ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΜΑΚΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΜΑΚΩΝ ΠΟΜΑΚΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ ΞΑΝΘΗΣ ΒΙΝΤΕΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΓΛΑΥΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΜΑΚΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΜΙΝΘΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΘΡΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΗΜΑΡΙΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΥΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΜΑΚΙΚΗΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΕΧΙΝΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΩΡΑΙΟΝ ΚΙΜΜΕΡΙΑ ΜΑΝΤΑΙΝΑ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΠΡΟΣΗΛΙΟ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΠΟΜΑΚΟΙ ΘΕΡΜΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΣΑΤΡΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΕΜΕΝΗ ΧΑΡΤΕΣ ΚΟΤΥΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΦΥΣΗ ΑΣΚΥΡΑ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΜΟΥΦΤΕΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΠΑΧΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΛΙΒΑΔΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΑΛΜΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΡΟΔΟΠΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΛΟΤΥΧΟ ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΕΧΡΟΣ ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΑΙΜΟΝΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΡΘΡΑ ΕΘΙΜΑ ΙΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΙΣΛΑΜ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΚΟΤΙΝΟ ΚΥΚΝΟΣ ΜΕΔΟΥΣΑ ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ MYKH ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΕΡΑΝΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΑΡΔΑΜΟΣ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΜΑΚΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΟΤΑΝΗ ΛΙΒΑΣ ΜΕΛΙΒΟΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΠΕΚΤΑΣΙΣΜΟΣ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΠΟΡΤΑ ΡΕΥΜΑ ΡΟΜΑ ΡΟΥΣΣΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΜΑΚΩΝ ΓΛΑΥΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗ ΛΩΖΑΝΝΗΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΧΛΟΗ ΑΙΩΡΑ ΑΚΡΑΙΟΣ ΑΛΙΚΟΧΩΡΙ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΒΑΚΟΥΦΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΑΛΙΣΤΕΡΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΖΑΓΑΛΙΣΑ ΖΑΦΕΙΡΙΟ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΕΤΙΚΙΟ ΚΙΔΑΡΙΣ ΚΙΡΡΑ ΚΟΥΖΙΝΑ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΜΕΓΑΛΟΧΩΡΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΜΥΡΤΙΣΚΗ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΟΡΓΑΝΗ ΠΕΛΕΚΗΤΟ ΠΛΑΓΙΑ ΠΡΙΟΝΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ Πάχνη ΡΥΜΗ ΣΕΛΕΡΟ ΣΙΔΗΡΟΧΩΡΙ ΣΙΡΟΚΟ ΣΟΥΝΙΟ ΣΩΣΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΕΜΕΝΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ ΥΔΡΟΧΩΡΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ ΧΡΥΣΟ

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Crescenzio Sangiglio: ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

                                       

ΑΠΌ ΙΤΑΛΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
                          ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ  NIKO ΚΟΤΖΙΑ


Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Ονομάζομαι Crescenzio Sangiglio. Είμαι Ιταλός ελληνιστής με πάνω από 30 βιβλία που δημοσίευσα για την ελληνική ποίηση.

Ωστόσο δεν είναι στην ελληνική λογοτεχνία που εδώ θα αναφερθώ, αλλά σε μια κατάσταση η οποία χειρότερη δεν θα μπορούσε να είναι (και ακόμη περισσότερο να γίνει) για την ελληνική ακεραιότητα (σε όλα τα επίπεδα) και που "βασιλεύει" στη Θράκη, στην ελληνική Θράκη, να το θυμόμαστε, την οποία οι Τούρκοι παραποιούν και ονομάζουν Δυτική Θράκη!

Θα σας απαριθμήσω μερικά γεγονότα που έχουν συμβεί τους τελευταίους 8 μήνες, από τον Οκτώβριο του 2016 και μετά, μήπως δεν τα γνωρίζετε ή μήπως τα γνωρίζετε αλλιώς γιατί αλλιώς σας τα είπαν(μαζί με τα γεγονότα εμφανίζονται βεβαίως και πρόσωπα!). Πρόκειται για γεγονότα που ναι μεν διαδραματίστηκαν μέσα στα στενά πλαίσια του θρακικού χώρου, παραπέμπουν όμως στη γενική πολιτική που η Ελλάδα ασκεί στη περιοχή, ή μάλλον θα έλεγα, δεν ασκεί.

1) Το χωριό Γλαύκη.  Θα ξέρετε πως η θέση του χωριού είναι στρατηγική, γι' αυτό άλλωστε υπάρχει εκεί και ένα στρατόπεδο ειδικών δυνάμεων ορεινών καταδρομών.

Με ευκαιρία την κηδεία ενός νεαρού Πομάκου Έλληνα στρατιώτη η συμπεριφορά του ψευτο-μουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μετέ και του βουλευτή του Σύριζα Χουσεΐν Ζεΐμπέκ υπήρξε, το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε, απαράδεκτη, κατάπτυστη, τελείως προσβλητική για ό, τι είναι ελληνικό. Το ίδιο και για τον Δήμαρχο Μύκης (θα επανέλθω πιο κάτω), Καπζά Τζεμήλ.

Στις ασχήμιες του Μετέ προστέθηκε το αίσχος του “Έλληνα βουλευτή” Ζεΐμπέκ ο οποίος μαζί με άλλα ενεργούμενα απαίτησε την αφαίρεση της ελληνικής σημαίας από το φέρετρο του νεκρού Έλληνα στρατιώτη. Και φαίνεται πως τελικά κατόρθωσε να την αφαιρέσει!

Βέβαια διερωτώμαι: πώς είναι δυνατόν να συνεχίζει να υπάρχει και να ασχημονεί εκεί αυτός ο καθόλα παράνομος Μετέ και γιατί ποτέ δεν τιμωρήθηκε από την ελληνική δικαιοσύνη (δεν υπάρχουν δικαστήρια και εισαγγελείς στη Ξάνθη/Κομοτηνή;!) για τις παρανομίες του; Και διερωτώμαι βέβαια επίσης: πώς γίνεται ο Ζεϊμπέκ να είναι ακόμη βουλευτής της Ελληνικής Βουλής και να μην έχει ακόμη διαγραφεί και σταλεί στη πατρίδα του την Τουρκία;;!!

Κατά τη διάρκεια όλης της τελετής και ενώ οι τουρκόφρονες ασχημονούσαν εναντίον "οτιδήποτε είναι ελληνικό", δεν υπήρχε ελληνική αστυνομία να βάλει "στη θέση" τους  ασχημονούντες και "τάξη" στη κατάσταση;!

Με όσα έγιναν θα έπρεπε να είχαν γίνει συλλήψεις και καταδίκες. Όμως δεν έγινε τίποτα, απ΄ ό, τι έμαθα, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ενώ έμεινε στην αντίληψη των παρόντων η "επίδειξη δύναμης" των τουρκόφρονων! Και πού; Μέσα στην ελληνική επικράτεια!!

2) Δήμος Μύκης. Σε προκήρυξη προσλήψεων (στα πλαίσια του ΕΣΠΑ, δηλαδή ενός προγράμματος καθαρά ελληνικού) ο Δήμαρχος Καπζά Τζεμήλ απαιτεί οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν άπταιστα την τουρκική γλώσσα και επιπλέον η πιστοποίηση αυτής της γνώσης να προέρχεται από ένα συγκεκριμένο τουρκικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στην Άγκυρα (TOMER)!!

Θα γνωρίζετε ασφαλώς, κύριε Κοτζιά, πως αυτός ο Δήμαρχος είναι επίσης και εκείνος που, σαν καλό και υπάκουο πιόνι του τουρκικού προξενείου στη Κομοτηνή, είχε απαγορεύσει τον Αη-Βασίλη, ακριβώς όπως έκανε ο Ερντογάν στη Τουρκία.

Διερωτώμαι: ποια υπήρξε η αντίδραση της ελληνικής πολιτείας σε αυτή την απόπειρα (που πιο ευκρινής δεν γίνεται) επιβολής μιας άτυπης τουρκικής συγκυριαρχίας σε θέματα διοίκησης ΕΝΤΟΣ της ελληνικής επικράτειας; Τί έγινε με τον διαγωνισμό; Και με την τουρκική γλώσσα;!

Θα ήθελα να μάθω από επίσημα χείλη αν επιτράπηκε τελικά ο διαγωνισμός με την τουρκική γλώσσα ή όχι!

Αν δεν επιτράπηκε, τί έγινε με τον Δήμαρχο που επιχείρησε να "χώσει" κάτι το ΞΕΝΟ μέσα ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΔΡΏΜΕΝΑ; Υπήρξε κάποια διοικητική  τιμωρία, όπως θα έπρεπε να είναι; Ή ο τούρκος Δήμαρχος συνεχίζει τον ρόλο του;

Αν όμως επιτράπηκε η διεξαγωγή των προσλήψεων με την τουρκική γλώσσα, κανένας εισαγγελέας δεν είχε το δικαίωμα να επέμβει ώστε να πάψει αυτή η απαξίωση της ελληνικής πολιτείας;

Διότι, όπως αντιλαμβάνεστε, εάν αυτός ο διαγωνισμός γίνεται με τους όρους του τούρκου δημάρχου Καπζά Τζεμήλ (μη μου πείτε πως αυτός έχει ελληνικό διαβατήριο!) που είναι όροι του τουρκικού προξενείου/κράτους, είναι σαν η ελληνική πολιτεία να αποδέχεται: α) την τουρκική επέμβαση, παντοιοτρόπως, στην ελληνική διοίκηση, β) την παράνομη εισβολή της τουρκικής γλώσσας στην ελληνική διοίκηση, και γ) ακόμη περισσότερο, την παράνομη συγκυριαρχία της Τουρκίας στην ελληνική Θράκη!

Και διότι, όπως επίσης καταλαβαίνετε, βρίσκεται από καιρό σε εξέλιξη μια τουρκική επιχείρηση άλωσης της ελληνικής γλώσσας και διοίκησης με όχημα την τουρκική γλώσσα και αλίμονο αν γίνει δεκτή, με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε επίπεδο, η χρήση της τουρκικής γλώσσας σε επίσημα έγγραφα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη Θράκη, δηλαδή σε επίσημα έγγραφα του Ελληνικού Κράτους!

Και πάλι διερωτώμαι: έως πότε θα υπάρξει ολιγωρία και ανοχή από την ελληνική κυβέρνηση; Τί περιμένουν οι Έλληνες κυβερνώντες; να γίνει η Θράκη τόσο τούρκικη ώστε η Τουρκία να θέσει θέμα  αλυτρωτισμού και δημοψηφίσματος; Και δεν νομίζετε πως αυτή η ολιγωρία-ανοχή, το αποτέλεσμα των οποίων είναι η καταπάτηση των ελληνικών νόμων και της ελληνικής κυριαρχίας και η αντικατάσταση τους με τουρκικά σχήματα εξουσίας, είναι τουλάχιστον προδοτικά, διότι προδίδεται η ελληνικότητα της Θράκης και των Ελλήνων που την κατοικούν;

3) Ο Ιλχάν Αχμέτ.  Ένας άλλος βουλευτής της ελληνικής Βουλής, ο Ιλχάν Αχμέτ, ο οποίος και πληρώνεται με ελληνικά χρήματα, συνεχίζει ατιμώρητα τα ανθελληνικά "παιχνίδια" του. Τί ήθελε λοιπόν αυτός ο Έλληνας βουλευτής" στη Προύσα (Τουρκία) συνοδευόμενος από τις πράσινες σημαίες της "τουρκικής Δυτικής Θράκης";! Και εάν υποθέσουμε πως "δήθεν" τον "παγίδεψαν" οι Τούρκοι(!), πράγμα που δεν είναι, γιατί αυτός δεν έφυγε αμέσως μιας και, εκτός των άλλων και των σημαιών, η οργανώτρια της εκδήλωσης ήταν μια οργάνωση "αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης/Τουρκίας", δηλαδή καθαρά ανθελληνική;!

Πότε θα διαγραφεί από την "Δημοκρατική Συμπαράταξη" για ανθελληνική, προδοτική δράση; Μήπως όταν ο Ιλχάν Αχμέτ θα ομολογήσει πως είναι τουρκικός "δούρειος ίππος" στην ελληνική Βουλή;!

4) Συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν στη Κίνα.  Εδώ πάμε πάσο, ως προς την "λογική" αυτής της συνάντησης. Διότι, με βάση όσα ανακοινώθηκαν, πραγματικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποια ακριβώς υπήρξε η "λογική αιτία" του να συζητήσει ο Τσίπρας με τον Ερντογάν: α) την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας(!!), β) το θέμα της βίζας των Τούρκων πολιτών (!), γ) τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό (!!), δ) τη Θράκη (!!!) και ε) το μεταναστευτικό.

Και επίσης - κάτι που δεν μας έχει ειπωθεί ποτέ και από κανένα - ποιος ζήτησε τη συνάντηση; Η Ελλάδα, δηλαδή ο Τσίπρας, ή η Τουρκία, δηλαδή ο Ερντογάν;

Με βάση τη τρέχουσα "πολιτική λογική", μάλλον δεν την ζήτησε η Τουρκία διότι, αν όντως ήταν εκείνη, όλο και κάποιος "αξιωματούχος" ή "ειδήμονας" Έλληνας θα το διατυμπάνιζε ως μέγα success story το ότι "ολόκληρος" Ερντογάν ζήτησε να συναντηθεί με τον Τσίπρα.

Οπότε μάλλον, λογικά (αν και εδώ πιθανόν tertium datur, εφόσον κάποιος "μεγάλος" μπορεί να ζήτησε, μάλλον απαίτησε να γίνει  μια τόσο, ειλικρινά, βλακώδη και ανούσια συνάντηση, ποιος ξέρει για ποιο σκοπό), θα πρέπει να ήταν η Ελλάδα που επεδίωξε τη συνάντηση επωφελούμενη από το γενικευμένο διεθνές περιβάλλον του χώρου.  Άλλωστε κανείς δεν τόλμησε από τη κυβέρνηση να πει κάτι πριν απ' τη συνάντηση, γνωρίζοντας καλά ευθύς εξαρχής ποιο θα ήταν το τέλος της, αλλά ούτε και μετά, με γνωστό το αποκαρδιωτικό αποτέλεσμά της, διότι κακά τα ψέματα, η Ελλάδα δεν κέρδισε τίποτα, αλλιώς θα το έλεγαν όλοι!

Μήπως λοιπόν κάποιος εκβιαστικά επέβαλε τη συνάντηση στον Τσίπρα; (δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι την επέβαλε ο Ερντογάν!). Και επιβλήθηκε ώστε να υπάρξει μια πολιτική αποτυχία του Τσίπρα λίγες μέρες πριν από την αρνητική έκβαση του Eurogroup;!

Τώρα πια η συνάντηση έγινε - μια "πτωχευτική" συνάντηση που έμοιαζε σαν να έχει πάει ο μικρός στον μεγάλο με την τρελή ελπίδα ο μεγάλος να του κάνει κάποιο ανέλπιστο "δώρο".

Αν τα πράγματα στη συνάντηση πήγαν καλά για την Ελλάδα, γιατί η κυβέρνηση δεν μας ανακοινώνει τις επιτυχίες της; Τί κέρδισε από τη συνάντηση; Τί έδωσε; Ποιες ήταν οι "απαιτήσεις" του Τσίπρα, αν υπάρχουν "απαιτήσεις", και ποιες ήταν οι απαιτήσεις του Ερντογάν, που ξέρουμε ότι υπάρχουν!

Και να μάθουμε επίσης την σκοπιμότητα της συνάντησης και εάν το αποτέλεσμα αυτής ικανοποίησε κάποιο ποσοστό της σκοπιμότητας.

Αλλά, για να πούμε την αλήθεια, τί είχε να πει ο Τσίπρας στον Ερντογάν; Μήπως του είπε ότι τα παλιά, κατάπτυστα «Πολιτιστικά» Πρωτόκολλα θα πρέπει να ξανασυζητηθούν γιατί σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και αυτά τα Πρωτόκολλα είναι απόλυτα ασύμφορα για την Ελλάδα;! Ή μήπως  του μίλησε για την "κακή συμπεριφορά" του τουρκικού προξενείου στη Κομοτηνή όταν, κανονικά, μετά από όσα αυτό έκανε στο παρελθόν και κάνει σήμερα παράφορα παραβιάζοντας τη Σύμβαση της Βιέννης, ο Τσίπρας θα πρέπει να το κλείσει χωρίς συζήτηση και να κλείσει και το ελληνικό σχεδόν τιμητικό προξενείο στη Σμύρνη μιας και, μεταξύ άλλων, στη Θράκη υπάρχουν πάρα πολύ λίγοι Τούρκοι και γι΄ αυτούς τους ελάχιστους δεν χρειάζεται κανένα προξενείο, εφόσον αληθεύει (όπως αληθεύει) ότι η αιτία ύπαρξης ενός προξενείου βρίσκεται στην ανάγκη διοικητικής βοήθειας και προστασίας ΙΚΑΝΟΥ αριθμού υπηκόων του προξενείου.

Και με τόσους λίγους Τούρκους στη Θράκη είναι υπεραρκετό το προξενείο τους στη Θεσσαλονίκη  που με την Εγνατία οδό βρίσκεται ακόμη πιο κοντά τους.

5) Ο Λεβέντ Σαδίκ, το οικονομικό αφεντικό στη Θράκη! Εσείς, κύριε υπουργέ, γνωρίζετε τί συμβαίνει με αυτόν τον νέο τουρκόφρονα επιχειρηματία, poulain του Ερντογάν και factotum σε όλη τη Θράκη και με προοπτικές επέκτασης σε όλη την Ελλάδα και εκμηδένισης των ελληνικών συμφερόντων στους τομείς ασχολίας του;

Αυτός που, για να "καλύψει" τις κρυφές επιδιώξεις του, παρουσιάζεται συνέχεια πλάι σε ελληνική σημαία ή κάτω από ελληνικά logo ή σε ελληνικά περίπτερα εκθέσεων, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος γιος του εθνικιστή φανατικού ηγέτη των τουρκόφρονων Θράκης Αχμέτ Σαδίκ, ενεργό μέλος του κόμματός του, του περιβόητου DEB - αλήθεια, κατά πόσο είναι νόμιμο έχοντας υπόψη όλες τις "ενέργειές" του; - και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βαλκανίων του Παγκόσμιου Τουρκικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου(DTIK), ισχυρό "εργαλείο" της Άγκυρας.

Αυτός, τέλος, ο οποίος φαίνεται πως εμφανίζεται σαν (ή όντως είναι;!) εκπρόσωπος της Ελλάδας και ο οποίος από το βαμβάκι, αρχικό πεδίο δράσης του, μεταπήδησε στα κεράσια και στα μάρμαρα  όπου επιδιώκει να γίνει το απόλυτο αφεντικό βάζοντας κάτω από τα πόδια του όλους τους Έλληνες παραγωγούς και εμπόρους στην ίδια την Ελλάδα!

Ή μήπως, όπως διαβάζω, ο ίδιος ο Αχμέτ Νταβούτογλου δεν αποκάλεσε τον Λεβέντ Σαδίκ "βασιλιά του ελληνικού βαμβακιού", αυτό το τουρκικό "παιδί" του Ερντογάν, παρουσιάζοντάς τον στον Τσίπρα;

Τί νομίζετε πως θα πρέπει να γίνει με τον Σαδίκ πριν "εκραγεί" κάποιο περιστατικό επιβολής του στη Θράκη, όταν ο άνθρωπος παριστάνει τον Έλληνα αλλά διαλαλεί την πίστη του στον Ερντογάν; Και είναι "πολύτιμος" για το τουρκικό προξενείο, από ό, τι  λέγεται. Και είναι μέλος του σκληρού πυρήνα του DEB, όσο κι αν επιμελώς «κρύβεται».

Πολλά άλλα υπάρχουν για να ειπωθούν σχετικά με τη Θράκη. Ίσως μια άλλη φορά.

Είμαι ξένος, αλλά όχι και τόσο ώστε να μην ανησυχώ για την κατάντια της ελληνικής παρουσίας στη Θράκη, δυστυχώς διαχρονικά, και το θράσος που κατέχει τους τουρκόφρονες σ΄ αυτή τη περιοχή, θράσος που επιβιώνει και μεγαλώνει όσο μειώνεται και παραιτείται η ελληνική νόμιμη εξουσία.

Πιστεύω πως είστε ο καλύτερος υπουργός εξωτερικών που πέρασε από την Ελλάδα τα τελευταία 150 χρόνια. Η Θράκη σιγά-σιγά όμως "ξεφεύγει" από την ελληνική επικράτεια - και δεν το καταλαβαίνετε! Το τουρκικό προξενείο πρέπει να ή να ΤΙΘΑΣΕΥΤΕΊ  ή να ΚΛΕΙΣΕΙ. Όλοι οι παράνομοι (παράγοντες, κόμματα, οργανώσεις, πολιτικές ή "θρησκευτικές" παρουσίες) πρέπει να ακυρωθούν οριστικά. Όλα τα προνόμια που προδοτικά παλιοί συνάδελφοί σας και πρωθυπουργοί δώρισαν στην τουρκική γλώσσα στη Θράκη πρέπει να καταργηθούν ανεξάρτητα από ό, τι λένε και κάνουν οι Τούρκοι, έχοντας υπόψη ΚΑΙ ότι κάτι αντίστοιχο και ανάλογο δεν "δώρισαν" οι Τούρκοι στους "ελληνόφρονες" και ελληνόφωνους ορθόδοξους στην Τουρκία. 

Όλοι οι τουρκόφρονες που έχουν ελληνικό διαβατήριο ή ταυτότητα πρέπει να κάνουν μια επιλογή: αν νιώθουν  'Ελληνες, να μείνουν και να δείξουν πως νιώθουν Έλληνες - αν νιώθουν Τούρκοι, να τους αφαιρεθεί το ελληνικό διαβατήριο ή ταυτότητα και να φύγουν στη Τουρκία διότι δεν είναι ούτε μέλη κάποιας (ανύπαρκτης) τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα και ούτε μπορούν «σαν Έλληνες» να συνεχίζουν να ενεργούν εις βάρος της Ελλάδας!

Είναι καιρός να δείξει η Ελλάδα ότι ξέρει να υπερασπιστεί και να επιβάλει τα δικαιώματά της μέσα στην ίδια τη χώρα της! Φοβάστε πως ο Τούρκος θα σας κάνει πόλεμο; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, και το ξέρετε.

Είστε ικανός να το αναλάβετε και, μαζί με εσάς, άλλοι συναρμόδιοι. ώστε να γίνει πράξη, από εδώ και πέρα, ποιο είναι το αφεντικό σε ΟΛΗ την ελληνική επικράτεια, ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ στη Θράκη; Περιμένουμε να το δούμε!

Με βαθειά εκτίμηση.
Crescenzio Sangiglio

ΥΓ 1. Το παρόν κείμενο ενδέχεται να δημοσιευτεί στην Ελλάδα υπό μορφή "ανοιχτής επιστολής" σε περιοδικό ή διαδίκτυο.
ΥΓ. 2. Εάν μου επιτρέπετε, θα σας συνιστούσα να οργανώσετε το γρηγορότερο μια σύσκεψη (μυστική ή όχι) στην Αθήνα με γνωστούς Έλληνες πατριώτες ΠΟΜΑΚΟΥΣ που πολεμούν, χωρίς καμία βοήθεια από την ελληνική πολιτεία, την τουρκική αυθαιρεσία (το προξενείο, τους θρησκευτικούς "μεσάζοντες" του, τους Τούρκους μπράβους/γκάνγκστερ που απειλούν και εκβιάζουν, κλπ.). Κι ειδικά, μη ξεχάσετε τον Σεμπαϊδήν Καραχότζα!

ΥΓ. 3. Βεβαίως, μετά από όλα αυτά, εάν νομίζετε πως υπάρχει κάτι που δεν είναι πραγματικότητα ή είναι λάθος, μπορείτε να το δηλώσετε με τα σχετικά ντοκουμέντα. 

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ: Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα

 «Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φλερτάρουν και να συνεργάζονται με δυνάμεις που στηρίζονται από την Τουρκία, από το DEB, το προξενείο»


Σε ομιλία του στην Ξάνθη ο γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ε. κ. Δ. Κουτσούμπας έκανε σημαντικές επισημάνσεις σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Ο κ. Κουτσούμπας είπε μεταξύ άλλων:


Εδώ στη Θράκη, οι εργαζόμενοι, οι νέοι της μειονότητας, αλλά και της πλειονότητας, πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε εθνικιστικά και άλλα κόμματα που στόχο έχουν να διαιρούν τους εργαζόμενους, να τους δηλητηριάζουν με το φαρμάκι της έχθρας.

Να τους αποκόπτουν από το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας, τις άλλες αγωνιστικές συσπειρώσεις, τις λαϊκές επιτροπές και την αλληλεγγύη που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από θρησκεία, αφού όλους μας ακουμπάει και μας ταλαιπωρεί η κρίση.
Κοινός είναι ο αντίπαλος.

Να μην επιτρέψουν τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην παιδεία, την εργασία, τη γλώσσα και τη θρησκεία, να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης τέτοιων δυνάμεων.

Αλλά να αναζητηθεί ο πραγματικός αντίπαλος, το εκμεταλλευτικό σύστημα, οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τα αστικά κόμματα και οι πολιτικές τους.

Το ΚΚΕ ακριβώς επειδή έχει στο στόχαστρο της πάλης του τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, μπορεί να παλεύει και να διεκδικεί λύσεις στα οξυμένα κοινά ταξικά προβλήματα της μειονότητας και της πλειονότητας, που έχουν αυξήσει τη φτώχεια και τη βαρβαρότητα στο εσωτερικό της.

Μπορεί να παλεύει για να μην περάσουν τα αντεργατικά μέτρα, για να έχει ο άνεργος επίδομα, προστασία από τη φτώχεια, μπορεί να παλεύει για την παιδεία, την υγεία της φτωχής εργατικής λαϊκής οικογένειας που δίνει μάχη για να μεγαλώσει τα παιδιά της και δω στην Ξάνθη.

Το ΚΚΕ παλεύει παράλληλα για να μπορούν οι εργαζόμενοι της μειονότητας να αναπτύξουν την ιδιαίτερη πολιτιστική τους ταυτότητα χωρίς αποκλεισμούς, για να αποτελέσει αυτή η ιδιαίτερη ταυτότητα γέφυρα φιλίας και ενότητας και όχι πεδίο τυχοδιωκτικών αστικών αντιπαραθέσεων.

Οι εργαζόμενοι της μειονότητας, αλλά και της πλειονότητας πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε κόμματα που στόχο έχουν να διαιρούν τους εργαζόμενους, να τους δηλητηριάζουν με το φαρμάκι της έχθρας, τη στιγμή που στην περιοχή μας οι μειονότητες πρέπει να αποτελούν γέφυρα φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς μας, στους λαούς όλων των γειτονικών χωρών.

Υπαρκτά ζητήματα της μειονότητας που αφορούν την εκλογή μουφτή, η εκπαίδευση, τα βακούφια και άλλα, προσπαθούν οι αστικές και άλλες εθνικιστικές δυνάμεις να τα εντάξουν στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, δηλητηριάζοντας την συνείδηση των εργαζομένων της μειονότητας.

Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να προβάλλει τις δίκαιες διεκδικήσεις της μειονότητας.
Κυρίως όμως θα συνεχίσει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες, ώστε εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νέα παιδιά και γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, ανεξάρτητα σε ποιο θεό πιστεύουν, να συναντηθούν στο σωματείο, στον αγροτικό σύλλογο, στις λαϊκές επιτροπές για να διεκδικήσουν λύσεις στα προβλήματα, ανάσες ανακούφισης, μια άλλη προοπτική για όλους
Θα συνεχίσει να αντιπαλεύει την προπαγάνδα, η οποία αναπτύσσεται ανοιχτά ή συγκαλυμμένα από όλα τα άλλα κόμματα και στην ουσία θέτει το ζήτημα ότι η μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη είναι συλλήβδην φορέας της τούρκικης πολιτικής.
Μια προπαγάνδα επικίνδυνη γιατί ανοίγει ζήτημα εθνικής τουρκικής μειονότητας στη Θράκη, κάτι που αποτελεί πάγια γραμμή της Άγκυρας.

Την ίδια στιγμή βέβαια αστικές πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φλερτάρουν και να συνεργάζονται με δυνάμεις που στηρίζονται από την Τουρκία, από το DEB, το προξενείο.

Σήμερα το DEB μαζί με το τούρκικο ΥΠΕΞ ανακινούν ξανά ζητήματα.
Μάλιστα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, συντονίζονται με άλλες μειονοτικές οργανώσεις και αναπτύσσουν διεθνή δράση καταγγέλλοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση δε σέβεται τη συμφωνία της Λωζάνης και καταπιέζει τη μειονότητα. Επιμένουν στο «δικαίωμα» συλλογικού αυτοπροσδιορισμού ως τούρκικη μειονότητα δυτικής Θράκης.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα αστικά κόμματα, άσχετα αν στο όνομα του αστικού εθνικισμού εξέφραζαν αντιθέσεις με την Άγκυρα, προσπαθούσαν να έχουν «γέφυρες» με το προξενείο, μόνο και μόνο για να καρπώνονται τις ψήφους της μειονότητας σε εθνικές ή τοπικές εκλογές.

Το ΚΚΕ έχει σαν βασικό άξονα της δράσης του την σφυρηλάτηση πρώτα απ’ όλα της ενότητας κάθε εργάτη, εργάτριας, αγρότισσας και αγρότη, φτωχού απασχολούμενου, νέας και νέου.
Η καταπίεση που δέχεται έχει σαν βάση τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, αλλά και ενισχύεται από τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Τουρκίας και Ελλάδας στην περιοχή.
Ακόμη και όταν η στρατηγική του κεφαλαίου σε Ελλάδα και Τουρκία ταυτίζεται και παίρνει προτεραιότητα ο αστικός κοσμοπολιτισμός και από τις δύο πλευρές, όχι μόνο δεν αδυνατίζει η εκμετάλλευση και η καταπίεση, αλλά νέες αλυσίδες αξιοποιούνται για να δέσουν τα λαϊκά στρώματα σε αυτή τη στρατηγική, για να ακολουθούν τις ξένες σημαίες των εκμεταλλευτών.

Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή και ετοιμότητα απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, που έχει σχέση και με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, αλλά και τη μόνιμη επιδίωξή της για μορφές «συγκυριαρχίας» στο Αιγαίο, για διεύρυνση των «γκρίζων ζωνών», αλλά και όλων των άλλων προβλημάτων που υπάρχουν στα Βαλκάνια, με την Αλβανία και την ΠΓΔΜ και μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να γίνουν «θρυαλλίδα» γενικότερης ανάφλεξης.

Επιμένουμε ότι ο εχθρός για το λαό, δεν βρίσκεται μόνο εκτός συνόρων, αλλά είναι και μέσα στην ίδια μας τη χώρα, βρίσκεται και στο εσωτερικό της χώρας, όσο κι αν ντύνεται με δήθεν «εθνικό» μανδύα.
Το εργατικό λαϊκό κίνημα, πρέπει να έχει στραμμένη την προσοχή του τόσο στον εξωτερικό εχθρό ως εισβολέα επικυρίαρχο, όσο και στον εσωτερικό εχθρό, που για τα δικά του και μόνο ιδιοτελή συμφέροντα, για τα κέρδη του, μπορεί να οδηγήσει το λαό και τη νεολαία ακόμα και στο μακελειό, στο σφαγείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους «εξωτερικούς», ιμπεριαλιστές συμμάχους τους.
Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή και ετοιμότητα να απαιτήσει καμιά συμμετοχή, καμία εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Πάλη για αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, κάτι το οποίο μπορεί να το εγγυηθεί μόνον η εργατική εξουσία. Για να γίνει πράξη το «ούτε γη, ούτε νερό στους φονιάδες των λαών».
Να μην μπει ο λαός «κάτω από ξένη σημαία», να μην χύσει το αίμα του για ξένα συμφέροντα. Σε περίπτωση πιο άμεσης συμμετοχής της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η εργατική τάξη, θα πρέπει να χαράξει την δική της πάλη, μαζί με όλα τα άλλα λαϊκά στρώματα και το κίνημά τους, για να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην αστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων ή της δήθεν ειρήνης με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.


Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα πατώντας ΕΔΩ:

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Πέπη Κελτσίδου: Η γλώσσα και η παράδοση των Πομάκων της Θράκης


Πέπη Κελτσίδου
«Η γλώσσα και η παράδοση των Πομάκων της Θράκης»

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός πως έχουμε στα χέρια μας ποίηση μεταφρασμένη στα πομακικά, μια γλώσσα που όσοι καταγόμαστε από την Ξάνθη ή την Κομοτηνή, ασφαλώς την γνωρίζουμε, γιατί την ακούμε, αλλά κάποια χρόνια πριν δεν θα μας περνούσε από το μυαλό πως ένας Πομάκος ποιητής θα μετέφραζε στην γλώσσα του κάτι πέραν από εκλογικές οδηγίες και ιατρικές εντολές.
Οι Πομάκοι μιλούν μια διάλεκτο σλαβική, η οποία περιλαμβάνει ελληνικά και τούρκικα στοιχεία. Η διάλεκτος αυτή περιλαμβάνει ιδιώματα. Το κάθε χωριό μιλάει διαφορετικό ιδίωμα, κάποιες φορές τόσο διαφορετικό, που  οι κάτοικοι του ενός χωριού σχολιάζουν τον τρόπο ομιλίας στα άλλα χωριά, αναφέροντας σε πολλές περιπτώσεις τις διαφορετικές λέξεις που αποδίδουν την ίδια έννοια και καμιά φορά μπορεί ακόμη και να δυσκολευτούν να καταλάβουν τι λέει ο συνομιλητής τους.  Η πομακική είναι προφορική γλώσσα, και από πολύ κόσμο υποτιμάται, λόγω της αντίληψης που υπάρχει σε όλους μας ότι η γραπτή γλώσσα είναι ανώτερη. Οι  γλωσσολόγοι όμως θεωρούν την  γραπτή γλώσσα δευτερογενή και τρόπον τινά βοηθητική της προφορικής, στην οποία μάλιστα προδίδουν κάθε είδους προτεραιότητα, φυλογενετική, οντογενετική, δομική, γνωστική-μαθησιακή. Η αντίληψη αυτή όμως δεν είναι ο μόνος εχθρός της πομακικής, η οποία έχει πραγματικά πολλούς. Πρώτα από όλα απειλείται  από κάποια από τα δικαιώματά που έχουν οι Πομάκοι ως μειονοτική κοινωνία και πιο συγκεκριμένα από τα εκπαιδευτικά πρωτόκολλα που έχουν συναφθεί από την Ελλάδα και την Τουρκία και αφορούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, στις δυο χώρες.
Το καθεστώς που διέπει στην Ελλάδα, την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων καθορίστηκε καταρχήν από το άρθρο 41 της συνθήκης της Λωζάνης, από μια μορφωτική συμφωνία μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και της Τουρκικής Δημοκρατίας, στις 20 Απριλίου του 1951, από ένα Ελληνοτουρκικό μορφωτικό πρωτόκολλο στις 20 Δεκεμβρίου του 1968και μια Ελληνοτουρκική Συμφωνία για την Πολιτιστική Συνεργασία, στις 4 Φεβρουαρίου του 2000.
Μελετώντας κυρίως, το πρωτόκολλο του 1968, παρατηρεί κάποιος πως γίνεται λόγος για τη μειονοτική γλώσσα, χωρίς αυτή, κατά έναν περίεργο τρόπο, να ορίζεται κάπου στο κείμενο, ως τούρκικη σε ό,τι αφορά τους Έλληνες και ελληνική σε ό.τι αφορά τους Τούρκους. Και για μεν τους Έλληνες της Τουρκίας τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, καθώς πρόκειται για εθνική μειονότητα που μιλεί μια και μόνη γλώσσα, για τους μουσουλμάνους όμως της Ελλάδας, τα πράγματα είναι περιπλεγμένα, γιατί οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας μιλούν τρεις διαφορετικές γλώσσες. Εάν διδάσκονταν όλες οι γλώσσες, θα διατηρούνταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε κοινότητας, όπως για παράδειγμα ο λαϊκός τους πολιτισμός.
Ακόμη, σύμφωνα με πρωτόκολλο του 1968, θα όφειλε το Ελληνικό κράτος να τους παράσχει, και το Τούρκικο κράτος, ως μια από τις δύο συμβαλλόμενες πλευρές, να την διασφαλίζει, θρησκευτική μουσουλμανική εκπαίδευση, στη γλώσσα που μιλεί η κάθε μουσουλμανική μειονότητα. Γεγονός είναι πως αν και το Πρωτόκολλο του 1968 δεν καθορίζει την μειονοτική γλώσσα, εντούτοις ο τρόπος εφαρμογής του ή ίσως καταρχήν και ερμηνείας του από την ελληνική πλευρά, αποτρέπει τους Πομάκους και τους Τσιγγάνους από το να αξιοποιούν την γλώσσα τους.
Εκείνο που πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό είναι ότι οι Πομάκοι μιλούν τη γλώσσα τους και κατά συνέπεια όταν τα παιδιά τους φοιτήσουν στο δημοτικό, επιφορτίζονται με τρεις ακόμη γλώσσες εκτός από τη μητρική τους: την ελληνική, την τουρκική και την αραβική, την οποία μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν για να αποκτήσουν πρόσβαση στο Ιερό Κοράνιο. Η εκμάθηση της Αραβικής από τα παιδιά είναι το ίδιο απαραίτητη όσο και οποιαδήποτε άλλη από τις τρεις, γλώσσα. Εξετάζονται και σ’ αυτήν, μέσα από την τελετουργία του χάτιμ, για την οποία όλα τα παιδιά προετοιμάζονται μελετώντας το Ιερό Κοράνιο, με τη βοήθεια ενός χότζα. Ξεκινούν έτσι τα παιδιά αυτά το σχολείο έχοντας το σοβαρότατο έναντι των χριστιανών συνομηλίκων τους, μειονέκτημα της αναγκαστικής πολυγλωσσίας, πρόβλημα που διογκώνεται όταν στη συνέχεια προστίθεται στο πρόγραμμα σπουδών και η ξένη γλώσσα. Τελικά οι γλώσσες που οι Πομάκοι μαθητές έχουν την υποχρέωση για τον έναν ή τον άλλο λόγο να μάθουν είναι πέντε.
Ο δεύτερος εχθρός είναι η εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους. Στην δεκαετία του 1950, μετά την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, οι πολιτικές σκοπιμότητες υπαγόρευσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων, με σκοπό αυτοί να χρησιμοποιηθούν ως σημείο αναφοράς για τους Πομάκους της Βουλγαρίας, τους οποίους στην συνέχεια θα αξιοποιούσε πολιτικά το ΝΑΤΟ για τα συμφέροντά του στην περιοχή. Μέσα στα πλαίσια αυτά, καθιερώθηκε η αντικατάσταση της παλαιοτουρκικής γραφής από το λατινικό αλφάβητο, μετονομάστηκαν όλα τα σχολεία από μουσουλμανικά σε τουρκικά και γενικά απαγορευόταν στους Πομάκους να μιλούν πομάκικα και τους επιβαλλόταν να μιλούν τουρκικά. Από τότε δηλαδή, σηματοδοτήθηκε ο γλωσσικός εκτουρκισμός του πληθυσμού. Τα σχολεία άλλαζαν επωνυμία και ταμπέλα ανάλογα με την πολιτική που το ελληνικό κράτος αποφάσιζε να ασκήσει. Έτσι, από μουσουλμανικό μετονομαζόταν σε τουρκικό και μετά πάλι μουσουλμανικό, μπερδεύοντας στην κυριολεξία και  θυμώνοντας πολλούς Πομάκους.
Η τρίτη απειλή για την γλώσσα τους, είναι οι ίδιοι. Οι Πομάκοι μιλούν την μητρική τους γλώσσα σε συγκεκριμένους χώρους και με συγκεκριμένους ανθρώπους και όχι απλώς όπου τους καταλαβαίνουν. Όταν κατεβαίνουν στην Ξάνθη για ψώνια, θεωρούν πως πρέπει να μιλούν στα μαγαζιά των χριστιανών στα Ελληνικά και των μουσουλμάνων στα τουρκικά, άσχετα αν ο πωλητής είναι Πομάκος ή Τσιγγάνος, δίνοντας έτσι μιαν ιδιαίτερη αξία σ’ αυτές τις γλώσσες και κυριότερα στην τούρκικη, και απαξία στην δική τους γλώσσα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θεωρώ πως έχει η επόμενη αφήγηση, για τον τρόπο που μου συμπεριφέρθηκαν δύο ηλικιωμένες Πομάκισσες, όταν με γνώρισαν. Με την πρώτη συναντηθήκαμε στο σπίτι μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης. Όταν της είπαν πως είμαι καθηγήτρια από την Ξάνθη, αυτή άρχισε να μου μιλάει στα τούρκικα. Οι άλλες γυναίκες της είπαν να μου μιλάει στα πομάκικα γιατί δεν καταλάβαινα τη γλώσσα που μιλούσε, αυτή όμως δε φαινόταν να το εννοεί. Η δεύτερη, ήταν συγγενής του γαμπρού σε ένα γάμο, στον οποίο ήμουν καλεσμένη ως φίλη της νύφης. Η ηλικιωμένη γυναίκα χάρηκε πάρα πολύ που με είδε και που συμμετείχα στα επιμέρους δρώμενα του γάμου του εγγονού της και μου μιλούσε στα τούρκικα, ακόμη κι όταν της είπα πως δεν καταλάβαινα πολύ καλά τι λέει. Και στις δύο περιπτώσεις οι δύο γυναίκες υπονόμευσαν την αξία της δικής τους γλώσσας, υιοθετώντας μιαν «ανώτερη» γλώσσα στην συνομιλία της με κάποια «ξένη».
Το ίδιο ακριβώς κάνουν και Πομάκοι στα παιδιά τους, όταν τους μιλούν τούρκικα, ακόμη και από τη στιγμή της γέννησης, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις να είναι αυτή η μητρική τους γλώσσα. Όταν οι γονείς και όλη η κοινότητα μιλούν άλλη γλώσσα, όταν η ρητορική που αναπτύσσεται εντός της κοινότητας συμπεριλαμβάνει τη διάκριση του «εαυτού» από τον «άλλο» και όταν η γλώσσα που μαθαίνουν τα τοποθετεί στην κοινότητα του «άλλου», αυτό αυτόματα τα εντάσσει σε κοινωνικά σύνολα συνεχούς εκκρεμότητας. Επιπλέον μαθαίνουν από τους γονείς να μιλούν μιαν ηγεμονική γλώσσα, η οποία όμως δεν είναι αυτή της χώρας στην οποία κατοικούν. Μαθαίνουν δηλαδή και μια δεύτερη ηγεμονική γλώσσα και αυτό ασφαλώς οδηγεί στην υποτίμηση της γλώσσας που μιλούν ή ακούν μέσα στην κοινότητα.
Υποτιμάται κατ’ αυτόν τον τρόπο μια πολύ ωραία γλώσσα η οποία έχει παράξει υπέροχα δείγματα λαϊκού πολιτισμού, προφορικές δημιουργίες, δημοτικά τραγούδια και παραμύθια όλων των ειδών, παροιμίες και ανατροφοδότηση της προφορικής παράδοσης. Ίσως γι’ αυτό και είναι πλούσια, καθηλωτική όλη αυτή η παραγωγή, γιατί η γλώσσα που την δημιούργησε ήταν μόνον προφορική. Ο λαϊκός πολιτισμός των Πομάκων είναι επίσης ιδιαίτερα πλούσιος. Οι συνήθειες, τα έθιμα, διαβατήρια, ευετηριακά, οι τελετουργίες, η θρησκευτική τους λατρεία και τα θρησκευτικά έθιμα το καθιστούν ολοφάνερο σε όποιον έρθει σε επαφή ή απλώς επισκεφθεί τα χωριά αλλά και τον αστικό πομακικό πληθυσμό. Από την άλλη, οι γυναίκες έχουν μιαν αστείρευτη διάθεση να μιλήσουν, να φιλοξενήσουν, να περιποιηθούν, να αναφερθούν στην παραδοσιακή κουζίνα και να συμβουλέψουν σχετικά με τις συνταγές για κλίνα, πατέτνικ, τράχανο, καβουρμά και πολλά-πολλά άλλα. «Δύο γυναίκες ένα παζάρι», λένε οι άνδρες περιπαικτικά γι’ αυτήν την άκρως επικοινωνιακή συμπεριφορά. Επιπλέον, η παραδοσιακή ενδυμασία, η οποία είναι, όπως η γλώσσα, διαφορετική σε κάθε χωριό, φανερώνει πολλά στοιχεία του λαϊκού πολιτισμού. Ταυτόχρονα, η  θρησκευτική ενδυμασία με το μαύρο και το ντουλμπέν δημιουργεί ταυτότητα και παραπέμπει στην ιστορία.
Τα σπίτια των Πομάκων είναι φτιαγμένα για να διευκολύνουν τις αγροτικές εργασίες, γεωργικές και κτηνοτροφικές, όπως είναι η παραγωγή του καπνού, η αποθήκευση της πατάτας ή η προστασία των προβάτων και προπάντων είναι φτιαγμένα για τον μετζέ, τις συλλογικές φθινοπωρινές εργασίες που έχουν ταυτόχρονα και ψυχαγωγικό χαρακτήρα, αφού κατά την διάρκεια της εργασίας ακούγονται ιστορίες, τραγούδια, παθήματα συγχωριανών τους. Στις περιοχές των Πομάκων βλέπει κάποιος τζαμιά, τεκέδες, γεφύρια, βρύσες, νερόμυλους, συνδεδεμένα με θρύλους και αφηγήσεις από την προφορική ιστορία και παράδοσή τους. Στις γιορτές τους, στο σεκέρ και στο κουρμπάν μπαϊράμ, στα καντήλια, στα χάτιμ, στα χαβουζλούκια, στο εντρελές και το κάσιμ, μπορεί να παρατηρήσει κάποιος την ευσέβεια, την συμμετοχικότητα, την απλoχεριά τους. Όλα αυτά τα στοιχεία επιβιώνουν σήμερα και όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να επιβιώνουν και στο μέλλον.


Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

«Σεμπαϊδήν Καραχότζα: Ο δημοσιογράφος, ο συγγραφέας, ο αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»


ΟΜΙΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΟΚΚΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
του Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τίτλο:
«Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην πομακική γλώσσα»

10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 -  ΙΔΡΥΘΜΑ ΘΡΑΚΙΚΗΓΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΞΑΝΘΗ


«Σεμπαϊδήν Καραχότζα: Ο δημοσιογράφος, ο συγγραφέας,
ο αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Είναι μεγάλη τιμή σήμερα για μένα να μιλήσω στο φιλόξενο αυτό χώρο του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης για έναν άνθρωπο ξεχωριστό με μεγάλη πνευματική δύναμη αλλά και τεράστια δύναμη ψυχής. Θα προσπαθήσω με λίγα λόγια να σκιαγραφήσω την προσωπικότητα του Σ. Καραχότζα, του Πομάκου δημοσιογράφου, του συγγραφέα, του αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ως δημοσιογράφος ο Σ. Καραχότζα χαρακτηρίζεται από τη νηφάλια και ψύχραιμη προσέγγιση των θεμάτων του αλλά και από τον αγωνιστικό και καταγγελτικό του λόγο.  Στα κείμενά του ο Σ. Καραχότζα βάζει τα χέρια επί τον τύπον των ήλων. Γράφει αλήθειες που πονάνε, αλλά παράλληλα αλήθειες που απελευθερώνουν. Υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων των απλών πολιτών αλλά και ειδικότερα τα εκπαιδευτικά και γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων της Θράκης.

Οι περισσότεροι σε αυτή την αίθουσα γνωρίζουν ότι πρωτεργάτης του αγώνα για την καταγραφή της γλώσσας των Πομάκων είναι ο αδερφός του Σεμπαϊδήν ο Ριτβάν Καραχότζα. Ο Ριτβάν Καραχότζα, κατά έξι χρόνια μεγαλύτερος του Σεμπαΐδήν είναι ιδιαίτερα γνωστός για το λεξικογραφικό του έργο, αλλά έχει επίσης μεταφράσει ποίηση στα πομακικά. Συνέχισε τη μοναχική αλλά επίμονη λεξικογραφική του πορεία επί μία εικοσαετία, χωρίς καμία στήριξη από κανέναν και τη φετινή χρονιά εξέδωσε το Βασικό Μορφολογικό Λεξικό της Πομακικής, το οποίο περιλαμβάνει 50.000 λημματικές καταχωρήσεις, εκατοντάδες χιλιάδες κλιτικούς τύπους και πάνω από 20.000 παραπομπές σε άλλες γλώσσες.

Ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τη σειρά του έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τις  εμφανίσεις του σε τηλεοπτικό κανάλι της Ξάνθης όπου εκφωνούσε ειδήσεις στην πομακική. Η πολιτική του συγκεκριμένου καναλιού, όμως, άλλαξε, για αδιευκρίνιστους λόγους και το πομάκικο δελτίο ειδήσεων έδωσε τη θέση του σε δελτίο ειδήσεων στην τουρκική γλώσσα. Ο Σ. Καραχότζα είναι σήμερα 38 ετών, (γεννημένος το 1979), είναι παντρεμένος και πατέρας 2 παιδιών.  Σπούδασε στο Γυμνάσιο ΣΜΙΝΘΗΣ και στο 3ο Γενικό Λύκειο ΞΑΝΘΗΣ και φοίτησε επί μία τριετία στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, λόγω προβλημάτων υγείας. Ήταν για 3 χρόνια (2006-2009)  εκδότης της Πομακικής εφημερίδας NATPRESΗ. To πρώτο τεύχος της ΝΑΤΡΡΕSH κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 2006 (29ο τεύχος τον Ιούνιο του 2009). Η NATPRESH ήταν μία εφημερίδα με τοπικές ειδήσεις από τα πομακοχώρια αλλά και με δίγλωσσα ελληνοπομακικά άρθρα, αιχμηρή κριτική, μαθήματα πομακικής γλώσσας, παραδοσιακά πομάκικα τραγούδια, συνταγές μαγειρικής κ.α.

Το 2006, ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα πρωτοστατεί στη συλλογή υπογραφών για τη δημιουργία δημόσιου Νηπιαγωγείου στο χωριό του το Προσήλιο. Την ίδια περίοδο,  όταν εργάζονταν στο Δήμο Μύκης ο τότε δήμαρχος Μύκης του απαγόρευσε να μιλάει πομακικά, δηλώνοντας μάλιστα στην τηλεόραση ότι η λέξη ΠΟΜΑΚΟΣ είναι βρισιά. Ο Σεμπαεδήν προχώρησε σε δημόσια καταγγελία  (22/5/2006) όπου έγραφε ανάμεσα σε άλλα:

«είμαι περήφανος για την πατρίδα μου την Ελλάδα. Προτίμησα να υποβάλω την παραίτηση μου παρά να ανεχτώ άλλο αυτή τη προσβλητική και προκλητική συγχρόνως συμπεριφορά του δημάρχου Μύκης»

Από το 2006 μέχρι σἠμερα έχει λάβει μέρος ως προσκεκλημένος ομιλητής  σε δεκάδες εκδηλώσεις, σε όλη τη χώρα λέγοντας παντού ότι  στη Θράκη δεν υπάρχει καμία Τουρκική μειονότητα, αλλά μόνο μουσουλμανική μειονότητα, τμήμα της οποίας αποτελούν οι ΠΟΜΑΚΟΙ.

Το πρώτο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τίτλο Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΥΚΗΣ  κυκλοφόρησε το 2006 και περιλαμβάνει διαλόγους, καθημερινές φράσεις, ιδιωματισμούς, ευχές, κατάρες, στοιχεία γραμματικής καθώς και Βασικό Πομακο-ελληνικό και Ελληνο-πομακικό Λεξικό.      Το δεύτερο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καραχότζα έχει τίτλο: «Isîy zhïvót Pomátsise  Έτσι ζουν οι Πομάκοι». Το βιβλίο περιέχει 13 πεζά κείμενα και 21 ποιήματα γραμμένα στην πομάκικη γλώσσα.  Ο Σεμπαεδήν, λοιπόν είναι ο ίδιος ΚΑΙ ποιητής. Στο τρίτο βιβλίο που έχουμε σήμερα μπροστά μας, ο ποιητής Σεμπαϊδήν Καραχότζα μεταφράζει ελληνική και αγγλική ποίηση. Ένας δημοσιογράφος ποιητής, ευαισθητοποιημένος όσο ελάχιστοι στα θέματα της γλώσσας και παράλληλα ένας άριστος χρήστης του λόγου αναμετράται με το ακατόρθωτο: να μεταφράσει ιδιαίτερα δύσκολα λογοτεχνικά κείμενα στη μητρική του γλώσσα που πολλοί θέλησαν να την ποδοπατήσουν, να την εξευτελίσουν, να τη μειώσουν, να την πουν ανύπαρκτη ή φτωχή.

            Αν το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα ήταν μεταφράσεις ελληνικής ποίησης σε μία από τις ευρέως διαδεδομένες γλώσσες θα κρίνονταν με βάση προϋπάρχουσες μεταφράσεις.  Στην περίπτωσή μας τέτοιο μέτρο σύγκρισης δεν υπάρχει. Ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα καταθέτει το νέο του βιβλίο πρώτα απ’ όλα στην κρίση των ομόγλωσσων συντοπιτών του στη Θράκη. Το αγκάλιασε αμέσως ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης. Οι συγκεκριμένες μεταφράσεις καταφέρνουν να διατηρήσουν το ρυθμό, τον παλμό αλλά και τη δύναμη του πρωτότυπου κειμένου. Θα ήθελα να δώσω μερικά ενδεικτικά παραδείγματα για να πάρετε μία γεύση από το ηχόχρωμα της γλώσσας.

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ
Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
Την πίκρα της ζωής
Húbava kïsméte ímot zhîne umrâti zabarávot
Gorchívasek zhïvóta.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου και το παιδί
 Που είδε το φως κάτω από εκείνο το πλατάνι,
Μια μέρα που αντηχούσαν σάλπιγγες κι έλαμπαν όπλα
Isâ agîna she si varvísh zémi sas tébe zóso déte
Víde shvéshkono pad inók chináre,
Faf zhókte déne sfíreho sfírkïne i sféteho tüfékovene

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Sas birinjíno kápok ad dazhdáne primázha so lâtoto

Amakrího so dúmïne zhîte bého radîlï zvâzdï

Περισσότερα αποσπάσματα μπορείτε να διαβάσετε στο ίδιο το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους εσκεμμένα διατείνονται ότι οι Πομάκοι δεν έχουν γλώσσα ή ότι είναι γλώσσα μόνο προφορική. Είναι η καλύτερη απάντηση για όσους θέλουν να την υποτιμήσουν σε μία τοπική διάλεκτο.

Όμως, ο  Σεμπαϊδήν Καραχότζα, δεν είναι μόνο ποιητής και μεταφραστής. Είναι κυρίως ένας αγωνιστής για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (10 Δεκεμβρίου 1948) ανθρώπινα δικαιώματα είναι όλα τα κοινώς αντιλαμβανόμενα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα που κάθε άτομο δικαιούται από τη στιγμή της γέννησής του, απλώς και μόνο επειδή είναι ανθρώπινο ον. Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  συμπεριλαμβάνει δικαιώματα:

  • ·         Στη ζωή
  • ·         Στην ελευθερία της σκέψης
  • ·         Στην τροφή
  • ·         Στην κατοικία
  • ·         Στην ιατρική περίθαλψη
  • ·         Στην εκπαίδευση
  • ·         Στη γλώσσα
  • ·         Στον πολιτισμό


Όλα αυτά τα δικαιώματα αναδεικνύει καθημερινά και δυναμικά ο Σ. Καραχότζα μέσα από το διαυγή δημοσιογραφικό του λόγο. Όμως τα περισσότερα κείμενα του Σ. Καραχότζα στριφογυρίζουν γύρω από δύο μεγάλους άξονες: το δικαίωμα στη μητρική γλώσσα και το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Το δικαίωμα να εκφράζεται ένας άνθρωπος στη μητρική του γλώσσα είναι μία από τις πιο βασικές ανθρώπινες αξίες, αφού η γλωσσική έκφραση είναι κατεξοχήν χαρακτηριστικό της ελευθερίας, της προσωπικότητας και της βαθύτερης υπόστασης του ανθρώπου.  Άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικαίωμα στη μητρική γλώσσα είναι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μία ολοκληρωμένη και άρτια εκπαίδευση.

Μέσα από τις ομιλίες και τα άρθρα του, ο Σ. Καραχότζα μετατρέπεται από ένα μαχητικό δημοσιογράφο σε πραγματικό δάσκαλο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στα κείμενά του ο πολυγραφότατος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα έχει ασκήσει δριμύτατη κριτική στον αναχρονιστικό θεσμό της μειονοτικής εκπαίδευσης. Γράφει το 2013:

… «τα μειονοτικά μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από σχολεία. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των ελληνικής πολιτείας εις βάρος των Ελλήνων μουσουλμάνων». 
«η μειονοτική εκπαίδευση παράγει μόνο αγράμματους ανθρώπους, δε χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να καταλάβει πως( η μειονοτική εκπαίδευση) είναι εκείνη που έχει μετατρέψει τους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης σε αντικείμενο εκμετάλλευσης …»

«Οι μουσουλμάνοι της Θράκης  γυρίζουν την πλάτη στα μειονοτικά σχολεία … αρχίζουν να καταλαβαίνουν τα παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους και κυρίως στην πλάτη των παιδιών τους…»

Ανάμεσα στα κρίσιμα ζητήματα που έχει, επίσης, αναδείξει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα στα άρθρα και τις ομιλίες του την τελευταία δεκαετία είναι η δράση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

Γράφει σε ένα άρθρο του:

«Το τουρκικό προξενείο με κάθε τρόπο και μέσο προσπαθεί να πετύχει τον στόχο της Άγκυρας, ο οποίος φυσικά είναι να δημιουργηθεί η εντύπωση πως στη Θράκη υπάρχει εθνική, δηλαδή τουρκική μειονότητα και όχι μουσουλμανική. Το ζητούμενο όμως σε αυτή την περίπτωση δεν είναι το τι κάνει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής αλλά το τι κάνει ή αν προτιμάτε το τι δεν κάνει η ελληνική πολιτεία. Το πρόβλημα είναι πως μέχρι τώρα δε βρέθηκε ούτε μια κυβέρνηση, ούτε ένας πολιτικός που να βάλει το συμφέρον της πατρίδας πάνω από αυτές τις χιλιάδες ψήφους με αποτέλεσμα να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε».

… «Όσο λοιπόν μας κυβερνούν άνθρωποι που βάζουν την καρέκλα πάνω από την πατρίδα, το Τουρκικό Προξενείο θα έχει και ρόλο και φωνή στη Θράκη».

Αυτά γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα αψηφώντας το κλίμα τρομοκρατίας και του τουρκικού σωβινισμού που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν στη Θράκη, αψηφώντας και τις προσωπικές επιθέσεις και απειλές που δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται ο ίδιος και η οικογένειά του.

Από το 2015 μέχρι σήμερα ο Σεμπαϊδήν  Καραχότζα επιχειρεί μία νέα παρέμβαση στη διαδικτυακή ενημέρωση. Μετά από πολυετή θητεία στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ξεκινά μία νέα ενημερωτική ιστοσελίδα, με τίτλο XANTHINET, όπου παρουσιάζει ειδήσεις, σχόλια και άρθρα τόσο στην ελληνική όσο και στην πομακική γλώσσα. Πέρα όμως από τις πομακόφωνες ειδήσεις, βασικός στόχος  της νέας ιστοσελίδας είναι να δώσει φωνή στον κάθε πολίτη και να αναδείξει τα προβλήματά του.

Κυρίες και κύριοι,
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω τα εξής: Απέναντι στην εγκατάλειψη των Πομάκων από το ελληνικό κράτος, οι ίδιοι οι Πομάκοι αρχίζουν τα τελευταία χρόνια να αναδεικνύουν τη γλώσσα τους και την πολιτιστική τους κληρονομιά. Για το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα άρχισε να δουλεύει πριν από επτά χρόνια. Στα χρόνια αυτά έγιναν πολλά αλλά ήρθε η στιγμή που το βιβλίο είδε το φως της δημοσιότητας. Χρόνια τώρα παράγοντες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής επιχειρούν να πείσουν τους πάντες και κυρίως τους ίδιους τους Πομάκους πως η πομάκικη γλώσσα είναι νεκρή. Όμως, μια γλώσσα στην οποία μπορείς να μεταφράσεις ποιητές όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Ρίτσος  μόνο νεκρή δεν είναι. Μια γλώσσα στην οποία μπορείς να παρουσιάζεις τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, μια γλώσσα που τουλάχιστον στην Ξάνθη εξακολουθεί να τη μιλάει το 99% των Πομάκων δε μπορεί να είναι νεκρή.

Θα κλείσω με τα λόγια του Σεμπαϊδήν Καραχότζα:

«αποτελεί τιμή απέναντι στους προγόνους μας και υποχρέωση απέναντι στους απογόνους μας να διατηρήσουμε όλα όσα κληρονομήσαμε και να τα παραδώσουμε ανέπαφα στις επόμενες γενιές…»

 «Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω και θα το κάνω είναι να είμαι εδώ για να γράφω όσα κάποιοι άλλοι δεν τολμούν ούτε καν να σκεφτούν και για όλα εκείνα που κάνουν πως δε βλέπουν. Εύχομαι να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια που δυστυχώς μας την έχουν ποδοπατήσει. Η ταπείνωση είναι κάτι που δεν ταιριάζει στον Έλληνα. Είμαι Έλληνας σημαίνει περπατώ με το κεφάλι ψηλά κι αυτή ακριβώς είναι η δική μου ευχή και στόχος, το κεφάλι ψηλά».


Σας ευχαριστώ.

Πέτρος Γεωργαντζής: Πτυχές της ιστορίας των Πομάκων


Πέτρου Γεωργαντζή

Σύντομες πτυχές της ιστορίας της Ροδόπης
και των Ροδοπαίων (Πομάκων) στο διάβα των αιώνων

Ομιλία κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Σεμπαϊδήν Καράχοτζα
«Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην Πομακική γλώσσα».


Κυρίες και Κύριοι,
Αρχικά και εκ προοιμίου θέλω  να συγχαρώ τον κ. Καραχότζα για την ωραία ποιητική μεταφραστική του εργασία και να του απονείμω τα εκ ψυχής εύσημα για την πρωτοποριακή αυτή του προσπάθεια, για την οποία στη συνέχεια θα μας μιλήσουν οι πλέον επαΐοντες, η οποία γκρεμίζει τείχη απροσπέλαστα μέχρι σήμερα και ανοίγει ορίζοντες πνευματικής ανέλιξης των Πομάκων. Ένα θερμό εύγε μέσα  από την ψυχή μου.
Θέλω να συγχαρώ και το Πολιτιστικό Σύλλογο των Πομάκων Ν. Ξάνθης που ανέλαβε την δαπάνη  εκδόσεως του εν λόγω πονήματος σε περίοδο κυριολεκτικά ισχνών αγελάδων όλων των Ελλήνων.
Εξ ιδίας πείρας καταθέτω ότι και ο συγγραφέας και οι εκδότες με την έκδοση αυτή αποδεικνύουν σε όλους μας το πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να πιστεύει κανείς στον εαυτόν του και να μη διστάζει να τα βάζει με τις οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες και καταστάσεις.
Ναι μπορεί πολλά να πέρασαν στο διάβα των αιώνων αλλά καθώς φυλλομετρώ τις σελίδες της ιστορίας της Θράκης διαπιστώνω με έκπληξη ότι αυτοί οι ορεσίβιοι Θράκες που σήμερα φέρουν την ονομασία Πομάκοι είναι πάντοτε οι αυτοί. Μπορεί να άλλαξαν ονομασίες, μπορεί να άλλαξαν γλώσσα ομιλίας, μπορεί να άλλαξαν εκούσια ή ακούσια θρησκευτικές δοξασίες και πεποιθήσεις αλλά  στο DNA τους παρέμειναν οι αυτοί.  Προχθές, χθες, σήμερα και αύριο. Είναι οι αυτοί στο χαρακτήρα και στα ψυχικά τους γνωρίσματα.
Αν μπορούσαμε να έχουμε το DNA  των πρώτων Θρακών ή έστω των Ομηρικών και κλασικών χρόνων για να το συγκρίνουμε με  το DNA  των σημερινών Πομάκων πιστεύω ακράδαντα ότι θα διαπιστώναμε πλήρη ταύτιση. Διαχρονικά είναι το αυτό αναλλοίωτο και αμετάβλητο σαν τα αιώνια βουνά τους σαν την ωραία Ροδόπη της οποίας είναι παιδιά και θρέμματα από αμνημονεύτων χρόνων.
Συγγραφέας και εκδότες  μου θυμίζουν αλλά και μου φέρνουν στη μνήμη μου  τις  διαχρονικές μαρτυρίες που απαντώ για τους κατοίκους της Ροδόπης μέσα στα κατά καιρούς ιστορικά κείμενα από την αρχαιότητα μέχρι το χθες και το σήμερα.
Το να επιχειρηθεί μια ιστορική εκδίπλωση της ιστορίας των ανθρώπων αυτών μέσα στο κύλισμα  30 περίπου αιώνων μέσα σε ελάχιστα λεπτά που έχω στη διάθεσή μου είναι φύσει αδύνατον.
Εν ριπή πολυβόλου θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω μερικές οριακές στιγμές ή μεταβολές που είχαν και έχουν συνέπεια μέχρι και σήμερα.
Από αμνημονεύτων χρόνων από το λυκαυγές του μύθου και της προϊστορίας  αυτοί ορεσίβιοι Ροδοπαίοι ζούσαν αυτοκέφαλοι με ίδιους  άρχοντες και κυβερνήτες ή βασιλείς αυτόνομοι και δυσμαχώτατοι αείποτε υπάρχοντες
Πρώτοι οι οποίοι επεχείρησαν να τους υποτάξουν ήταν οι Πέρσες του Ξέρξη αλλά  ουδέν επέτυχαν. Γνωστό είναι το κείμενο του Ηροδότου «Σάτραι δὲ οὐδενός κω ἀνθρώπων ὑπήκοοι ἐγένοντο ὅσον ἡμεῖς ἴδμεν, ἀλλὰ διατελέουσι τὸ μέχρι ἐμέο αἰεὶ ἐόντες ἐλεύθεροι μοῦνοι Θρηίκων· οἰκέουσί τε γὰρ ὄρεα ὑψηλά, ἴδῃσί τε παντοίῃσι καὶ χιόνι συνηρεφέα, καί εἰσι τὰ πολέμια ἄκροι. Οὗτοι οἱ τοῦ Διονύσου τὸ μαντήιόν εἰσι ἐκτημένοι· »

Και ο Θουκυδίδης θα πει ότι « αὐτόνομοι δ' εἰσὶ πάντες οι Θράκες» και αλλού «τῶν ὀρεινῶν Θρᾳκῶν πολλοὺς τῶν αὐτονόμων καὶ μαχαιροφόρων, οἳ Δῖοι καλοῦνται, τὴν ῾Ροδόπην οἱ πλεῖστοι οἰκοῦντες»

Αργότερα, ως Αγριάνες και Θράκες συνέπραξαν με τον Μ. Αλέξανδρο και  του πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες  τόσο εναντίον των Ιλλυρίων όσο και μάλιστα στην εκστρατεία του προς στην Ασία, στην οποία αναδείχθηκαν το κατ εξοχή έμπιστο και αφοσιωμένο σώμα του στρατηλάτη, χαρακτηριζόμενοι  ως «εταίροι» δηλ ως αφοσιωμένοι σωματοφύλακες του και  «ευρωστότατοι και μαχιμώτατοι των κατά την Ευρώπην».
Στα μετέπειτα χρόνια των διαδόχων του Αλεξάνδρου παρέμειναν πάλι ανυπότακτοι και ελεύθεροι και διατήρησαν την αυτονομία τους υπό δικούς  τους βασιλείς μέχρι το 46 μ. Χ. δηλ. για 200 ολόκληρα χρόνια μετά την υποδούλωση της υπόλοιπης Ελλάδας στους Ρωμαίους.
Τότε για πρώτη φορά έγιναν υπήκοοι της Ρώμης υποχρεούμενοι μόνον στην καταβολή της φορολογίας της υποτέλειάς τους αλλά και έχοντες το δικαίωμα της στρατεύσεώς τους στις ρωμαϊκές λεγεώνες.
Πάντα όμως παρέμεναν φύσει ελεύθεροι επάνω στα βουνά τους χωρίς να γνωρίζουν ζυγό υποτέλειας.
Κατά τη πρωτοβυζαντινή εποχή  λίγο-λίγο εντάσσονται στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της αυτοκρατορίας. Παύουν πλέον τα επί μέρους ονόματα (Αγριάνες, Σάτρες, κ.λπ.) Μόνο  μέχρι τα χρόνια του Αναστασίου Α΄ περί το 500 αναφέρονται οι Βεσσοί.
Έκτοτε καμιά ονομασία από τις παλιές φυλετικές ονομασίες τους δεν αναφέρονται στις ιστορικές πηγές.

Διοικητική διαίρεση της Θράκης και σπουδαιότερες Γοτθικές επιδρομές 
κατά τους 3ο και 4ο μ.Χ. αιώνες.

Στους αιώνες των μεγάλων μετακινήσεων των λαών 4 έως 7 αιώνα κατά τους οποίους η Βυζαντινή αυτοκρατορία δέχθηκε αλλεπάλληλες εισροές βαρβαρικών λαών, η Ροδόπη παρέμεινε ανεπηρέαστη, προφυλαγμένη στην απομόνωσή της, γιατί όλοι  οι βαρβαρικοί λαοί (Γότθοι. Ούννοι,  Σκλαβηνοί, Άβαροι κ.λπ) απέβλεπαν στο να λεηλατήσουν, να καταστρέψουν, θύσουν και να αρπάξουν και να μεταφέρουν στα βόρεια του Δούναβη μέρη τους. όσα ήταν στους ευκολοδιάβατους δρόμους των πεδινών περιοχών.
Προβλήματα αρχίζουν να έχουν μόνον όταν οι Βυζαντινοί επέτρεψαν να εγκατασταθούν στην μεταξύ του Δούναβη και του Αίμου χώρα οι Βούλγαροι, οι οποίοι όμως μόλις ισχυροποιήθηκαν  επιχειρούσαν αλλεπάλληλες επιδρομές και νότια του Αίμου, στην κοιλάδα του Έβρου, φθάνοντας μέχρι την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη (Κρούμος , Συμεών, Σαμουήλ).

Σπουδαιότερες βαρβαρικές επιδρομές στη Θράκη 
κατά τον 5ο και 6ο αιώνες μ.Χ.

Αυτή την περίοδο 7ο έως 10 αι. οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες θέλοντας να  ενισχύσουν τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας από αυτές τις αλλεπάλληλες ληστρικές επιδρομές των Βουλγάρων, κατά περιόδους μετέφεραν μεγάλες μάζες  πληθυσμού από τα βάθη τη Μ. Ασίας και τους εγκαθιστούσαν στην κοιλάδα του άνω Έβρου (Φιλιππούπολη) και τις ένθεν και ένθεν αυτής  οροσειρές του Αίμου και της Ροδόπης.
Αυτοί όλοι οι πληθυσμοί ήταν ως επί το πλείστον αιρετικοί χριστιανοί και ονομάζονταν γενικά Παυλικιανοί ή Μεσσαλιανοί ή Μανιχαίοι.
Μάλιστα τόσοι πολλοί ήταν αυτοί οι Παυλικιανοί αιρετικοί που  εγκαταστάθηκαν στον Αίμο ώστε από την ονομασία τους το εν λόγο όρος  αργότερα κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας άτυπα μεν αλλά αργά-αργά  καθιερώθηκε  να ονομάζεται Βαϊλακάν ντάγ ή Βαλκάν και εξ αυτού και όλη η χερσόνησος από χερσόνησος του Αίμου σε Βαλκανική χερσόνησο. Αλλά και στη Ροδόπη δεν ήταν λιγότεροι, αφού μαρτυρούνται να υπάρχουν σ αυτή ως Μανιχαίοι ή Μεσσαλιανοί, τόσο κατά τα χρόνια του Αλεξίου Κομνηνού περί το 1100, όσο και περί το 1315, Ολοι αυτοί οι νέοι κάτοικοι με την πάροδο των χρόνων με επιγαμίες συγγένεψαν με τους παλαιούς Ροδοπαίους και στη συνέχεια αποτέλεσαν ένα αμάλγαμα, μια νέα φυλετική οντότητα,  που διατηρείται μέχρι τώρα.
Κατά τα λοιπά καθ’ όλο αυτό όμως το μακρύ διάστημα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, δηλ.  για  900 περίπου χρόνια οι Ροδοπαίοι Θράκες παρέμειναν σχεδόν ανόθευτοι και ανενόχλητοι προφυλαγμένοι από επιδρομές και λεηλασίες στα ψηλά βουνά, όπου έκτιζαν τις αετοφωλιές τους, όντας φοβεροί πολεμιστές, ώστε η Άννα Κομνηνή να τους χαρακτηρίσει ως «…. ἐκθυμοτάτους ἄνδρας καὶ δριμὺ κατὰ τῶν ἐχθρῶν πνέοντας. …..».

950-1543 μ.Χ.

  Αλλ΄ ενώ μέχρι το 1186 μ.Χ. οι Ροδοπαίοι ζούσαν σε σχετική ηρεμία και ασφάλεια, τότε με την ανασύσταση του  βουλγαρικού κράτους οι Βούλγαροι αρχίζουν τις αλλεπάλληλες επιδρομές. Ξεκινώντας  από την βόρεια του Αίμου παλιά Βουλγαρία και εκμεταλλευόμενοι την βυζαντινή αδυναμία, λόγω εμφυλίων σπαραγμών, ξεχύθηκαν στην κοιλάδα του Άνω Έβρου και τη Ροδόπη, φθάνοντας  μέχρι και τα Άβδηρα και το Παγγαίο. Πρώτα με τον τσάρο Ιβαγκός και στη συνέχεια με τον Σκυλογιάννη ή Ρωμαιοκτόνο  κάνουν επιδρομές, λεηλασίες και καταστροφές πόλεων και φρουρίων. Τους ανθισταμένους  Έλληνες που αιχμαλώτιζαν τους έσφαζαν επί τόπου η κατά την ώρα της διασκέδασής τους διαμελίζοντάς τους από επάνω μέχρι κάτω, εκτός από εκείνους που από υπολογισμό, η δειλία  έλεγαν ότι είναι ομόφυλοί τους. Αυτούς τους χάριζαν τη ζωή . Ταυτόχρονα υποχρέωναν όλους τους κατοίκους της Ροδόπης να  μάθουν να μιλούν τη βουλγαρική γλώσσα.
Βέβαια οι  επιδρομείς τελικά απωθήθηκαν  πέραν του Αίμου αλλά ήδη άρχισαν να δημιουργούν  θύλακες μέσα στην οροσειρά της Ροδόπης
Επακολούθησε η άλωση της Πόλης από τους Φράγκους και μια περίοδος της Φραγκοκρατίας  57 ετών κατά την οποία οι Βούλγαροι και πάλι επωφεληθέντες από την αναστάτωση επέδραμαν προς τα χωριά και τα φρούρια της Ροδόπης και προσπάθησαν να ενισχύσουν τα ερείσματα που είχαν δημιουργήσει  μπροστά από μερικές δεκαετίες. Οι πιέσεις προς τους κατοίκους της υπαίθρου Ροδόπης ήταν αφόρητες προκειμένου να παύσουν να μιλούν την ελληνική γλώσσα και να  χρησιμοποιούν στις επικοινωνίες τους μόνον τη βουλγαρική.
Γενικά επί 150 και πλέον χρόνια, δηλ από το 1200 έως το 1350 η Ροδόπη και οι κάτοικοι της η Ροδόπη έγινε μήλο έριδος ανάμεσα στους Βουλγάρους που προσπαθούσαν να κατέβουν, ακόμη και διά πυρός και σιδήρου όλο και νοτιότερα και τους Βυζαντινούς Έλληνες που προσπαθούσαν να απωθήσουν τους Βουλγάρους πέραν από τον Αίμο.
Καθ΄ όλο αυτό το διάστημα όπως μας λέγει ο ιστορικός Ακροπολίτης οι Ροδοπαίοι παρά τις πιέσεις και τις θυσίες προτιμούσαν να ζουν «αδέσποτοι»  Συγκεκριμένα έγραφε «ἀδέσποτοι τὸν πάντα βίον διατελεῖν αἱρούμενοι»,
Πολλάκις κατελήφθησαν από τους Βουλγάρους που με κάθε μέσο και τρόπο προσπαθούσαν να προσεταιρισθούν τους Ροδοπαίους στην φυλή τους ,έστω  γλωσσικά. Αυτοί όμως παρά τις καταπιέσεις για μεγάλα διαστήματα αρνούνταν και αντιδρούσαν. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση που έδωσαν οι Μελενικιώτες Ροδοπαίοι στους Βουλγάρους  —«…..ἡμεῖς πάντες καὶ ἐκ Φιλιππουπόλεως  ὁρμώμεθα, καθαροὶ τὸ γένος ῾Ρωμαῖοι < εσμέν>  και ὅ τε γὰρ ἡμέτερος χῶρος τῇ τῶν ῾Ρωμαίων προσήκει ἀρχῇ ἄλλως τε καὶ ὁ τῶν ῾Ρωμαίων βασιλεὺς ἀληθῶς καὶ ἐν ἡμῖν δικαιοῦται»
Θέλετε και κάποια σωματικά τους χαρακτηριστικά των Ροδοπαίων προγόνων σας ; Ιδού τι συμπληρώνει ο ίδιος ιστορικές  «ἄνδρες εὐσταλεῖς τε καὶ ἔντιμοι κἀκ μόνης θέας αἰδοῦς καὶ τιμῆς ἄξιοι, τυγχάνοντες»·
Δυστυχώς όμως ό,τι δεν μπόρεσαν να επιτύχουν οι Βούλγαροι με τις επιδρομές και τις καταπιέσεις τους τελικά το προσέφεραν σ΄ αυτούς οι ίδιοι οι Έλληνες Βυζαντινοί, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε εμφύλιους πολέμους αρχικά μεταξύ παππού Ανδρονίκου Β΄ και εγγονού  Ανδρονίκου Γ΄ και στη συνέχεια μεταξύ Ιωάννου Ε΄ και του Ιωάννου Καντακουζηνού  κατά τους οποίους  οι  αντιμαχόμενοι για τον αυτοκρατορικό θρόνο  προκειμένου να λάβουν στρατιωτική βοήθεια εκ μέρους των Βουλγάρων, (και των Τούρκων βεβαίως), τους προσέφεραν διάφορα φρούρια και πόλεις όχι μόνον βόρεια της Φιλιππουππόλεως αλλά και την ίδια την Φιλιππούπολη και σ΄αυτήν ακόμη ολόκληρη την οροσειρά της Ροδόπης, από την οποία μαρτυρούνται να  εκχωρήθηκαν στους Βουλγάρους 12 φρούρια και πόλεις. Σε τέτοιο βαθμό παράνοιας έφθασαν ώστε εκχώρησε ο Καντακουζηνός ακόμη και τα βόρεια προαστιακά φρούρια της Ξάνθης Αγ. Ειρήνη (σημερινό Ωραίο ) και Ποβισδός αλλά και την ίδια την Ξάνθη η οποία για ένα διάστημα κάποιων μηνών   έγινε πρωτεύουσα ενός εφήμερου βουλγαρικού κράτους  του Μομτσίλου.
Έτσι οι κάτοικοι όλων αυτών των περιοχών εκόντες άκοντες ξέχασαν λίγο – λίγο την ελληνική γλώσσα και έμαθαν ένα κράμα  βουλγαρικής και ελληνικής, τη  γνωστή μας σήμερα ως Πομακική γλώσσα.

--------

Ο 14ος όμως αιώνας  δεν ήταν αιώνας μόνον  της βουλγαρικής διεισδύσεως στη Βόρεια Θράκη και τη Ροδόπη. Ταυτόχρονα ήταν και ο αιώνας της  αποβάσεως και επελάσεως του Τούρκων από την Μ. Ασία προς τη Θράκη. Αρχικά ως σύμμαχοι των αντιπάλων  βυζαντινών παρατάξεων που αλληλομάχονταν για τον θρόνο και την εξουσία και έπειτα για επιδρομές αρπαγές λεηλασίες, καταστροφές και σφαγές του χριστιανικού πληθυσμού.
Τότε λοιπόν σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες και αιματηρότερες επιδρομές αρχικά των ατάκτων Τούρκων (Ακιντζίδων) και στη συνέχεια των σουλτανικων στρατευμάτων προς τη Θράκη και η συνεχής προέλαση των στιφών αυτών προς το εσωτερικό της χώρας και στη συνέχεια προς την υπόλοιπη Ρωμανία, την  Ελλάδα, την καθόλου χερσόνησο του Αίμου και την Ευρώπη γενικότερα.  Επί εκατόν και πλέον χρόνια οι Τούρκοι έκαμναν αλλεπάλληλες επιδρομές προς τη Θράκη.  Έσφαζαν, λεηλατούσαν, άρπαζαν, αιχμαλώτιζαν, έκαιαν και ισοπέδωναν ό,τι απαντούσαν στο δρόμο τους.
 Όλη η Θράκη και πριν ακόμη κατακτηθεί οριστικά από τούς Τούρκους παρουσίαζε εικόνα μιας ερειπωμένης και ερημωμένης ήδη χώρας.  Ο λαός απογοητευμένος, ακοκαμωμένος και κουρασμένος από τούς συνεχείς πολέμους και συνεχείς εναλλαγές κυριαρχίας, οι οποίες μόνο θύματα, αποκαΐδια και συμφορές επισώρευαν σ αυτόν, είχε τόσο πολύ σκοτισθεί, ώστε νόμιζε πώς μπορούσε να βρει τη γαλήνη και ενδεχομένως τη λύτρωση ! Κάτω από την  Οθωμανική κυριαρχία και εύχονταν πλέον να έλθει μια ώρα γρηγορότερο το αναμενόμενο.
 Άλλοι πωλούσαν η εγκατέλειπαν τα χωράφια τους και κατέφευγαν πίσω από τα τείχη των πόλεων η φρουρίων, ελπίζοντας ότι εκεί θα εύρισκαν σωτηρία και συνωθούνταν πτωχοί και αδύναμοι μέσα στις στενές και αποπνικτικές μεσαιωνικές πόλεις, και άλλοι κατέφευγαν στα ψηλά και απρόσιτα βουνά, στα οποία στήριζαν τις ελπίδες, γιατί πίστευαν ότι και ο κίνδυνος αυτός θα έλθει και θα παρέλθει σαν καλοκαιρινή καταιγίδα.
Γενικά μπορεί να πλεχθεί ότι πριν φθάσουν οι Τούρκοι σε μια περιοχή, η φήμη της αγριότητος αυτών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής των ανθρώπων είχε δημιουργήσει ένα πνεύμα ηττοπάθειας, ώστε να παραλύσει κάθε διάθεση αντίστασης.
Είχαν ήδη ηττηθεί πριν καν πολεμήσουν. Είχαν ήδη παραδώσει τα όπλα πριν καν εμφανισθεί ο εχθρός.
 Αλλ’ εάν ο 14ος αιώνας είναι ο αιώνας των  Οθωμανικών επιδρομών και της καταλήψεως της υπό την Ροδόπην Αιγαιακής Θράκης από τούς Τούρκους, (με τελευταίο οχυρό, πού έπεσε στα χέρια των κατακτητών, την Ξάνθη) οι 15ος και 16ος αιώνες μπορούν να χαρακτηρισθούν ως οι αιώνες της εποικήσεως της χώρας αυτής από τούς Γιουρούκους, τούς Κονιάρους, τούς Ταρατομογγόλους, Κούρδους και Κιρκασίους, οι οποίοι σέ αλλεπάλληλα κύματα (άλλοτε εκούσια και άλλοτε διά τις βίας ως δούλοι η δουλοπάροικοι των σπαχήδων) διέβαιναν τα στενά του  Ελλησπόντου για να διασκορπισθούν στις απέραντες πεδιάδες της Ροδοπαίας Θράκης και να διασπαρούν στα τσιφλίκια-φέουδα των κατακτητών. Καραβάνια ολόκληρα και στρατιές αναρίθμητες άξεστων, απολίτιστων και σκληρών απογόνων της στέπας, στην αρχή μεμονωμένα και στη συνέχεια με προγράμματα και εντολές, ακόμη και των σουλτάνων, κατέφθαναν στη Θράκη και στη συνέχεια στη Μακεδονία, για να εξολοθρεύσουν τούς τελευταίους χριστιανούς πού επέμεναν να παραμένουν, χωρίς να εξισλαμίζονται, στις πατρογονικές εστίες τους η να τούς απωθήσουν προς τις αφιλόξενες και άγονες περιοχές (ορεινές η ημιορεινές), στις οποίες τίποτε η σχεδόν τίποτε δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί και ευδοκιμήσει [Μ.Τ. Gökbilgin, Rumeli[de Υürkler, Tatarlar,ve Evlad i Fatihan, Istanbul 1957, σ. 350-351, όπου χάρτης εγκαταστάσεως των Τούρκων εποίκων κατά περιοχές της Θράκης, Μακεδονίας αλλά και της σημερινής Βουλγαρίας] η να τούς μετακινήσουν προς το εσωτερικό της Μ.  Ασίας, για να χαθούν για πάντα ανάμεσα στα βάρβαρα στίφη πού κατέκλυζαν ήδη τα βάθη της  Ανατολίας.
 Έτσι οι έποικοι πού ήλθαν στη Θράκη  μόνον κατά τον 14ο ήδη αιώνα  από τη Μπίγα, το Κάρασι και το Αϊδίνι υπολογίζονταν σε 10.000. Με την επιδρομή δε του Τιμούρ Λέγκ (Ταμερλάνου) (αρχές 15ου αιώνος) το ρεύμα των εποίκων αυξήθηκε κατακόρυφα, για να συστηματοποιηθεί και πολλαπλασιασθεί στη συνέχεια ακόμη και με σουλτανικές εντολές μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνος.
Κύριος στόχος αυτής της μετακινήσεως των πολυπληθών Γιουρούκων από τα βάθη της ανατολής προς την Ευρώπη και ειδικότερα τη Θράκη, ήταν να αναπληρωθούν τα εργατικά χέρια για την καλλιέργεια των απεράντων πεδινών εκτάσεων της εν λόγω χώρας, πού έπαυσαν να υφίστανται μετά τη σφαγή και τον ξολοθρεμό των παλαιών γηγενών - χριστιανών κατοίκων της. Κοντά όμως σ αυτό απέβλεπε τόσο στην εδραίωση και εξασφάλιση της   Οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή, όσο και στο να επιτευχθεί, κατά το δυνατόν ταχύτερα και πληρέστερα, ο εξισλαμισμός και εκτουρκισμός των κατοίκων.
 H μόνη περιοχή  πού έμεινε απρόσβλητη και ανόθευτη απ αυτό το παλιρροϊκό κύμα (τσουνάμι) των επήλυδων (Γιουρούκων, Κονιάρων κ.λπ) ήταν η ορεινή περιοχή της Ροδόπης, όπου σύμφωνα και με τις μελέτες και συμπεράσματα του Τούρκου καθηγητού της  Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινουπόλεως Μ.Τ. Gökbilgin δεν διείσδυσαν οι επήλυδες, διότι δεν προσφέρονταν για καλλιέργεια και πλούσια εκμετάλλευση.
Οι ορεσίβιοι αυτοί κάτοικοι της Ροδόπης, οι Ροδοπαίοι, αποτραβηγμένοι και απομονωμένοι στις ψηλές βουνοπλαγιές, στις αετοφωλιές του, έμειναν για αιώνες αυτοί πού ήταν ανέκαθεν, ατόφιοι και ανόθευτοι, χωρίς να συγχρωτίζονται με τούς κατοίκους της πεδινής υπαίθρου.  Ίσως και η  Οθωμανική εξουσία δεν είχε καιρό να ασχοληθεί μαζί τους. Τούς άφησε να φυτοζωούν, ως παρίες, στο περιθώριο της δικής τους ραστώνης και νωχέλειας.

  Αλλ’ εάν  οι 14ος και 15ος αιώνες είναι οι αιώνες του εξωτερικού εποικισμού της Θράκης και της μοιραίας δημογραφικής - φυλετικής αλλοιώσεως του μέχρι τότε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου της, ο 16ος και μάλιστα ο 17ος αιώνας είναι οι αιώνες της θρησκευτικής καταπιέσεως των χριστιανών και της εξωμόσεως (αλλαξοπιστίας) και του εξισλαμισμού των κατοίκων της. Κατά χιλιάδες μαρτυρούνται να προσηλυτίσθηκαν τότε στο μουσουλμανισμό και να εξώμοσαν.
Βέβαια οι προσπάθειες των φανατικών μουσουλμάνων προς προσέλκυση  και μεταστροφή των χριστιανών στον ισλαμισμό της αυτοκρατορίας (εκούσια η βίαια) είχαν αρχίσει πολύ ενωρίτερα (από τον 14ο αι.)  και εντάθηκαν από τα χρόνια του Σελήμ Α΄ (1512-1520)  αλλά κατ εξοχήν κορυφώθηκαν κατά τον 17ο αιώνα με ποικίλες μεθόδους, μέσα και εκβιασμούς η υποσχέσεις και τάματα. Μετήλθαν ποικίλα μέσα και πιέσεις οι κατακτητές για να εξισλαμίσουν τούς χριστιανούς της χώρας και μάλιστα της υπαίθρου.
Λίγο-λίγο η πεδινή περιοχή της Θράκης μετέβαλε εντελώς όψη.  Η πεδιάδα γέμισε από επήλυδες «Γιουρούκους» και εξισλαμισμένους χριστιανούς και εκεί όπου άλλοτε υψώνονταν χριστιανικοί ναοί και καμπαναριά τώρα εμφανίσθηκαν τζαμιά και μιναρέδες. Κοντά σ αυτά δημιουργήθηκαν καραβάν-σεράγια, ιμαρέτια, τεκέδες κ.λπ.
  Αλλά οι κατακτητές δεν αρκέσθηκαν μόνον στη κατοχή και δημογραφική αλλοίωση της πεδινής χώρας. Μετά την εδραίωσή τους στις πεδινές περιοχές και την πνευματική άλωση και αλλοίωση αυτής, στη συνέχεια στράφηκαν και προς τούς Ροδοπαίους κατοίκους και τούς ωθούσαν, πίεζαν η παρότρυναν προς εξισλαμισμό. Οι κατακτητές μετήλθαν αφόρητα καταπιεστικά μέτρα (όπως α) δυσβάστακτο κεφαλικό φόρο (χαράτζι) απ’ όλους εν γένει τούς ραγιάδες, άνδρες και γυναίκες, ακόμη και παιδιά, β) την «αποδεκάτωσιν των παίδων» (το παιδομάζωμα) ώστε να συλλέγονται ακόμη και οι μονογενείς, γ) το στρατιωτικό φόρο (από όλους τούς άρρενες κατοίκους από ηλικίας 12 ετών έως και του πιο γέρου), δ) τη δεκάτη στα προϊόντα της γης και του κόπου τους, κ.λ.π.) ε) το «σουρσάτ» (φόρος για διατήρηση του σουλτάνου και του στρατού ς) το «κιουρέκ αξεσή» (προς διατήρηση του στόλου), ζ) το «αβαρήζ» (προς διατήρηση των αρχόντων), η) το «αβέ αξεσή» (φόρος προς διασκέδαση του σουλτάνου) προς όλους τούς υποτελείς (ραγιάδες) ακόμη δε και προς  αυτούς τούς «γιασίκιδες ραγιάδες»  (ευτελείς υποτελείς), πού δεν είχαν ούτε κριθάρι για να ζήσουν. Ταυτόχρονα όμως τούς έδιναν δελεαστικές υποσχέσεις αλλά και προνομιακές απαλλαγές από τις φορολογικές επιβαρύνσεις έως και την υπόσχεση για εξίσωση στη νομή της εξουσίας και του πλούτου, εάν ήθελαν και αποφάσιζαν να αλλαξοπιστήσουν.
Μπροστά σ’ όλες αυτές τις καταπιέσεις και τα δελεάσματα οι  Ροδοπαιοι κάτοικοι δεν άντεξαν και λύγισαν.  Έτσι περί το 1660  στην πλειονότητά τους εξώμοσαν και αλλαξοπίστησαν.
Υπέκυψαν μοιραία στον προσηλυτισμό προς τον μουσουλμανισμό, πού με «αγιαστικό» πάθος διενεργούσαν ζηλωτές δερβίσηδες Μπεκτασίδες, περιερχόμενοι από χωριό σε χωριό και από «μαχαλά σε μαχαλά» αν όχι από σπίτι σε σπίτι.
Η αντοχή τους έφθασε στα άκρα και η πνευματική αντίσταση των Ροδοπαίων στους εκβιασμούς η τις παχυλές υποσχέσεις των κατακτητών λύγισε κυρίως κατά την εποχή του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄, όταν ο μεγάλος Βεζύρης Μεχμέτ Κιοπρολου, σύμφωνα με τον Δοσίθεο Πατρ. Ιεροσολύμων
«έρριψε δοσίματα τεσσαρακονταπλάσια των προτέρων στους χριστιανούς>. Όθεν επτώχυναν οι χριστιανοί εις όλην την ηγεμονίαν και έλειψαν σχολεία, εσβέσθησαν μοναστήρια, ηρημώθησαν χώρες, έλειψαν οι ιερείς και δη αρνηθήκασιν αναρίθμητοι χριστιανοί παρά ποτέ».
 Εάν οι άλλοι χριστιανοί «επτώχυναν» οι Ροδοπαίοι ασφαλώς έφθασαν στην απόγνωση. Λύγισαν μπροστά στην ανέχεια, την πείνα, τις στερήσεις και τον κίνδυνο της γενοκτονίας και το φάσμα του πλήρους αφανισμού τους από λιμοκτονία.
 Εν όψει λοιπόν του κινδύνου να εξολοθρευθούν από τις στερήσεις αυτοί και τα παιδιά τους, υπέκυψαν στο δέλεαρ και μετά από αλλεπάλληλες σκέψεις και συσκέψεις αποφάσισαν να δηλώσουν ότι δέχονται να αλλαξοπιστήσουν. Τότε (περί το 1660)  συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι κάθε χωριού η «μαχαλά» και όλοι μαζί μετέβησαν στη Φιλιππούπολη, όπου δήλωσαν ότι μεταστρέφονται στον μουσουλμανισμό και τέλεσαν δημόσια την περιτομή.
Το ιστορικό της εξωμόσεως και αλλαξοπιστίας των Ροδοπαίων (η άλλως Πομάκων) εξιστορεί ως εξής ο ιστορικός Jirecek Slavtschew:
«..Oι φύλαρχοι, Πομάκοι, οι κοινοτάρχες και οι πρόκριτοί τους κατέβηκαν μαζί με τούς παπάδες από τη Ροδόπη στη Φιλιππούπολη και παρουσιάσθηκαν στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές των Τούρκων στο διοικητήριο (κονάκι) και εδήλωσαν την αμετάκλητη απόφασή τους να προσχωρήσουν στο Μωαμεθανισμό.   Ο διοικητής φοβήθηκε το σκάνδαλο και τούς παρέπεμψε στον τότε μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως Γαβριήλ (1636-1672).[ Αλλά μάταια προσπάθησε, κατηχώντας τους, να τούς μεταπείσει ο μητροπολίτης.  Η περιτομή (το σουνέτ) όλων των αντιπροσώπων έγινε πανηγυρικά- σύμφωνα με την ελληνική παράδοση- στο παλιό τζαμί κοντά στο διοικητήριο του Σαχ Μεντίν πασά (]ιμαρέτ) και κατόπιν  αφού γύρισαν στις πατρίδες τους, εκσλαμίσθηκαν και οι λοιποί ομόφυλοί τους. Τότε κατεδαφίσθηκαν πάνω στη Ροδόπη 218 εκκλησιές και 336 μοναστήρια (σ.σ. ίσως παρεκκλήσια)».
Βέβαια δε σημαίνει ότι τότε όλοι ανεξαιρέτως οι Ροδοπαίοι «ομοθυμαδόν» και διά μιας απαρνήθηκαν το χριστιανισμό και ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό. Για πολλές δεκαετίες και αιώνες ολόκληρους πολλοί από αυτούς εξακολούθησαν, σε πείσμα των συνθηκών διαβιώσεως αλλά και των συγγενών, φίλων και συγχωριανών τους, να παραμένουν χριστιανοί, αλλά δυστυχώς η πλειονότητα υπέκυψε στις ανάγκες της ζωής και όχι στα πιστεύω της νέας τους θρησκείας. 
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο εξισλαμισμός των Ροδοπαίων έλαβε χώρα κατά κύριο λόγο από τους Μπεκτασίδες Δερβίσηδες, οι οποίοι όμως εδίδασκαν ένα είδος μουσουλμανισμού ανάμικτου με πολλά στοιχεία χριστιανισμού. Θα λέγαμε ότι ήταν μόνον ένας επιφανειακός εξισλαμισμός, καθώς  διατήρησαν πολλές χριστιανικές τους δοξασίες,
Μόνον εξωτερικά είχαν αλλαξοπιστήσει. Ουσιαστικά όμως δεν έπαυαν να είναι χριστιανοί η έστω κρυπτοχριστιανοί, και να κρατούν χριστιανικά έθιμα. Και αυτό κράτησε πολύ. Αιώνες ολόκληρους. Το έβλεπαν και το διαπίστωναν καθημερινά οι ορθόδοξοι-φανατικοί μουσουλμάνοι κατακτητές και αγανακτούσαν. Γι  αυτό με κάθε τρόπο απέφευγαν τούς Ροδοπαίους ως ψευτομουσουλμάνους. Τους αποκαλούσαν υβριστικά Ahiryan (Αχιργιάν η  Αχριάνους), δηλ. αχρείους, βρώμικους, τιποτένιους, ετερόδοξους, αλλόθρησκους η «πομάκ» πού σημαίνει τον διά της βίας εξισλαμισμένο
Χαρακτηριστικά  ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή  τους αποκαλούσε Αχριάνες  και έγραφε «Οι  Αχριάνοι ήταν εξισλαμισμένοι χριστιανοί, πού όμως διατηρούσαν και πολλές χριστιανικές δοξασίες  και συμπλήρωνε «Μήτε χριστιανοί μήτε μουσουλμάνοι ήσαν, μήτε τζαμί μήτε εκκλησία έχοντες» 
Αντίστροφα  όμως και οι Αχριάνες ή Πομάκοι αποκαλούσαν τους επήλυδες Τούρκους μουσουλμάνους του κάμπου δηλ. τους Σουνίτες ως Τσικάκηδες και χάσμα μέγα υπήρχε ανάμεσα στους μεν και τους δε ώστε όχι μόνον  επιγαμίες δεν γινόντουσαν αλλ΄ ούτε καν καταδέχονταν οι σουνίτες να συνομιλούν με τους Πομάκους .
Θα πρέπει ακόμη να καταθέσω ότι όπως  ομολογούν και σημερινοί Ροδοπαίοι με τους οποίους έτυχε να συνομιλήσω, σε στιγμές αυτοκριτικής,  ανοίγματος της ψυχής  και ειλικρινούς εξαγορεύσεως,   πολλοί προπάτορές τους αντιστάθηκαν με πείσμα και επιμονή σ αυτή την ενέργεια της εξωμόσεως, φθάνοντας και σε πράξεις αυτοκτονίας-αυτοθυσίας τα δε τα παιδιά, τα εγγόνια και δισέγγονά τους διατήρησαν, (αν δεν διατηρούν ακόμη και σήμερα) ως κόρη οφθαλμού, την πατρογονική τους πίστη, έστω με τη μορφή του κρυπτοχριστιανισμού. Μάλιστα αρκετοί από αυτούς διατηρούσαν όχι μόνον την πίστη τους αλλά και κάποια δείγματα της αρχικής τους πίστεως (σταυρούς, εικονίσματα, φυλακτά, παραδόσεις π.χ. του σταυρώματος του ψωμιού), αλλά και λατρευτικά αντικείμενα (άμφια, δισκοπότηρα, εξαπτέρυγα, θυμιατά) μέσα στα μπαούλα τους επί αιώνες ολοκλήρους, τα οποία τα άνοιγαν που και που για να τα τιμήσουν αλλά και να θρηνήσουν κατά μόνας για την «κατάντιά τους» !! Δεν θα προχωρήσω περισσότερο γιατί σέβομαι  το απόρρητο των εξαγορεύσεών τους.
Εν πάση περιπτώσει ακόμη και σήμερα υφίστανται τοπωνύμια (όπως τσέρκοβο (εκκλησία), Θεοτόκοβο Σταματάτσκο, Κώστοβα, Μαρίν(α) τεπέ, Αγιάν(νη) τεπέ, Μιχάλογλου τεπέ, Παπά  Ασκή, Ορλώφ κάμεν (βράχος), Κωνσταντίνα λοφ, Παράσκοβο,  Αράχοβα, Γιοβάνοβο, αλλά και  Γιασή Ορέν (Αγία Ειρήνη)) τα οποία προσεπιμαρτυρούν την προϊστορία και την παράδοση του τόπου και των κατοίκων αυτών.

Σήμερα όμως επιχειρείται η ένταξή τους στον Σουνιτισμό και δι’ αυτού η ένταξή τους στον Τουρκισμό, ο φυλετικός τους ευνουχισμός και η πνευματική και ιδιοπροσωπική αλλοτρίωση και η εξαφάνισή τους. Το τι μέλλει γενέσθαι οι ίδιοι θα το αποφασίσουν. Αν θα συνεχίσουν να  είναι  Ροδοπαίοι Πομάκοι ή θα αφήσουν τον εαυτόν τους να  αλλοτριωθεί και να εξαφανισθεί.

Κάπου εδώ αγαπητοί μου νομίζω ότι πρέπει να κλείσω και να παύσω του λόγου μου  για να παραδώσω την σκυτάλη στους κατ΄ εξοχήν ομιλητές της αποψινής τιμητικής ποιητικής  βραδιάς.
Κάμνοντας όμως μια σύντομη ανασκόπηση όλων αυτών μπορούμε να πούμε ότι οι Ροδοπαίοι  στο διάβα των αιώνων δέχθηκαν και πέρασαν πολλές δοκιμασίες και πολλές μεταμορφώσεις.  Αρχικά εντάχθηκαν στον ελληνικό πολιτισμό και τη Μακεδονική εξουσία, έπειτα υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, στη συνέχεια μέσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία όπου όχι μόνον απέβαλαν τις παλιές ειδωλολατρικές τους δοξασίες και έγιναν χριστιανοί αλλά και απετέλεσαν για χίλια περίπου χρόνια τον κυματοθραύστη  απέναντι στη βουλγαρική βουλιμία να κατέβουν μέχρι το Αιγαίο πέλαγος. Τελικά υπέκυψαν σ΄ αυτούς γλωσσικά και στη συνέχεια όταν εξ ανατολών ήρθε το τσουνάμι των Οθωμανών υπέκυψαν και θρησκευτικά στη νέα αυτή λαίλαπα και εξισλαμίσθηκαν, έστω επιφανειακά. Παρέμειναν όμως και παραμένουν αείποτε οι ίδιοι. Αετοί που εξωτερικά μεταλλάσσονται αλλ΄ εσωτερικά παραμένουν οι ίδιοι. Θα έλεγα απροσάρμοστοι και αναλλοίωτοι, αυτόνομοι  και αυτοκέφαλοι, με δική τους αυτοπροσωπεία. Δικό τους DNA,  δική τους ψυχική ταυτότητα και έτσι εύχομαι να παραμείνουν για πάντα
Ζητώ συγγνώμη για τη μακρηγορία μου αλλά όσο κι  αν προσπάθησα να περικόψω  τα όσα ήθελα να σας πω δεν μπόρεσα να ξεφύγω από τον πειρασμό της ἀκρατης αδολεσχίας μου.
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και ιδού παύομαι του λόγου.