχουμε την ευκαιρία να μελετούμε τη μητρική μας γλώσσα.

Κυρίες και κύριοι,

Tις τελευταίες δεκαετίες έγινε προσπάθεια των Τούρκων εθνικιστών στη Θράκη να μας τρομοκρατήσουν για να μας εξαναγκάσουν να δηλώσουμε ότι είμαστε Τούρκοι και όχι Πομάκοι. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο να μας απομονώσουν και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τη μητρική μας γλώσσα.  Όμως, εμείς δε θέλουμε να ταυτίζεται η μουσουλμανική θρησκεία στην Ελλάδα με την τουρκική γλώσσα.
Πιστεύουμε στην παράδοση, σεβόμαστε τους προγόνους μας και την ιστορία της πατρίδας μας της Ελλάδας. Αγαπάμε την Ευρώπη.
Πιστεύουμε στο ειρηνικό μέλλον για όλους τους κατοίκους της Θράκης, χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Σας ευχαριστώ,



GREETING OF EMINE BURUTZI AT THE CONFERENCE OF OSCE
(ORGANIZATION FOR  SECURITY AND COOPERATION IN EUROPE)


Ladies and gentlemen,

It is a great honor for me to participate in this conference.  I am here with you  as a president of the Cultural Union of the Pomaks of Xanthi, in order to talk about the history, the language and the tradition of the Pomaks of Thrace. The Pomaks of Thrace are struggling for the protection of their native language.  Unfortunately, today in Thrace there are discriminations within the Muslim minority. The Muslim minority of Thrace consists of Pomaks, Roma and Muslims of Turkish origin. We are Greek Pomaks.
Let me refer to a very important subject. Nowadays, in the Pomak villages of Thrace there are only minority schools, which have a bilingual program  in both Greek and Turkish, not Pomak. The Pomaks of Greece have expressed their preference for public education for their children. We want our children to go to the same schools as the schools of the other children in Greece but we should have the chance to study our mother tongue.

Ladies and gentlemen,

In the last decades there has been an attempt of Turkish nationalists in Thrace to terrorize us In order to force us declare ourselves as Turks and not Pomaks. They used all means to isolate us and make us forget our native language. But we do not want the Muslim religion in Greece to be identified with the Turkish language.
We believe in tradition, we respect our forefathers and the history of our country, Greece. We love Europe.
We believe in a peaceful future for all the citizens of Thrace, both Christians and Muslims.
Thank you

Μπορείτε να δείτε όλη τη συζήτηση που έγινε στο  Working Session 10- Tolerance and Non-discrimination I στον παρακάτω σύνδεσμο:

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΠΟΜΑΚΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ


Την Παρασκευή19 Αυγούστου 2016 έγινε στις Καπναποθήκες «Π» εκδήλωση  με τίτλο «Γιορτή της Θράκης - Μια νύχτα πολυσυλλεκτικής μουσικής». Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πομάκων Ξάνθης και το Χορευτικό σύλλογο  «Η Θράκη»

Στην εκδήλωση τραγούδησε πομάκικα τραγούδια η Εμινέ Μπουρουτζή και θρακιώτικα παραδοσιακά τραγούδια ο Γιώργος Ζιώγας.  Μουσική έπαιξαν οι: Βαγγέλης Δωρόπουλος, Γκάιντα , Γιάννης Καναργιέλης, κρουστά, Θάνος Σταυρίδης, ακορντεόν, Ηρακλής Ψωμαδόπουλος, γκάιντα. Συμμετείχαν επίσης χορευτές από το χορευτικό σύλλογο  «Η Θράκη».

Μπορείτε να ακούσετε πομάκικα τραγούδια από την εκδήλωση πατώντας στους παρακάτω συνδέσμους:




 ΕΔΩ
Ο μουσικός και χοροδιδάσκαλος Βαγγέλης Δωρόπουλος
με το συγγραφέα Πέτρο Θεοχαρίδη
(δάσκαλοι και οι δύο)

Πέτρος Θεοχαρίδης: Οι Πομάκοι έχουν δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι


Οι Πομάκοι τιμούν το δάσκαλό τους

Τιμητική εκδήλωση για τον Πέτρο Θεοχαρίδη


Την Παρασκευή19 Αυγούστου 2016 έγινε στις Καπναποθήκες «Π» εκδήλωση  με τίτλο «Γιορτή της Θράκης - Μια νύχτα πολυσυλλεκτικής μουσικής». Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πομάκων Ξάνθης και το Χορευτικό σύλλογο  «Η Θράκη».


Στην εκδήλωση τραγούδησε πομάκικα τραγούδια η Εμινέ Μπουρουτζή και θρακιώτικα παραδοσιακά τραγούδια ο Γιώργος Ζιώγας.  Μουσική έπαιξαν οι: Βαγγέλης Δωρόπουλος, Γκάιντα , Γιάννης Καναργιέλης, κρουστά, Θάνος Σταυρίδης, ακορντεόν, Ηρακλής Ψωμαδόπουλος, γκάιντα. Συμμετείχαν επίσης χορευτές από το χορευτικό σύλλογο  «Η Θράκη». Εκλεκτή προσκεκλημένη η γνωστή τραγουδίστρια Ματούλα Ζαμάνη με το συγκρότημά της.





Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα προς το συγγραφέα Πέτρο Θεοχαρίδη. Για το έργο του Π. Θεοχαρίδη μίλησε ο εκπαιδευτικός Ν. Κόκκας, ο οποίος είπε τα ακόλουθα:

«Η Ξάνθη σήμερα τιμά ένα σημαντικό συγγραφέα και εκπαιδευτικό , τον Πέτρο Θεοχαρίδη. Με καθυστέρηση 50 χρόνων τιμά τον άνθρωπο που συνέβαλε όσο κανείς στην καταγραφή της γλώσσας, της ιστορίας και του λαϊκού πολιτισμού των Πομάκων. Το έργο του πολύπλευρο και μνημειώδες.  Η Ξάνθη τιμά επίσης τον ακαταπόνητο εκπαιδευτικό, το δάσκαλο με κεφαλαίο «Δ» που αγάπησε τη σχολική πράξη και τη βίωσε σε όλο της το μεγαλείο.
Το έργο του Πέτρου Θεοχαρίδη αποτελεί σταθμό  στην καταγραφή της πολιτιστικής κληρονομιάς των Πομάκων.  Όλο και περισσότεροι Πομάκοι συνειδητοποιούν το πόσα πολλά οφείλουν στον άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην ανάδειξη της πομακικής γλώσσας, ιστορίας και παράδοσης. Η Θράκη τού οφείλει πολλά. Η λαογραφία τού οφείλει πολλά. Και πιο πολλά του οφείλουν οι επερχόμενες γενιές ερευνητών που θα αντλήσουν από το πολυσχιδές έργο του για να εντρυφήσουν βαθύτερα στη μελέτη της πολιτιστικής ταυτότητας των σλαβόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης.
Ο Πέτρος Θεοχαρίδης γεννήθηκε στο χωριό Άθυρα Γιαννιτσών το 1934. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης τα έτη 1958-1960. Με τη σύζυγό του Αφεντούλα, βρέθηκαν στη Θράκη από το 1964 μέχρι το 1975.  Ο κ. Θεοχαρίδης υπηρέτησε ως δάσκαλος στο νομό Ξάνθης σε Μουσουλμανικά σχολεία. Δίδαξε  στο Μουσουλμανικό Ιεροσπουδαστήριο Εχίνου από το Σεπτέμβριο του 1964 έως το καλοκαίρι του 1971. Έχει συγγράψει τα ακόλουθα βιβλία:

  • Πομάκοι. Οι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης (1995), βιβλίο 594 σελίδων, που άρχισε να γράφεται το 1964 και ολοκληρώθηκε το 1968 - η έκδοσή του έγινε δυνατή μόνο το 1995 από το Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης (ΠΑΚΕΘΡΑ).
  • Πομακο-Ελληνικό Λεξικό (1996),
  • Ελληνο-Πομακικό λεξικό (1996),
  • Γραμματική της Πομακικής Γλώσσας (1996),
  • Οι Πομάκοι ως μέρος του μειονοτικού προβλήματος της Θράκης (1999),
  • Άθυρα και Αθυριώτες. Δράματα και θάματα στον 20ο αιώνα (2002),
  • Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα του 1968. Εντυπώσεις από εκδρομή σπουδαστών του Μουσουλμανικού Ιεροσπουδαστηρίου Εχίνου Ξάνθης (2011).  Έκδοση του Πολ. Συλλ. Πομάκων Ξάνθης
Για το έργο του ο Π. Θεοχαρίδης τιμήθηκε με το Βραβείο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ  στις 31 Δεκεμβρίου 1996.
Είναι σημαντική η σημερινή ημέρα που η Ξάνθη τιμά έναν εργάτη του πνεύματος, έναν ακούραστο ερευνητή, ένα φωτισμένο δάσκαλο».


ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ

Κυρία πρόεδρε του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης,
Κυρίες και Κύριοι, Νέες και Νέοι,

Σας βλέπω με συγκίνηση και αγάπη. Με την πόλη αυτή, την αγαπημένη Ξάνθη, με συνδέουν 52 χρόνια ζωής. Από εδώ ξεκίνησε η σταδιοδρομία μου. Εδώ γεννήθηκαν τα παιδιά μου. Από εδώ και βόρεια γνώρισα τους Πομάκους. Τους εξαιρετικούς αυτούς ανθρώπους που αγάπησα, πόνεσα και έγραψα: για να βγουν από την αφάνεια, να ξεχωρίσουν την ύπαρξή τους, να νιώσουν την ομορφιά της ιδιαιτερότητάς τους.

   Οι Πομάκοι έχουν δικαίωμα να μιλούν και να γράφουν τη μητρική τους γλώσσα, να έχουν τις δικές τους παραδόσεις, το δικό τους πολιτισμό, να ζουν ελεύθεροι. Είναι άδικο και σκληρό να τους καταπιέζουν, να τους τρομοκρατούν, να τους αλλοτριώνουν. Γι αυτό και χαίρομαι που οι Πομάκοι αντιστέκονται και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.
Το βραβείο που μου προσφέρετε το δέχομαι ως τιμή και βράβευση και των σπουδαστών μου του Μουσουλμανικού Ιεροσπουδαστηρίου Εχίνου (περιόδου 1964-1971) καθώς  και όλων των άλλων Πομάκων (ιμάμηδων, χοτζάδων και γονέων), που στάθηκαν στο πλευρό μου και βοήθησαν ολόψυχα για να πραγματοποιηθεί το μεγάλο έργο μας. 
Γιατί αυτό το έργο το κάναμε μαζί!

Κυρία Πρόεδρε, Κυρίες και Κύριοι του Συλλόγου σας.

Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ

Κυρίες, Κύριοι, Νέοι και Νέες. Σας ευχαριστώ επίσης.

Η πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου Πομάκων Ξάνθης
Εμινέ Μπουρουτζή δίπλα στον Π. Θεοχαρίδη.






Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Η θρυμματισμένη μνήμη αντιστέκεται





Η θρυμματισμένη μνήμη αντιστέκεται

Μισέλ Φαϊς**

Ενα καλοκαιρινό απόγευμα του 1988 στην Κομοτηνή, με φοβερή κουφόβραση, ο πατέρας μου (που έως τα μέσα της δεκαετίας του ’60 υπήρξε ο μοναδικός δερματολόγος της Θράκης) κλείδωνε για τελευταία φορά τη σφυρήλατη πόρτα του ιατρείου του. Ο βραχύσωμος Δραμινός άφηνε πίσω του όχι μόνο το δίπατο πρώην εβραιομάγαζο του όψιμου 19ου αιώνα, που από το 1954 χρησιμοποιούσε ως ιατρείο του, αλλά κι ένα χαοτικό αρχείο ψηλαφήσεων, διαγνώσεων, αυτοσχέδιων φαρμάκων, πυκνή και συγκινητική αλληλογραφία με ασθενείς από τον Νέστο έως τον Έβρο, αλλά και πλήθος από ιατρικά σημειωματάρια με εγγραφές στην ελληνική, γαλλική, ακόμη και τουρκική (καθώς ο ψαρομάλλης Ασκεναζίμ με το που πάτησε το πόδι του στην πόλη φρόντισε να μάθει να μιλάει και να γράφει τούρκικα).


Σπαράγματα αυτού του υλικού μνήμης σκόρπισα, με διάφορες αφορμές, άλλοτε μετωπικά κι άλλοτε πλάγια στα βιβλία μου. Κάτι όμως που δεν μοιράστηκα αφηγηματικά είναι τα πεσκέσια, τα αντίδωρα υγείας που έφερναν στη Σερρών 28 οι ιαθέντες – ενίοτε και ως συμβολικό αντιτίμο ιατρικών υπηρεσιών.



Δύο εξ αυτών τα θυμάμαι σαν χθεσινή χειραψία.



Το πρώτο ήταν ένα ζευγάρι ορεινές πέρδικες σε κλουβί, εκτυφλωτικές σαν παγώνια, που έστειλε μέσω τρίτου ένας Πομάκος φούρναρης από την Οργάνη (θεραπευμένος από ιχθύαση· το δεύτερο, ένα φεγγαρόταψο σκαλισμένο περίτεχνα που χάρισε στον «ντόκτορ» ένας ψηλός Τουρκόγυφτος γανωματής από την Καλκάντζα (θεράπευσε τον πρωτότοκό του από κνίδωση γεννητικών οργάνων).



Συχνά σκέφτομαι ότι γενέθλιος τόπος μπορεί τελικά και να είναι μια επινόηση, μια αδιανόητη επιστροφή σε μια θαλπωρή (έστω και κλονισμένη), ένα ψυχικό τρικ για να αναχαιτίσεις τη φθαρτότητα.


Οσο παλιώνω μέσα στα κείμενα και στα όνειρα σ’ αυτό το «βορειοανατολικό φως» χάνομαι. Μάλλον σ’ αυτό το διαφεύγον φως συνάντησα, μετά από χρόνια, τον γερμανομαθή, νευροσυφιλιδικό τουρκομερίτη από τη Βιζύη – επειδή εν τέλει αυτά που μας μαγνητίζουν έρχονται από πολύ μακριά: από τα σπλάχνα μας. Ο Γ. Μ. Βιζυηνός, μεταξύ άλλων, στον ανυπέρβλητο «Μοσκώβ Σελήμ» σχεδιάζει την αυτοπροσωπογραφία του παρατηρώντας έναν καταπτοημένο Τούρκο ριγμένο στον ιστορικό βρασμό του καιρού του, καθώς μόνο η «κρίσιμη λογοτεχνία έχει τη μυστική συνταγή να μεταμορφώνει την ετερότητα σε ενδοσκόπηση, τη γλώσσα σε πολιτική, την εξορία σε ρίζωμα» («Ελληνική αϋπνία», 2004).



Με δυο λόγια, η θρυμματισμένη μνήμη αντιστέκεται σε «ενιαία συμπαγή πράματα», υπερασπίζεται και νοιάζεται «πράματα» παραπεταμένα, τσουβαλιασμένα ή λησμονημένα άλλοτε από το βαθύ ελληνικό ή τουρκικό κράτος κι άλλοτε από ευκαιριακές κομματικές στρατηγικές ή χρόνιες θεωρητικές αγκυλώσεις· έτσι είναι, όμως, η θρυμματισμένη μνήμη, απρόσμενη, ρευστή, αταξινόμητη, μια ουσία που συνεχώς καταφάσκει την αντινομία της, εξ ου και τόσο συχνά ζει, μιλάει και αισθάνεται υπέρ και ταυτόχρονα κατά του εαυτού της.



** Ο κ. Μισέλ Φάις είναι πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, «Το παγκάκι του κανένα» (Πατάκης, 2014).



Ενα οδοιπορικό που συνεχίζεται ακόμη




Ένα οδοιπορικό που συνεχίζεται ακόμη

Θεόδωρος Γρηγοριάδης*

  
To 1989 έφυγα από την Ξάνθη, όπου εργαζόμουν ως καθηγητής Αγγλικών και ήρθα στην Αθήνα για να δοκιμαστώ ως συγγραφέας. Μαζί μου κουβαλούσα το χειρόγραφο του μυθιστορήματος «Κρυμμένοι άνθρωποι», που μιλούσε για ένα απομακρυσμένο μειονοτικό χωριό στα σύνορα της χώρας. Είχα επιλέξει έναν αλληγορικό τρόπο να μιλήσω για τα χωριά που με είχαν εμπνεύσει: τα Πομακοχώρια της Ξάνθης. Ήταν ταμπού τότε να συζητάς για μειονοτικά ζητήματα και στο γυμνάσιο του Εχίνου, είκοσι οκτώ χιλιόμετρα από την Ξάνθη, μας ανέβαζε μισθωμένο ταξί της Νομαρχίας, ενώ περνούσαμε τρία φυλάκια με μπάρες. Βρισκόμουν σε μια επιτηρούμενη ζώνη και αναρωτιόμουν γιατί συνέβαιναν όλα αυτά.


Η Ξάνθη ήταν η κατάληξη ενός προσωπικού οδοιπορικού που συνεχίζεται ακόμη. Γεννημένος στο Παγγαίο, που στην αρχαιότητα οριζόταν ως Θρακικό, ανακάλυψα τη Θράκη τη δεκαετία του εβδομήντα, όντας φοιτητής ανήσυχος στη Θεσσαλονίκη, που αναζητούσε, μετά τη φοιτητική Θεσσαλονίκη, μια μακρινή επικράτεια, ερεθιστική και εξωτική. Ντόπιοι φίλοι και φίλες με έφεραν στα χωριά τους, που με γοήτευσαν εξ αρχής όπως και η υπόλοιπη θρακική χώρα: η μυθολογία, η αίσθηση των συνόρων και των ορίων, η τουρκική γειτνίαση, οι διαφορετικές ράτσες και γλώσσες, πανηγύρια και παλαίστρες, αλλά πρωτίστως οι Θρακιώτες: οι πιο φιλόξενοι και ευαίσθητοι Ελληνες.



Ο διορισμός μου, το 1982, στο μακρινό γυμνάσιο των Δικαίων, ήταν τυχαίος, όμως το εξέλαβα ως μια μοιραία στιγμή που καθόριζε την πορεία μου: Δίκαια, Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Ξάνθη, Μάνδρα, Πολύσιτος, Άβδηρα, Εχίνος. Ήδη οριζόταν ένας λογοτεχνικός χάρτης αντίστοιχος της μυθοπλαστικής φοκνερικής πολιτείας. Καφενεία δίπλα σε αρχαία χαλάσματα, θάλασσες και σπηλιές ομηρικές, βιότοποι και αμπέλια, αντιτουριστικές παραλίες, πεδιάδες και οροπέδια, ο Έβρος, αποδράσεις στην Αδριανούπολη. Όλη αυτή η αισθαντική και πολύμορφη ανθρωπογεωγραφία καταγράφτηκε στα περισσότερα βιβλία μου, όπως «Τα νερά της χερσονήσου», «Ο παλαιστής και ο δερβίσης», «Παρτάλι», ωστόσο ο προβληματισμός μου παραμένει: πώς γίνεται ένας τόπος χίλια χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, άρα εγγύτερα στην καρδιά της Ευρώπης, να έχει χαρακτηριστεί από παλιά τόπος δυσμενούς μετάθεσης, πολιτικών και εθνικιστικών αντιμαχιών και με πρωτεία σήμερα στην ανεργία;



Όμως εκεί, έξω από την Ξάνθη, στο χωριό Σέλινο, βρίσκεται ο Τεκές Κιουτουκλού Μπαμπά, ένα ταφικό οθωμανικό μνημείο, θρησκευτικός χώρος για τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς κάτοικους της περιοχής. Για τους μουσουλμάνους είναι ο τάφος του δερβίση Κιουτουκλού Μπαμπά, ενώ ένα σημείο του κτίσματος έχει μετατραπεί σε προσκύνημα του Αγίου Γεωργίου από τους χριστιανούς. Εκεί, η Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης (ΦΕΞ), κάθε καλοκαίρι, μια βραδιά του Αυγούστου, οργανώνει μια μυσταγωγική συναυλία ανατολικής θρησκευτικής μουσικής. Εκεί θα προσέλθω και πάλι φέτος για να ανάψω διπλό κερί.





* Ο κ. Θ. Γρηγοριάδης είναι συγγραφέας. Τελευταίο του μυθιστόρημα «Το μυστικό της Ελλης» (2012), ενώ το 2013 επανεκδόθηκε ο «Ναύτης». Και τα δύο βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη.