ΠΕΙΤΕ ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Μην κάνετε αυτό το κακό στα παιδιά σας. 

Πείτε όχι στο μειονοτικό σχολείο

  

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Μπορεί εκπαιδευτικοί και μαθητές να βρίσκονται στη μέση των καλοκαιρινών τους διακοπών ωστόσο σε έναν μήνα και κάτι θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς από την οποία όπως κάθε χρόνο, γονείς και δάσκαλοι περιμένουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τα παιδιά.

Μόνο που αυτό το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σίγουρα δε μπορεί να έρθει μέσα από τα μειονοτικά δημοτικά σχολεία και τους λόγους που αυτό δε μπορεί να συμβεί τους έχω εξηγήσει δεκάδες φορές σε παλαιότερα άρθρα μου για το συγκεκριμένο ζήτημα. 

Ως γονιός έχω την εμπειρία της φοίτησης των παιδιών μου σε ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο της πόλης κι άρα ξέρω από πρώτο χέρι την τεράστια διαφορά ανάμεσα στο μειονοτικό και στο ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο. 

Βέβαια το γεγονός ότι ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία δεν υπάρχουν στα πομακοχώρια της Ξάνθης οδηγεί τους περισσότερους γονείς στη σκέψη πως το μειονοτικό σχολείο που λειτουργεί στο χωριό τους αποτελεί μονόδρομο για τα παιδιά τους. 

Τεράστιο λάθος. Μπορεί στα πομακοχώρια να μη λειτουργούν ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία αλλά υπάρχουν και τα γνωστά μαθητικά δρομολόγια στα οποία έχουν δικαίωμα όλοι οι γονείς της ορεινής Ξάνθης. 

Με λίγα λόγια, δε χρειάζεται να μετακομίσει κάποιος στην πόλη της Ξάνθης για να γράψει το παιδί του σε ένα ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο κι ούτε φυσικά χρειάζεται να το μεταφέρει ο ίδιος με δικό του όχημα σε καθημερινή βάση από το χωριό στο σχολείο της πόλης. Αυτό είναι υποχρεωμένη να το αναλάβει η ελληνική πολιτεία αφού ως τώρα δε φρόντισε να ιδρύσει ελληνόφωνα δημοτικά στα πομακοχώρια.

Κανένας δε μπορεί να σας αρνηθεί τα μαθητικά δρομολόγια κι αν το κάνει κάποιος, θα έχει παρανομήσει και θα έχετε κάθε δικαίωμα να τον καταγγείλετε στις αρμόδιες αρχές. 

Θα το εξηγήσω με όσο το δυνατόν πιο απλά λόγια ώστε να γίνει κατανοητό απ’ όλους διότι μάλλον εσκεμμένα δεν υπάρχει η σωστή πληροφόρηση. 

Αν κάποιοι γονείς ζητήσουν τη μεταφορά των παιδιών τους με μαθητικά δρομολόγια (λεωφορείο, ταξί) από το χωριό σε μειονοτικό σχολείο της πόλης, το αίτημα τους αυτό ασφαλώς δε μπορεί να γίνει δεκτό διότι το σχολείο που ζητάνε στην πόλη υπάρχει και στο χωριό τους. 

Αν όμως κάποιος ζητήσει τη δωρεάν μεταφορά του παιδιού του από το πομακοχώρι σε ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο της πόλης, ένα σχολείο δηλαδή που δεν υπάρχει στο χωριό του αλλά μόνο στην πόλη, τότε οι αρμόδιες υπηρεσίες είναι υποχρεωμένες να κάνουν δεκτό το αίτημα του αυτό. 

Κι αν σας πουν πως το παιδί σας δε μπορεί να πάει σε σχολείο της πόλης επειδή σχολείο υπάρχει και στο χωριό σας, να ξέρετε ότι σας λένε ψέματα και η απάντηση που πρέπει να τους δώσετε είναι πως το ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο που ζητάτε στην πόλη δεν υπάρχει στο χωριό σας. 

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, μην πέφτετε στην παγίδα τους. Δε μπορούν, δεν έχουν το δικαίωμα να μη δεχτούν παιδιά από τα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης σε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία της πόλης. 

Για τις σχετικές λεπτομέρειες μπορείτε να απευθυνθείτε στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης.

Πηγή: https://www.xanthinet.gr/index.php/apopseis/item/6223-min-kanete-afto-to-kako-sta-paidia-sas-peite-oxi-sto-meionotiko-sxoleio

Ο Άγιος Παΐσιος στα Πομακοχώρια

ΠΗΓΗ: 

pemptousia.gr

Θαυμαστά στιγμιότυπα 

από τη δεύτερη περιοδεία του Αγίου Παϊσίου 

στα Πομακοχώρια

Τον Μάιο του 1989 ο Πατήρ Παΐσιος έκανε μία δεύτερη -μεγαλύτερη αυτήν την φορά- περιοδεία στα Πομακοχώρια της Θράκης. Τον πήγε με το αυτοκίνητό του ένας γνωστός του νέος και, όταν έφθασαν εκεί, πήραν μαζί τους και δύο Πομάκους που είχαν γίνει Χριστιανοί και επισκεπτόταν συχνά τον Γέροντα.
Ζήτησαν την ευλογία του Μητροπολίτου, και έπειτα ξεκίνησαν την περιοδεία. Η καλωσύνη του Πατρός Παϊσίου «μίλησε» στις καρδιές των απλών αυτών ανθρώπων. Και, επειδή είχαν ακούσει ότι ο νονός του ήταν Άγιος και ότι στην πατρίδα του, τα Φάρασα, έκανε πολλά θαύματα και στους Μουσουλμάνους, όλοι ήθελαν να τον δουν και τον καλούσαν στα σπίτια τους.

Όσοι μάλιστα ήταν από άλλα χωριά, τον παρακαλούσαν να επισκεφθή και το δικό τους. Σε κάθε σπίτι που πήγαινε μαζεύονταν και όλοι οι γείτονες -αλλού τριάντα, αλλού πενήντα Μουσουλμάνοι-, για να ακούσουν κάτι από το στόμα του. Τους έλεγε περίπου τα εξής:
– Ο Θεός μας αγαπά όλους. Και εσείς είστε παιδιά του Θεού. Ένας Μουσουλμάνος που θα γίνει Χριστιανός μπορεί να σωθή πιο εύκολα από έναν που ήταν Χριστιανός από μικρός, γιατί ο Μουσουλμάνος δεν ξέρει τίποτε και έρχεται στην Ορθοδοξία και τα μαθαίνει όλα από την αρχή, και γίνεται καλύτερος. Εσείς, εάν ομολογήσετε τον Χριστό, θα είστε σε καλύτερη θέση από εμάς, γιατί εμείς τα ξέρουμε όλα και δυστυχώς δεν τα εφαρμόζουμε.

Καθώς περπατούσε στα δρομάκια των χωριών, ο κόσμος μαζευόταν γύρω του, κι εκείνος τους κοίταζε με βλέμμα σπλαχνικό, μοίραζε καραμέλες στα παιδάκια και συζητούσε με όλους.
Μία Μουσουλμάνα, που είχε αποφασίσει να βαπτισθή Χριστιανή, τον πλησίασε και τον ρώτησε:
– Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Τι να λέω στην προσευχή μου;
– Τι ξέρεις να λες; την ρώτησε.
– Ξέρω να λέω «Κύριε ελέησον», απάντησε η γυναίκα.
– Αυτό να λες συνέχεια, την συμβούλεψε ο Όσιος.

Πήγαν και στο σπίτι μιας δαιμονισμένης Μουσουλμάνας που, μόλις είδε τον Γέροντα, τον πλησίασε και με ύφος υπεροπτικό του είπε:
– Έχω δαιμόνια εγώ.
– Καλά, καλά, της είπε ο Όσιος και μπήκε μαζί της στο σπίτι, παίρνοντας και έναν από τους Πομάκους συνοδούς του.
– Θέλεις να γίνης καλά; την ρώτησε.
– Ναι, απάντησε η γυναίκα.

Έβγαλε τότε τον ξύλινο Σταυρό του και, ψιθυρίζοντας την ευχή, πήγε να τον ακουμπήση στο μέτωπό της. Εκείνη τινάχθηκε απότομα και έσπρωξε τον Όσιο με δύναμη.
– Το ταγκαλάκι είναι πολύ δυνατό, είπε εκείνος στον Πομάκο, πρέπει να την συγκρατήσουμε».
Κατάφεραν να την ακινητοποιήσουν, και ο Όσιος την σταύρωσε δύο φορές στο μέτωπο. Τότε η γυναίκα έπεσε κάτω και άρχισε να φωνάζη:

– Φύγετε, δεν σας θέλω!
Από το στόμα της έβγαιναν αφροί και αφόρητη δυσωδία. Ο Πομάκος φοβήθηκε, αλλά ο Όσιος τον καθησύχασε:
– Βγαίνει, μη φοβάσαι. Πες της να τον διώξη.
Μόλις εκείνη είπε:
– Φύγε, σατανά!, ο Όσιος ακούμπησε για τρίτη φορά τον Σταυρό στο μέτωπό της. Τότε είδαν ένα δαιμόνιο να φεύγη σαν μαύρος σκύλος και να αφήνη την γυναίκα λιπόθυμη. Μόλις συνήλθε, τους είπε:
– Δεν έχω μέσα μου το βάρος που είχα, αλλά καίγομαι. Μια φωτιά βγήκε από μέσα μου και με έκαψε.
Έπειτα η γυναίκα στράφηκε στον Πομάκο και τον ρώτησε στην γλώσσα της:
– Πόσα χρήματα θα πληρώσω στον παπά; Πήγαινα σε μάγους και χοτζάδες, και μου έπαιρναν πεντακόσιες χιλιάδες δραχμές. Τώρα πόσα θα δώσω; Εκατόν πενήντα χιλιάδες έχω. Φθάνουν;
– Ο Πατήρ Παΐσιος κατάλαβε τι έλεγε και είπε:
– Πες της να δώση μία ευχή στον καλόγερο, να τον δεχθή ο Θεός σε μία ακρούλα στον Παράδεισο.
– Δεν θέλει χρήματα, είπε ο Πομάκος στην γυναίκα. Μόνον να του πης να έχη καλόν Παράδεισο.

Όταν βγήκαν στην αυλή, όλοι έμειναν έκπληκτοι βλέποντας την γυναίκα τόσο αλλαγμένη. Το πρόσωπό της δεν ήταν πλέον αγριεμένο αλλά ήρεμο. Κοίταζε τον Πατέρα Παΐσιο με ευγνωμοσύνη και τον ρωτούσε:
– Τι να κάνω τώρα; Τι να κάνω;
– Να διαβάζης το Ευαγγέλιο, της είπε, και να μην κοιτάζης φλιτζάνια, ούτε να λες τη μοίρα. Να προσπαθής να δουλεύης όσο περισσότερο μπορείς. Με την εργασία θα ξεκόψης από αυτά. Άμα δεν δουλεύης και αρχίσεις πάλι τα ίδια, θα το ξαναπάθης.
Στους συνοδούς του όμως ο Όσιος είπε:
– Αν δεν βάλη τον Σταυρό επάνω της (δηλαδή αν δεν βαπτισθη), δεν πρόκειται να γίνη καλά.
[…]

Στην επιστροφή ο συνοδός του τον ρώτησε:
– Γέροντα, οι Πομάκοι είναι τόσα χρόνια στην Ελλάδα γιατί δεν γίνονται Χριστιανοί;
– Εμείς φταίμε που δεν γίνονται Χριστιανοί, απάντησε ο Όσιος κουνώντας λυπημένος το κεφάλι. Οι πρώτοι Χριστιανοί ζύμωσαν όλο τον κόσμο. Εμείς οι σημερινοί δεν μπορούμε τίποτε να κάνουμε. Νερόβραστοι είμαστε.

Αποσπάσματα από το βιβλίο ο «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης», έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου » Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης.

Ο κρυμμένος θησαυρός της μουσικής των Πομάκων

Τα τραγούδια των Πομάκων της Θράκης

στο αρχείο του Πέτρου Θεοχαρίδη

του Νικολάου Θ. Κόκκα

Μία νέα έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης έρχεται να αποκαλύψει έναν κρυμμένο μουσικό θησαυρό από την οροσειρά της Ροδόπης. Πρόκειται για το βιβλίο του Πέτρου Θεοχαρίδη με τίτλο: «Ανέκδοτες ηχογραφήσεις στα πομακοχώρια της Θράκης. Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται 117 δημοτικά τραγούδια των Πομάκων της ορεινής Ξάνθης,   όπως ηχογραφήθηκαν το 1968 από το δάσκαλο Πέτρο Θεοχαρίδη.  Παρουσιάζονται επίσης  δέκα θρησκευτικοί ύμνοι της ισλαμικής θρησκείας που ηχογράφησε ο Π. Θεοχαρίδης. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν οι μουσικές μεταγραφές ορισμένων τραγουδιών και τα κείμενα 21 τραγουδιών που είχε καταγράψει ο Π. Θεοχαρίδης αλλά δεν τα είχε ηχογραφήσει. Παρατίθενται επίσης πίνακας κυρίων ονομάτων, κατάλογος εθνονύμων, πίνακας γεωγραφικών θέσεων, ευρετήριο λεξιλογίου, θεματική ταξινόμηση αλλά και αλφαβητικός κατάλογος των τραγουδιών. Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα dvd που περιλαμβάνει το ψηφιακό υλικό του Πέτρου Θεοχαρίδη από τα πομακοχώρια της Ξάνθης. Το υλικό είναι χωρισμένο σε έξι φακέλους, που αντιστοιχούν σε έξι δίσκους (cds), έτσι ώστε να μπορούν να εγγραφούν σε cds από τους αναγνώστες που το επιθυμούν.

Φωτ. Αρχείο Πέτρου Θεοχαρίδη

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες έγιναν αρκετές μουσικές εκδόσεις cds στην Ξάνθη που κατέγραψαν σημαντικούς παραδοσιακούς Πομάκους μουσικούς, όπως ο Μουσταφά Αχμετσίκ, ο Αλή Ρόγγο, ο Φεράτ Αλή Αφέντη, ο Χασάν Μπογιάρ, ο Μεμέτ Κιντς, ο Χαλήλ Σοφτά, η Εμινέ Μπουρουτζή. Χάρη στο ΠΑΚΕΘΡΑ, το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης και τον εκδοτικό οίκο Σπανίδη έγιναν γνωστά στο ευρύτερο κοινό τα όμορφα τραγούδια της οροσειράς της Ροδόπης. Επίσης διοργανώθηκαν πολλές συναυλίες παραδοσιακής μουσικής στις οποίες συμμετείχαν Πομάκοι λαϊκοί τραγουδιστές και οργανοπαίκτες. Με την παρούσα έκδοση του ηχητικού αρχείου του Πέτρου Θεοχαρίδη προσφέρεται στους λαογράφους, τους γλωσσολόγους και τους μουσικολόγους ένα πολύτιμο υλικό που είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσει αφορμή για νεώτερες έρευνες.

Το έργο του Πέτρου Θεοχαρίδη αποτελεί σταθμό  στην καταγραφή της πολιτιστικής κληρονομιάς των Πομάκων.  Ο Πέτρος Θεοχαρίδης γεννήθηκε στο χωριό Άθυρα Γιαννιτσών το 1934. Εργαζόμενος ως δάσκαλος στο Μουσουλμανικό Ιεροσπουδαστήριο Εχίνου από το 1964 έως το 1971 έκανε σπάνιες γλωσσικές, λαογραφικές και ιστορικές καταγραφές στα πομακοχώρια της Ξάνθης. Για το έργο του αυτό βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Ο Πέτρος Θεοχαρίδης  έχει γράψει τα ακόλουθα βιβλία:

·         Πομάκοι. Οι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης (1995),

·         Πομακο-Ελληνικό Λεξικό (1996),

·         Ελληνο-Πομακικό λεξικό (1996),

·         Γραμματική της Πομακικής Γλώσσας (1996),

·         Οι Πομάκοι ως μέρος του μειονοτικού προβλήματος της Θράκης (1999),

·         Άθυρα και Αθυριώτες. Δράματα και θάματα στον 20ο αιώνα (2002),

·  Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα του 1968. Εντυπώσεις από εκδρομή σπουδαστών του Μουσουλμανικού Ιεροσπουδαστηρίου Εχίνου Ξάνθης (2011). 

Οι ηχητικές καταγραφές του Π. Θεοχαρίδη στα πομακοχώρια της Ξάνθης έγιναν το 1968 και συμπεριλαμβάνονταν σε τέσσερις μαγνητοταινίες, οι οποίες φυλάσσονταν ευλαβικά στο σπίτι του. Ευτυχώς οι ταινίες δεν είχαν απομαγνητιστεί αλλά διατηρούνταν σε άριστη κατάσταση.  Το 2002 ο Π. Θεοχαρίδης μου έδωσε αντίγραφο των ηχογραφήσεων αυτών σε κασέτες. Πολλά χρόνια αργότερα μού έδειξε έγγραφα από το προσωπικό του αρχείο καθώς και τις τέσσερις μπομπίνες που περιείχαν τις ηχογραφήσεις του στα πομακοχώρια. Του ζήτησα τότε να μου επιτρέψει να ψηφιοποιήσω το ηχητικό υλικό του και εκείνος πολύ ευγενικά μου το επέτρεψε. Έδωσα τις 4 μαγνητοταινίες (μπομπίνες) σε στούντιο στη Θεσσαλονίκη και σε λίγο καιρό το μαγνητοφωνημένο υλικό είχε ψηφιοποιηθεί. Κάθε μαγνητοταινία είχε δύο πλευρές ηχογράφησης. Έπρεπε να γίνει  η κατάτμηση των ηχητικών κομματιών και η ηχητική τους επεξεργασία, κάτι που έγινε το 2016. Ακολούθησε η αντιπαραβολή των τραγουδιών με αυτά που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο του Π. Θεοχαρίδη. Στο βιβλίο που συνοδεύει το ηχητικό αρχείο συμπεριλαμβάνονται το κείμενο των ηχογραφήσεων στην πομακική με παράλληλη μετάφραση στην ελληνική.

Φωτ. Αρχείο Πέτρου Θεοχαρίδη

Για την ταξινόμηση των τραγουδιών ο Π. Θεοχαρίδης είχε δημιουργήσει πίνακα, δίνοντας σε κάθε τραγούδι έναν αύξοντα αριθμό, μαζί με έναν επιπλέον που παρέπεμπε στη δακτυλογραφημένη συλλογή, η οποία είχε προηγηθεί. Στο χειρόγραφο πίνακα ανέφερε το όνομα του τραγουδιού, τον αριθμό στη συλλογή, τον αριθμό στην κασέτα, το όργανο, τον τραγουδιστή και το περιεχόμενο του κάθε τραγουδιού.  Η τελευταία στήλη του πίνακα αυτού έχει τον τίτλο «Περιεχόμενο».  Εκεί ταξινομούνται θεματικά τα τραγούδια ανάλογα με το περιεχόμενό τους (ιστορικά, χορευτικά, παραλογές, σκωπτικά κλπ).

Τα τεχνικά προβλήματα των μαγνητοταινιών του αρχείου δε στερούν τη συλλογή από την τεράστια σημασία της, καθώς αποτυπώνει έναν μεγάλο όγκο υλικού, που επιδέχεται επιπλέον γλωσσολογική, λαογραφική και εθνομουσικολογική ανάλυση. Αυτή ακριβώς είναι η αξία της έκδοσης του συγκεκριμένου υλικού, καθώς το καθιστά προσιτό στους ερευνητές τριών επιστημονικών κλάδων (Γλωσσολογία, Λαογραφία, Εθνομουσικολογία).

Το dvd που συνοδεύει το νέο βιβλίο συμπεριλαμβάνει 117 παραδοσιακά πομάκικα τραγούδια από 10 διαφορετικά πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης, τα οποία ερμηνεύονται από 14 Πομάκους τραγουδιστές.  Ο συνολικός χρόνος των πομάκικων τραγουδιών είναι 5 ώρες και 26 λεπτά.  Οι 10 θρησκευτικοί ύμνοι έχουν ηχογραφηθεί από μαθητές και καθηγητές του Ιεροσπουδαστηρίου του Εχίνου. Ο συνολικός χρόνος των θρησκευτικών ύμνων είναι 61’53’’. Ο συνολικός χρόνος των 6  δίσκων είναι 6 ώρες, 14 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα.

Οι περισσότερες ηχογραφήσεις έγιναν στον Εχίνο από μαθητές του, στο σπίτι όπου κατοικούσε τότε ο Πέτρος Θεοχαρίδης. Στη συλλογή, όμως, υπάρχουν και ερμηνευτές που δεν ήταν μαθητές του, όπως ο Χουσεΐν Μεχμεταλή, που ήταν τότε βοσκός στη Μάνταινα, και ο Ραήφ Μουλά Χασάν από το χωριό Ωραίον.  Κατά την ηχογράφηση των τραγουδιών ο Ραήφ ήταν περίπου 50 ετών. Ο Ραήφ (ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2006) έπαιζε μπουζούκι και ακορντεόν.

Φωτ. Αρχείο Πέτρου Θεοχαρίδη

Είναι βέβαιο ότι η προφορική παράδοση στα πομακοχώρια της Θράκης την εποχή που ηχογραφήθηκαν τα τραγούδια ήταν πολύ πιο ζωντανή από ότι σήμερα. Η συλλογική μνήμη λειτουργούσε ως συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στους ανθρώπους και η αφηγηματική λειτουργία των τραγουδιών είχε τεράστια σημασία, καθώς απουσίαζαν τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Οι Πομάκοι μουσικοί λειτουργούσαν ως αφηγητές, όχι μόνο γιατί αφηγούνταν συγκεκριμένες ιστορίες μέσα από τα τραγούδια τους, αλλά και επειδή μετέφεραν ένα σύνολο γλωσσικών και μουσικών μηνυμάτων  κατά τη διάρκεια της ερμηνείας των τραγουδιών τους. Αναπαράγοντας τα τραγούδια που έμαθαν από τους προγόνους τους  διατηρούσαν τη συλλογική μνήμη των προηγούμενων γενεών.  Για να πραγματοποιήσουν τη μουσική τους αφήγηση χρησιμοποιούσαν μία σειρά από μνημονικές τεχνικές.  Καθώς τα παραδοσιακά τραγούδια των Πομάκων αποτελούσαν τμήμα μίας μακρόχρονης διαδικασίας προφορικής μετάδοσης, οι ερμηνευτές μάθαιναν να χρησιμοποιούν τεχνικές και γλωσσικά ή ρυθμικά μοτίβα  που διευκόλυναν την αναμετάδοση των τραγουδιών και ενίσχυαν τη μουσική εμπειρία.

            Η έκδοση του ηχητικού αρχείου του Πέτρου Θεοχαρίδη από τα πομακοχώρια της Ξάνθης αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές των Πομάκων αλλά και σημαντική συμβολή στη μελέτη της μουσικής κληρονομιάς της Θράκης.

Διαχρονικά τα λάθη στη Θράκη

     Διαχρονικά τα λάθη μας στη Θράκη

                                                                                             ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΙΔΗ

Από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (24-07-1923) και εντεύθεν έχουν διαπραχθεί εγκληματικά διαχρονικά λάθη της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας στον ευαίσθητο ακριτικό χώρο της Θράκης. Αυτά τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων, σε συνδυασμό με τις διαρκώς κλιμακούμενες παρεμβάσεις και απαιτήσεις του τουρκικού κράτους αφενός και με την σκοτεινή και ύπουλη δράση και προπαγάνδα του τουρκικού προξενείου αφετέρου, δημιούργησαν μιαν αρνητική κατάσταση για τα εθνικά συμφέροντα στη Δυτική Θράκη, σε σημείο ώστε αυτά τα δυσάρεστα τετελεσμένα να μην είναι εύκολα αντιστρέψιμα. Τρανή απόδειξη για την εξάρτηση και ευθυγράμμιση όλων των μειονοτικών συμβούλων αποτελεί η καθολική αποχή από την απόφαση για το ανθρωπιστικό θέμα της απελευθέρωσης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών.

Ας καταγράψουμε και ας επισημάνουμε με συνοπτικό τρόπο τα διαχρονικά λάθη της ελληνικής Πολιτείας στη Θράκη.  Από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά) οι πρώτοι δεν έχουν μόνο ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες πολίτες αλλά μια διακριτική και ιδιαίτερη μεταχείριση προς την κατεύθυνση της αυτονόμησης και της συνδιοίκησης ώστε να απειλείται η εθνική μας κυριαρχία.

Το πλέον χαρακτηριστικό από τα τερατουργήματα της ελληνικής πλευράς αποτελεί η αντιμετώπιση των Πομάκων και των Αθιγγάνων. Στα πλαίσια του τότε ψυχρού πολέμου και της αντικομμουνιστικής υστερίας οι Πομάκοι θεωρήθηκαν εν δυνάμει Βούλγαροι και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Τουρκία ήταν εταίρος στο ΝΑΤΟ, η ελληνική πολιτική ηγεσία προτίμησε να ενταχθούν οι Πομάκοι στην τουρκική σφαίρα επιρροής. Εκείνη η λανθασμένη λογική της συγκυρίας οδήγησε στην υπογραφή των μορφωτικών πρωτοκόλλων του 1951 και του 1968, με τα οποία ξεκίνησε ο εκτουρκισμός των Πομάκων. Ούτε οι Αθίγγανοι γλίτωσαν βέβαια από την ελληνοτουρκική «προσέγγιση».

΄Ετσι το πάγιο αίτημα της Τουρκίας για γλωσσικό εκτουρκισμό και στη συνέχεια για εθνοτικό και πολιτιστικό εκτουρκισμό εφαρμόστηκε στην πράξη. Ενώ τα αλλεπάλληλα αιτήματα των Πομάκων για ελληνική δημόσια παιδεία αντιμετωπίζονταν με αδιαφορία από το ελληνικό κράτος. Αντίθετα, ο τουρκικός μηχανισμός λειτουργούσε με αποτελεσματικότητα, αφού, άλλοτε με τρομοκρατικές μεθόδους και άλλοτε με οικονομικοκοινωνικά κίνητρα αλλοίωνε συνειδήσεις, εθνικές ταυτότητες και ιδιοπροσωπείες των Πομάκων και των Ρομά. ΄Ετσι με την προπαγάνδα της Τουρκίας και του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής τουρκοποίησαν του μισούς Πομάκους και τους Αθίγγανους, με συνενοχή της ελληνικής πλευράς.

΄Ένα άλλο σοβαρό λάθος της ελληνικής Πολιτείας ήταν να εγκαταλείψουν τη Θράκη οι μισοί από τους παλιννοστούντες ΄Ελληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν μετά το 1989 αρχικά για να ενισχυθεί η πληθυσμιακή σύνθεση της Θράκης και η ελληνικότητα της περιοχής υπέρ του ελληνορθόδοξου στοιχείου. Αλλά δυστυχώς το ελληνικό κράτος έχασε την ευκαιρία και το πλεονέκτημα, αφού δεν προσέφερε τα αναγκαία κίνητρα εργασίας, απασχόλησης, κατοικίας και κοινωνικής ένταξης στους ΄Ελληνες Ορθοδόξους πρόσφυγες και γι αυτό έφυγαν οι μισοί για αναζήτηση καλύτερης τύχης και ανθρωπινότερων συνθηκών ζωής στις μεγαλουπόλεις.

Η τουρκική διείσδυση και επέμβαση στη Δυτική Θράκη (στην Ελληνική Θράκη) συνεχίστηκε και στη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η δε ελληνική πλευρά (Κράτος και Τοπική Αυτοδιοίκηση) προσχώρησε στη λογική του πολιτικού κόστους. Το τουρκικό προξενείο δεχόταν προσκλήσεις για συμμετοχή σε εκδηλώσεις, ενώ η διαδικασία εκτουρκισμού εντάθηκε. Μια από τις προσφιλείς μεθόδους της τουρκικής πλευράς ήταν να προσφέρει δωρεάν δορυφορικά πιάτα, ώστε να διαδοθεί και να εμπεδωθεί η τουρκική γλώσσα, ιδεολογία και κουλτούρα στη μουσουλμανική μειονότητα και συγχρόνως να ομογενοποιηθεί. Οι τουρκόφωνες εφημερίδες απειλούσαν πως όποιος μουσουλμάνος δηλώνει Πομάκος ή Ρομά θα εκχριστιανιστεί, γι αυτό πρέπει να δηλώνει Τούρκος…

Η ανεκτικότητα, η αβελτηρία και η διαρκής υποχωρητικότητα της επίσημης ελληνικής πλευράς πρέπει να μετασχηματιστούν σε δραστικές μορφές και μειονοτικές πρακτικές όσο υπάρχουν ακόμη περιθώρια. Η Θράκη μας χρειάζεται επειγόντως ιδιαίτερη κρατική φροντίδα σε όλους τους τομείς αλλά χρειάζεται και την ηθική συμπαράσταση της ελληνικής κοινωνίας. Πρωτίστως της Θρακικής κοινωνίας!!!

Το χθες και το σήμερα των Πομάκων

Πομάκοι της Θράκης: Το χθες και το σήμερα

Εκδήλωση της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης στην Ξάνθη

 (25/5/2018)

Κλειστή εκδήλωση με το ακροατήριο να αποτελείται αποκλειστικά από 60 περίπου μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης συν ορισμένους Πομάκους από την ορεινή Ξάνθη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης στην Ξάνθη. Το θέμα της εκδήλωσης ήταν «Οι Πομάκοι της Θράκης: γλώσσα πολιτισμός, παραδόσεις αλλά και το σήμερα» με ομιλητές τον Πομάκο δημοσιογράφο Σεμπαϊδήν Καραχότζα και τον εκπαιδευτικό Νικόλαο Κόκκα.

Η εκδήλωση είχε δυο ενότητες, στην πρώτη έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Μεταφράσεις Ελληνικής και Αγγλικής ποίησης στην πομάκικη γλώσσα», ενώ στη δεύτερη ο κ. Καραχότζα αναφέρθηκε στη σημερινή κατάσταση των Πομάκων της Θράκης, στα προβλήματα τους, στη μειονοτική εκπαίδευση και φυσικά στον εκτουρκισμό που οι άνθρωποι αυτοί υφίστανται εδώ και δεκαετίες. 

Πιο συγκεκριμένα ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα εξήγησε στο ακροατήριο τι ακριβώς είναι η μειονοτική εκπαίδευση και ποια τα προβλήματα που δημιουργεί στα μουσουλμανόπαιδα που φοιτούν σε μειονοτικά δημοτικά σχολεία. Επίσης αναφέρθηκε στις μεθόδους με τις οποίες οι Πομάκοι της Θράκης εκτουρκίζονται αργά αλλά σταθερά, σημειώνοντας πως το βασικό επιχείρημα της Άγκυρας περί τουρκικής μειονότητας στη Θράκη είναι το κοινό θρήσκευμα. 

Αξίζει να σημειώσουμε πως ο Πομάκος δημοσιογράφος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη μοναδική ελληνική κυβέρνηση που κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης επιχείρησε χωρίς όμως επιτυχία να ιδρύσει ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία σε ορισμένα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης. 

Από την πλευρά του ο κ. Κόκκας αναφέρθηκε στα ιστορικά και γλωσσικά στοιχεία των Πομάκων, μιας και ο ίδιος έχει κάνει πολλές μελέτες και καταγραφές αναφορικά με τη γλώσσα, την ιστορία και τα πολιτισμικά στοιχεία των Πομάκων, ενώ είναι και άριστος γνώστης της πομάκικης γλώσσας. 

Να σημειώσουμε πως η εκδήλωση διοργανώθηκε ύστερα από πρωτοβουλία των ίδιων των μελών της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης.

Στο τέλος της εκδήλωσης οι δυο εισηγητές δέχτηκαν δεκάδες ερωτήσεις από το κοινό απαντώντας φυσικά σε όλες.

ΠΗΓΗ: xanthinet

Αναπάντητα ερωτήματα...

ΠΗΓΗ: xanthinet

Όλοι τα ξέρουν αλλά κανένας δε μιλάει. Γιατί;

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Με αφορμή τα όσα είδαμε και διαβάσαμε για την τελετή λήξης των θρησκευτικών μαθημάτων στον Εχίνο θα ήθελα να επανέλθω σε ένα θέμα που το είχα θίξει και με παλιότερο άρθρο μου αλλά δεν πήρα ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα που είχα θέσει τότε.

Αυτά τα μαθήματα θρησκευτικών γίνονται κατά τις απογευματινές ώρες μέσα στο τζαμί του κάθε οικισμού και τα παρακολουθούν συνήθως παιδιά 6 – 12 ετών, δηλαδή παιδιά Δημοτικού. Πλέον ύστερα απ’ όλα αυτά που είδαμε να γίνονται φέτος στον Εχίνο δικαιώθηκα για όσα είχα γράψει τότε, ότι δηλαδή στα συγκεκριμένα τύπου κατηχητικού σχολεία – φροντιστήρια τα παιδιά δυστυχώς δε διδάσκονται μόνο το κοράνι αλλά διδάσκονται περισσότερο τουρκικά.

Θα θέσω λοιπόν και πάλι κάποια ερωτήματα με την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα βρεθεί κάποιος αρμόδιος από την ελληνική πολιτεία να δώσει απαντήσεις.

Είναι νόμιμη η λειτουργία αυτών των φροντιστηρίων; Υπάρχει δηλαδή κάποια διαδικασία αδειοδότησης τους κι αν ναι από ποιόν φορέα και με ποια διαδικασία;

Οι χώροι στους οποίους γίνονται αυτά τα μαθήματα είναι ασφαλείς για παιδιά τόσο μικρής ηλικίας; Τηρούνται δηλαδή όλες οι απαιτούμενες προδιαγραφές ασφάλειας των μαθητών και ποιος το ελέγχει αυτό;

Οι χοτζάδες που διδάσκουν από πού πληρώνονται; Δηλώνουν στην εφορία τα χρήματα που παίρνουν;

Το ότι μέσα σε αυτά τα σχολεία τα μικρά παιδιά διδάσκονται όχι απλά τα τουρκικά ως γραφή κι ανάγνωση αλλά κυρίως μαθαίνουν να αγαπούν την Τουρκία και να μισούν την Ελλάδα είναι νόμιμο; Το επιτρέπει η επίσημη ελληνική πολιτεία;

Ξέρω πως όλα αυτά εκπαιδευτικοί της Θράκης τα έχουν αναφέρει πρόσφατα στον Υπουργό Παιδείας η απάντηση του οποίου ήταν «αυτά αποκλείεται να συμβαίνουν στην Ελλάδα». Αλήθεια κύριε Υπουργέ, έστω κι αν έχετε δίκιο, μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να εξετάσετε ο ίδιος προσωπικά αν είναι αλήθεια ή ψέματα όλα όσα σας μετέφεραν οι εκπαιδευτικοί;

Επαναλαμβάνω πως τα παραπάνω ερωτήματα δεν τα θέτω για πρώτη φορά αλλά τις απαντήσεις ακόμα τις περιμένω. Ελπίζω αυτή τη φορά να τις πάρω αλλά όχι από τον οποιονδήποτε, από την επίσημη ελληνική πολιτεία μόνο.

Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Προπαγάνδα υπέρ της Τουρκίας μέσα σε τέμενος της Θράκης

Καμιά αντίδραση, καμιά ενόχληση κι ας ήταν εκεί ΕΛΛΗΝΑΣ Βουλευτής

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Πηγή:  

xanthinet

Το να ακούμε ποιήματα και ύμνους υπέρ της Τουρκίας σε τελετές λήξης θρησκευτικών μαθημάτων στη Θράκη είναι πλέον κάτι που δε μας προκαλεί εντύπωση. Αυτό δε γίνεται για πρώτη φορά, γίνεται κάθε χρόνο και σε κάθε ανάλογη γιορτή. Έχουμε πει πολλές φορές πως στα συγκεκριμένα θρησκευτικά φροντιστήρια που λειτουργούν κατά τις απογευματινές ώρες στο τζαμί του κάθε οικισμού τα παιδιά περισσότερο τουρκικά μαθαίνουν παρά θρησκευτικά αλλά όταν τα γράφουμε όλα αυτά μας αποκαλούν φασίστες και ρατσιστές.

Μόνο που στη συγκεκριμένη γιορτή που πραγματοποιήθηκε στον οικισμό ΕΧΙΝΟΣ έγινε κάτι που πραγματικά ξεπερνάει τα όρια και χρίζει κυβερνητικής παρέμβασης. Έλληνας μουσουλμάνος Βουλευτής παραβρέθηκε στην προαναφερόμενη τελετή λήξης και δε φάνηκε να ενοχλείται καθόλου ούτε από τα υπέρ της Τουρκίας ποιήματα ούτε και από το πανό που βλέπετε στη φωτογραφία και το οποίο αναφέρεται ξεκάθαρα σε τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης.

Τις θέσεις του συγκεκριμένου Βουλευτή βέβαια για τη μειονότητα της Θράκης τις γνωρίζουμε πολύ καλά και η στάση του αυτή ήταν αναμενόμενη. Η κυβέρνηση όμως, ο Δημοκράτης Αλέξης Τσίπρας, ο πατριώτης Πάνος Καμμένος δεν ενοχλήθηκαν καθόλου απ’ όλα αυτά; Η όποια ευαισθησία τους εξαντλήθηκε στην επίθεση που δέχτηκε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης;

ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ

Πηγή: https://www.xanthinet.gr/index.php/apopseis/item/5950-kamia-antidrasi-kamia-enoxlisi-ki-as-itan-ekei-ellinas-vouleftis