Άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες κι άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι της Θράκης

«Άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες κι άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι της Θράκης – Μοναδικό κοινό στοιχείο η θρησκεία και τίποτα άλλο -  Εκείνοι προέρχονται από φανατικά ισλαμικές χώρες κι εμείς είμαστε μουσουλμάνοι μιας πολιτισμένης ευρωπαϊκής χώρας»

Για να μη δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις

Του Πομάκου δημοσιογράφου

Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες κι άλλο πράγμα είναι οι μουσουλμάνοι της Θράκης – Μοναδικό κοινό στοιχείο η θρησκεία και τίποτα άλλο -  Εκείνοι προέρχονται από φανατικά ισλαμικές χώρες κι εμείς είμαστε μουσουλμάνοι μιας πολιτισμένης ευρωπαϊκής χώρας. 

Δυστυχώς ακόμα και σήμερα υπάρχουν αρκετοί Έλληνες οι οποίοι προφανώς όχι με δική τους ευθύνη, δε γνωρίζουν τίποτα για την κατάσταση που επικρατεί στη Θράκη και κυρίως για τους εδώ μουσουλμάνους πολίτες. Έτσι λοιπόν έχοντας ως μοναδική εικόνα αυτή των μουσουλμάνων μεταναστών που καθημερινά φτάνουν στη χώρα μας, θεωρούν πως κάπως έτσι είναι και οι μουσουλμάνοι της Θράκης.

Κι όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Καταρχήν οι περισσότεροι πρόσφυγες μουσουλμάνοι που έρχονται στη χώρα μας κατάγονται από καθαρά ισλαμικές χώρες, άρα έχουν μεγαλώσει σε ένα αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν μια τάση φανατισμού ως προς τα θρησκευτικά τους πιστεύω. Αντίθετα οι μουσουλμάνοι της Θράκης γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και ζουν σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, πιο πολιτισμένο, πιο χαλαρό. Άλλωστε η Θράκη δεν είναι κανένα ισλαμικό κράτος με δικούς τους κανόνες και νόμους, κομμάτι μιας πολιτισμένης ευρωπαϊκής χώρας είναι με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη συμπεριφορά των μουσουλμάνων πολιτών της.  

Εικόνες σαν κι αυτή που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία δύσκολα ή έστω πολύ σπάνια θα συναντήσετε στη Θράκη. Ναι κι εδώ οι μουσουλμάνες και κυρίως εκείνες που είναι μεγάλης ηλικίας φοράνε ακόμα τη μαντίλα αλλά δεν κυκλοφορούν έτσι σαν σκιάχτρα. Όσο για τις νεαρές μουσουλμάνες, εξ αυτών οι περισσότερες πλέον φοράνε τη μαντίλα μόνο σε χώρους που επιβάλλεται να τη φοράνε όπως για παράδειγμα μέσα στο τζαμί. Έξω στο δρόμο κυκλοφορούν όπως και οι υπόλοιπες Ελληνίδες, χωρίς τη μαντίλα, με ένα μοντέρνο, πολλές φορές ακόμα κάπως προκλητικό ντύσιμο θα έλεγα. 

Ασφαλώς υπάρχουν οι εξαιρέσεις, άλλωστε ο κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, αλλά, σε γενικές γραμμές, χριστιανές και νεαρές μουσουλμάνες πλέον είναι δύσκολο να τις ξεχωρίσεις από τον τρόπο που ντύνονται και κυκλοφορούν έξω. Όσο για τους άνδρες μουσουλμάνους, αυτοί σε καμιά περίπτωση (με ελάχιστες και πάλι εξαιρέσεις) δεν είναι οι αυστηροί και φανατικοί μουσουλμάνοι που βλέπετε στους πρόσφυγες. Καταρχήν δεν παρουσιάζουν τάσεις θρησκευτικού φανατισμού, είναι άνθρωποι που και αλκοόλ θα καταναλώσουν, και χοιρινό κρέας θα φάνε και γενικά κάνουν μια ζωή ίδια με αυτή των χριστιανών από τους οποίους διαφέρουν μόνο στο θρήσκευμα και σε τίποτα άλλο. 

Κι άλλες φορές έχω πει πως η συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων στη Θράκη είναι κατά την άποψη μου παγκοσμίως παράδειγμα προς μίμηση κι αυτό είναι κάτι που το πετύχαμε όλοι μαζί μιας και δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Ωστόσο το θεωρώ σχεδόν αδύνατο να πετύχουν μια ανάλογη συμβίωση και οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες που το τελευταίο διάστημα έρχονται και μένουν στην Ελλάδα κι αυτό γιατί είναι αλλιώς μαθημένοι, με άλλη νοοτροπία, άλλη συμπεριφορά. Είναι άνθρωποι που για παράδειγμα θεωρούν τη γυναίκα σκλάβα ή ακόμα και τον βιασμό τον θεωρούν κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Όλα αυτά όμως σε καμιά περίπτωση δεν ισχύουν και για τους μουσουλμάνους της Θράκης. 

ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια ήταν εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο να δεις μια μουσουλμάνα με ένα κανονικό μαγιό στην παραλία, σχεδόν όλες έκαναν το μπάνιο τους με ρούχα και πολλές φορές ακόμα και με μαντίλα κι αυτό επειδή το θεωρούσαν μεγάλη αμαρτία να εμφανιστούν ημίγυμνες μπροστά σε άλλους και κυρίως μπροστά σε άνδρες. Πρόκειται όμως για ένα φαινόμενο που πλέον έχει ξεπεραστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν ακόμα μουσουλμάνες που εμφανίζονται στην παραλία και κάνουν το μπάνιο τους με ρούχα και μαντίλα αλλά είναι γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Οι νεαρές μουσουλμάνες και ειδικότερα εκείνες που κατάφεραν να βγουν έξω από το χωριό τους και να δουν πως ζει ο πολιτισμένος κόσμος, απολαμβάνουν πλέον το καλοκαιρινό τους μπάνιο κανονικά με μαγιό όπως και οι χριστιανές μιας και κατάλαβαν πως δεν έχουν να δείξουν τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο από αυτές. 

Όλα αυτά τα επισημαίνω γιατί δε θέλω να υπάρχει η εντύπωση πως οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες είναι ίδιοι με τους μουσουλμάνους που ζουν στη Θράκη. Το μόνο κοινό στοιχείο που έχουμε μαζί τους είναι το θρήσκευμα και τίποτα άλλο. Ούτε τον δικό τους φανατισμό έχουμε ούτε τη δική τους συμπεριφορά. 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΤΗ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Info@xanthinet.gr    

ΠΗΓΗ: xanthinet.gr

Η διαφορετικότητα δεν είναι πρόβλημα αλλά πλεονέκτημα

 «Η θρησκεία διδάσκεται, δεν επιβάλλεται»

του δημοσιογράφου 

Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Μπορεί για εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία η διαφορετικότητα να αποτελεί πολλές φορές ακόμα και πλεονέκτημα ή έστω να μην αποτελεί πρόβλημα ωστόσο αυτό δεν ισχύει και για τα παιδιά τα οποία όταν αισθανθούν πως μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων διαφέρουν σε κάτι, όχι από δική τους επιλογή αλλά επειδή τους το επιβάλουν οι μεγαλύτεροι, νιώθουν κατώτερα, άβολα και προτιμούν την απομόνωση.

Όλα αυτά ούτε καν τα είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι την ώρα που τα είδα ζωγραφισμένα στα μάτια ενός μικρού παιδιού. Πιο συγκεκριμένα πριν από λίγες μέρες παραβρέθηκα ως γονέας σε μια εκδήλωση για τη λήξη της σχολικής χρονιάς και εκεί ανάμεσα στα δεκάδες μικρά παιδιά, χριστιανόπουλα και μουσουλμανόπουλα, υπήρχε και ένα κοριτσάκι το οποίο χωρίς να το έχει επιλέξει, ξεχώριζε από τα υπόλοιπα παιδιά και ξεχώριζε γιατί φορούσε μαντίλα.

Ήταν μια εκδήλωση γεμάτη από παιδικές φωνές, γέλια, τραγούδι και παιχνίδια χωρίς όμως σε όλα αυτά τα συμμετέχει και το εν λόγω κοριτσάκι. Αντίθετα, ήταν το μόνο παιδί που καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής δεν κουνήθηκε από τη θέση του, δεν έπαιξε, δεν γέλασε, δεν τραγούδησε μαζί με τα άλλα παιδιά και μόνο όταν τελείωσε η εκδήλωση σηκώθηκε από τη θέση του για να φύγει.

Πιστεύει άραγε κανείς πως αυτό το κοριτσάκι δεν ήθελε να κάνει ότι και τα υπόλοιπα παιδιά; Δεν ήθελε να παίξει, να τραγουδήσει, να χορέψει μαζί τους; Ο κάθε λογικός άνθρωπος θα απαντήσει πως ναι, ήθελε να τα κάνει όλα αυτά αλλά δεν τολμούσε γιατί ένιωθε κατώτερο από τα υπόλοιπα παιδάκια, ένιωθε πως ξεχωρίζει, πως δεν είναι ίδιο με αυτά.

Ασφαλώς και δεν είμαι κατά της μαντίλας μιας και αυτό το προβλέπει η θρησκεία μας, η θρησκεία των μουσουλμάνων. Άλλωστε κι εγώ είμαι γονέας κι έχω μια κόρη η οποία πολλές φορές φοράει μαντίλα, με τη διαφορά πως εγώ ποτέ δεν την ανάγκασα να τη φορέσει αλλά την αφήνω να επιλέγει η ίδια το πως θα ντυθεί. Έτσι, όταν βρίσκεται στο σχολείο, της και μιλάω για δημόσιο ελληνόφωνο σχολείο όπου η πλειοψηφία των μαθητών είναι χριστιανόπουλα,  ανάμεσα στους συμμαθητές της επιλέγει να ντύνεται κανονικά, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά, με αποτέλεσμα ποτέ να μη βρεθεί στη δύσκολη θέση να νιώσει κατώτερη ή έστω διαφορετική.

Θέλω να πω πως ναι μεν οι μουσουλμάνοι οφείλουν να μάθουν στα παιδιά τους πως η θρησκεία μας προβλέπει τη μαντίλα για τις κοπέλες αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να την επιβάλουν με το ζόρι. Το κοριτσάκι στο οποίο αναφέρθηκα πριν προφανώς όταν βρίσκεται στο χωριό του αισθάνεται μια χαρά με τη μαντίλα, γιατί πολύ απλά εκεί ντύνονται παρόμοια όλα τα κορίτσια. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση βρέθηκε σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό που έχει συνηθίσει με αποτέλεσμα να αισθανθεί τόσο άσχημα και τόσο άβολα. Για μένα βέβαια άδικα αισθάνθηκε έτσι αλλά άντε να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί πως η διαφορετικότητα δεν είναι πρόβλημα αλλά πλεονέκτημα.

Οι γονείς της κοπελίτσας αυτής, προφανώς μη μπορώντας να καταλάβουν το κακό που κάνουν στο ίδιο τους το παιδί, θεωρούν ότι πράττουν το σωστό, ότι δηλαδή ορθώς το κορίτσι τους βρέθηκε στο συγκεκριμένο χώρο με τη συγκεκριμένη ενδυμασία, γιατί αυτό προβλέπει η θρησκεία τους. Ποτέ όμως δε θα μπορέσουν να καταλάβουν πως η ίδια θρησκεία απαγορεύει να σπαράζεις την καρδούλα ενός παιδιού, να το κάνεις να νιώθει ταπεινωμένο, κατώτερο, ανάξιο να μπει στην παρέα παιδιών που δεν είναι ίδια με αυτό.

Πραγματικά ότι και να γράψω είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσω να περιγράψω όλα αυτά που είδα στα μάτια του παιδιού αυτού,  μόνο αν το έβλεπε κανείς θα μπορούσε να καταλάβει την απόγνωση του, τη δύσκολη θέση του. Προσωπικά θα έκανα τα πάντα ώστε το δικό μου παιδί να μη βρεθεί ποτέ σε μια παρόμοια θέση και ήδη το έχω καταφέρει. Τι έκανα; Μα κάτι πολύ απλό, το έμαθα να επιλέγει εκείνο τον τρόπο με τον οποίο θα ντύνεται, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθεί. Έτσι πλέον, όταν πρόκειται να είναι στο χωριό επιλέγει μόνο του και χωρίς να το αναγκάσω εγώ τη μαντίλα την οποία φοράνε όλα τα κοριτσάκια εκεί κι όταν πρόκειται να είναι στην πόλη επιλέγει τον αντίστοιχο τρόπο ντυσίματος κι έτσι όπου και να βρεθεί καταφέρνει να μην ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους γύρω της. Το σημαντικό όμως είναι πως από μένα ποτέ δεν άκουσε τη φράση «βάλε μαντίλα» ή «μη βάζεις μαντίλα».

Άλλωστε η θρησκεία είναι κάτι που διδάσκεται, μεταδίδεται αλλά δεν επιβάλλεται κι όσοι θεωρούν πως μπορούν να την επιβάλουν, συνήθως έχουν τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Σ. Καραχότζα 

Παραδοσιακή γεωργία και κτηνοτροφία

Άρθρο του Ιμάμ Αχμέτ

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ζαγάλισα"

Φύλλο 59, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2012